กระจกทองสัมฤทธิ์บานหนึ่งถูกหูหันโยนออกไปจากมือ
กระจกทองสัมฤทธิ์นั้นเปล่งประกายแวววาว มันพุ่งทะยานอยู่ภายใต้ท้องฟ้ารัตติกาล เวลาเพียงแค่สามชั่วลมหายใจก็บินมาหยุดอยู่เบื้องหน้าเนี่ยเทียน
กระจกทองสัมฤทธิ์ขัดขวางหนทางข้างหน้าของเนี่ยเทียนแล้วพลันปล่อยประกายแสงเจิดจ้า แสงิญญาหลายชั้นที่คล้ายทั้งผิวน้ำและคล้ายทั้งกระจกโปร่งใสแผ่ขยายออกมา กลายมาเป็กำแพงกางกั้นโปร่งใสที่ปิดผนึกไม่ให้เนี่ยเทียนหนีออกไปได้
“ตูม!”
พอสนามแม่เหล็กที่ทอดยาวออกไปห้าเมตรััเข้ากับกำแพงแสงวิเศษที่ราวกับกระจกบานหนึ่งนั้น กำแพงแสงวิเศษก็พลันบิดเบือน
ระลอกคลื่นเป็วงๆ กระเพื่อมออกมาจากกำแพงพลังิญญา กระจกทองสัมฤทธิ์ที่อยู่ตรงกลางของกำแพงพลังิญญาพลันมีภาพเรือนกายของเนี่ยเทียนสะท้อนอยู่ภายใน
พลังพันธนาการระลอกหนึ่งก่อกำเนิดขึ้นภายในกระจกทองสัมฤทธิ์ คล้ายกำลังกักกันภาพมายาของเนี่ยเทียนที่อยู่ในกระจก
ทว่าเนี่ยเทียนที่อยู่ท่ามกลางสนามแม่เหล็กบิดเบือนกลับรู้สึกได้ว่าเรือนกายของเขาราวกับถูกน้ำแข็งเย็นเยียบจับตัวเข้าจนแข็ง การเคลื่อนไหวจึงถูกจำกัดไปด้วย
ร่างของเขาที่กำลังวิ่งห้อตะบึงไปด้านหน้ากลับหยุดชะงักอยู่กับที่ ใบหน้าเผยแววดิ้นรน
“ฟู่วๆ!”
จุดที่สนามแม่เหล็กััเข้ากับกำแพงพลังิญญา มีแสงวิเศษเป็จุดๆ เปล่งประกายวาววับ กำแพงที่ก่อตัวขึ้นมาจากในกระจกทองสัมฤทธิ์ค่อยๆ แตกทลายออก
หูหันเดินเข้ามาถึงช้าๆ แล้วจึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “หัวเทียน เ้าอย่าได้โทษข้า ข้าเองก็ถูกบีบให้ต้องทำเช่นนี้เหมือนกัน น้องชายของข้าถูกเดือนดับจับตัวไป หากข้าคิดจะคืนอิสรภาพให้แก่เขาก็มีเพียงต้องทำสิ่งที่ข้าไม่ยินดีให้กับเดือนดับเท่านั้น เ้ากับหลีเหย่สนิทสนมกันไม่น้อย ทางฝ่ายเดือนดับเองก็แค่้าใช้เ้ามาแลกเปลี่ยนข่าวที่มีประโยชน์นิดๆ หน่อยๆ จากหลีเหย่เท่านั้น”
“พวกเขาคงไม่คิดจะเอาชีวิตเ้าหรอก”
หูหันมองดูแล้วเหมือนกำลังอธิบายให้เนี่ยเทียนฟัง แต่ในความเป็จริงแล้วนางก็แค่ปลอบใจตัวเอง เพื่อลดความละอายใจของตัวเองก็เท่านั้น
เนี่ยเทียนไม่มีความแค้นใดกับนาง ทว่าเพื่อช่วยน้องชายของตัวเอง นางกลับลงมือต่อเนี่ยเทียน ใช้การจับกุมตัวเนี่ยเทียนแลกมาด้วยการที่เดือนดับจะทำอันตรายน้องชายของนางน้อยลง
ในใจนางรู้ดีว่าหม่าจิ่วแห่งเดือนดับนั้นใจคอโเี้อำมหิตเพียงใด หากไม่ใช้เนี่ยเทียนแลกข่าวที่มีประโยชน์มาจากหลีเหย่ หม่าจิ่วต้องลงมือสังหารเนี่ยเทียนอย่างแน่นอน
ทว่าหลังจากที่นางเห็นนิ้วมือข้างนั้นของน้องชาย นางก็ไม่มีเวลามาคิดอะไรให้วุ่นวายอีกแล้ว
เพื่อน้องชายของนาง อย่าว่าแต่ต้องเสียสละเนี่ยเทียนที่นางไม่รู้จักเลย ต่อให้ต้องเสียสละตัวเอง นางก็จะยอมเชื่อฟังแต่โดยดี
“อ๊ะ?”
เมื่อเดินมาได้ครึ่งทาง หูหันก็ขมวดคิ้วมุ่น ดวงตาฉายแววแปลกใจ
นางเห็นว่ากำแพงพลังิญญาที่กระเพื่อมออกมาจากกระจกทองสัมฤทธิ์กลับค่อยๆ พังทลายลงใน่ระยะเวลาสั้นๆ
สนามแม่เหล็กแปลกประหลาดที่โอบล้อมอยู่รอบกายของเนี่ยเทียนนั้นลึกลับเกินคาดเดา หลังจากที่มันบิดเบือนกำแพงพลังิญญานั่นแล้วก็ยังคงค่อยๆ ทอดยาวเข้าไปยังกระจกทองสัมฤทธิ์ที่ลอยตัวอยู่กลางอากาศด้วย
เงาร่างของเนี่ยเทียนที่สะท้อนออกมาจากกระจกทองสัมฤทธิ์เห็นเพียงแค่ใบหน้าที่หล่อเหลาเ็า มองไม่ออกถึงความใลนลานใดๆ
หูหันจึงแอบระวังตัวมากขึ้นแล้วหยิบลูกกลมสีแดงเข้มลูกหนึ่งออกมาจากกำไลเก็บของช้าๆ กลางลูกกลมมีเปลวเพลิงร้อนแรงคล้ายแฝงเร้นไว้ด้วยพลังเปลวเพลิงที่เดือดพล่านถึงขีดสุด
ในเมื่อหูหันเข้าใจการหลอมอาวุธ นอกจากเวทคาถาพลังิญญาอันเป็รากฐานแล้ว นางยังฝึกวิชาวิเศษอีกอย่างหนึ่งซึ่งถือเป็เวทลับธาตุไฟ
กระจกทองสัมฤทธิ์ได้มาจากการที่นางใช้พลังิญญาในมหาสมุทริญญาผสมรวมกับเวทลับที่มหัศจรรย์อย่างหนึ่งกระตุ้นมันออกมา
เมื่อเห็นว่ากระจกทองสัมฤทธิ์ไม่ได้ประสิทธิผลอย่างเต็มที่ นางจึงใช้เวทคาถาเปลวเพลิงเตรียมจะจัดการกับเนี่ยเทียนก่อนที่จะมีการเปลี่ยนแปลงใหม่เกิดขึ้น
ในสนามแม่เหล็กยุ่งเหยิง เนี่ยเทียนที่ยืนนิ่งที่อยู่ที่เดิมมองกระจกทองสัมฤทธิ์ด้วยสายตาเ็า
เขาััได้อย่างชัดเจนว่าระหว่างเขาและกระจกทองสัมฤทธิ์แปลกประหลาดบานนั้นมีความสัมพันธ์ที่ลึกลับอย่างเบาบางต่อกัน
กระจกทองสัมฤทธิ์บานนั้นสะท้อนภาพเรือนกายของเขาออกมา และท่ามกลางความไม่รู้ตัว มันก็ใช้เวทลับอย่างหนึ่งที่เขาไม่รู้จักมาส่งผลกระทบต่อมหาสมุทรจิติญญาของเขา และใช้เวทลับนั่นมาพันธนาการเรือนกายของเขา
ท่ามกลางขั้นตอนนี้ สนามแม่เหล็กที่ขยายออกไปรอบด้านห้าเมตรกลับไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ
นี่ทำให้เนี่ยเทียนตกตะลึงระคนแปลกใจเป็อย่างมาก
“การปิดผนึกจิติญญา...”
เนี่ยเทียนสูดลมหายใจเข้าลึกหนึ่งครั้ง บอกให้ตัวเองมีสติ จากนั้นก็แอบใช้พลังของสะเก็ดดาวเจ็ดดวงในมหาสมุทรจิติญญา
ในมหาสมุทรจิติญญาของเขา สะเก็ดดาวเจ็ดดวงทยอยกันเปล่งประกายแสงจนเจิดจ้าบาดตา
กลางดึกอย่างตอนนี้ บนท้องฟ้ายาวราตรีก็มีดวงดาวดารดาษที่ส่องแสงระยิบระยับเช่นกัน
ตอนที่เขากระตุ้นใช้พลังของสะเก็ดดาวเจ็ดดวง เขามองเห็นได้อย่างชัดเจนว่ากลางมหาสมุทรจิติญญาของเขา ร่างกายของเขามีเส้นใยเล็กๆ มากมายที่เล็กบางจนมองไม่เห็น
เส้นใยเ่าั้คล้ายว่าจะถูกหูหันแอบปล่อยเข้ามาในร่างกายเขาั้แ่ก่อนที่เขาจะแยกกับหูหันก่อนหน้านั้นแล้ว
เวลานั้นเขาเพิ่งได้รับหินวิเศษหนึ่งพันหกร้อยก้อนมาจากไช่โยว จึงเป็ฝ่ายถอนสนามแม่เหล็กยุ่งเหยิงออกด้วยตัวเอง และใช้แค่ม่านแสงของกำไลหยกสีเขียวมาป้องกันกาย
“ไม่ได้มีเจตนาดีั้แ่แรกจริงๆ ด้วย!”
เนี่ยเทียนเริ่มตั้งสติขึ้นมาได้ รู้ว่าเส้นใยที่มองไม่เห็นเ่าั้ได้ถูกหูหันแอบร่ายใส่ไว้บนร่างของเขาั้แ่ก่อนหน้านี้แล้ว
เพราะว่าขอบเขตห่างกันมากเกินไป บวกกับที่เขาแบ่งสมาธิใช้ทิพย์จักษุไปแอบฟังบทสนทนาระหว่างไช่โยวและหวังจัว ดังนั้นจึงััไม่ถึงมัน
หลังจากหาเหตุผลที่ตัวเองถูกพันธนาการเจอแล้ว สะเก็ดดาวเจ็ดดวงในมหาสมุทรจิติญญาของเขาก็พลันปลดปล่อยสะเก็ดแสงดาวออกมาตามการเปลี่ยนแปลงของจิตใจเขา
แสงดาวคล้ายมีดแหลมคมที่ฟันฉับลงไปบนเส้นใยเ่าั้ให้แตกทลายลงไปในพริบตา
หูหันที่เดินก้าวช้าๆ เข้ามาหาััได้ถึงความผิดปกติในทันที ดวงตาของหูหันหดตัวลง บนใบหน้าที่งดงามก็พลันเผยความเ็ป
“ตบะท้าย์! แต่กลับตัดขาดเส้นผนึกจิติญญาของข้าได้!”
ขณะที่หูหันตะลึงพรึงเพริดอยู่นั้น เนี่ยเทียนก็แค่นเสียงเ็าหนึ่งครั้ง พลังเปลวเพลิงเป็กลุ่มๆ ลอยออกมาจากร่างของเขาอย่างบ้าคลั่ง
เปลวเพลิงเ่าั้ล้อมพันไปทั่วร่างของเขา ขณะที่เส้นใยเล็กบางจนมองไม่เห็นถูกพลังเปลวเพลิงโจมตีก็คล้ายถูกไฟเผาไหม้ พวกมันเปลี่ยนมาเป็ร้อนลวกและละลายไปอย่างง่ายดาย
และเวลานี้เอง เนี่ยเทียนก็ออกแรงดิ้นรน
“เปรียะๆ!”
เสียงประหลาดที่เบาจนแทบไม่ได้ยินดังออกมาจากส่วนแขนและขาของเนี่ยเทียน เส้นใยทั้งหมดที่หูหันพันธนาการเขาไว้ถูกฟาดฟันให้ขาดออกไปทีละเส้น
และเวลานี้เอง กระจกทองสัมฤทธิ์ที่ล่องลอยอยู่เบื้องหน้าเนี่ยเทียน ภาพสะท้อนของเนี่ยเทียนที่อยู่ด้านในนั้นก็พลันเปลี่ยนมาเป็พร่าเลือนไม่ชัดเจน
ความพร่าเลือนของเรือนกายเขาหมายความว่าเนี่ยเทียนหลุดพ้นจากพันธนาการของหูหัน กลับคืนสู่อิสรภาพอีกครั้งหนึ่งแล้ว
“อู้!”
เนี่ยเทียนที่ถูกพันธนาการไว้หลายวินาทีก็ห้อตะบึงออกไปอีกครั้ง ตอนที่เขาวิ่งผ่านกระจกทองสัมฤทธิ์นั้นก็ยังต่อยโครมลงไปบนกระจกนั่นอย่างแรงด้วย
หมัดนั้นประดุจค้อนหนักอึ้งที่ลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงซึ่งะเิตูมออกมาอย่างรุนแรง!
“เพล้ง!”
กระจกทองสัมฤทธิ์ที่หูหันใช้พลังจิตหล่อหลอมออกมาพลันปรากฏเป็รอยแตกละเอียดยิบ และไม่สามารถส่องให้เห็นภาพเหตุการณ์หรือบุคคลใดๆ ได้อีก
“ไป!”
ลูกกลมที่ถูกหูหันหยิบเอามารออยู่ในมือนานแล้วพลันบินออกมา มันเป็เหมือนสายฟ้าเปลวเพลิงที่พุ่งดิ่งเข้าหาเนี่ยเทียน
กลางลูกกลมมีเปลวเพลิงร้อนแรงซึ่งระหว่างทางก็แลบแปลบปลาบกลายมาเป็เมฆเปลวเพลิงไปด้วย
ด้านหลังเนี่ยเทียนมีเมฆเปลวเพลิงลอยตามมาติดๆ และมันก็แผ่ขยายมาถึงเหนือหัวของเนี่ยเทียนอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ร่วงหล่นลงมา
“อู้ๆๆ!”
ลำแสงเปลวเพลิงหลายเส้นร่วงลงมาจากเมฆเปลวเพลิง ไหลรินลงสู่สนามแม่เหล็กยุ่งเหยิง
ในสนามแม่เหล็กยุ่งเหยิงมีธาตุหลายชนิดที่ถูกบิดเบือนอย่างพลุ่งพล่านคล้ายเครื่องกว้านขนาดใหญ่ที่กำลังปั่นกวนลำแสงเปลวเพลิงเ่าั้อย่างบ้าคลั่ง ทั้งยังแยกให้ลำแสงเปลวเพลิงกระจายออกกลายเป็จุดแสงเปลวเพลิง
เมื่อเมฆเปลวเพลิงทั้งผืนลดต่ำลงมาก็กลายมาเป็ม่านแสงเปลวเพลิงที่ปกคลุมอาณาเขตสิบเมตรกลบทับเนี่ยเทียนและสนามแม่เหล็กยุ่งเหยิงไว้จนหมด
“ฟู่วๆ!”
ในสนามแม่เหล็กยุ่งเหยิง แสงเปลวเพลิงสาดกระเซ็น พลังงานต่างๆ ที่ธาตุไม่เหมือนกันรุกเข้ากัดกินแสงเปลวเพลิงเ่าั้ ทั้งยังรัดพันฉีกกระชากอยู่กับม่านแสงเปลวเพลิง
ทว่าลูกกลมสีแดงเข้มที่ก่อให้เกิดเมฆเปลวเพลิงกลับเปลี่ยนมาเป็หนักอึ้งดุจขุนเขา แล้วร่วงลงมาที่ไหล่ของเนี่ยเทียนโดยตรง
“ปัง!”
ลูกกลมกระแทกลงบนไหล่ของเนี่ยเทียน เนี่ยเทียนมีความรู้สึกเหมือนถูกูเาลูกใหญ่กดทับ พลังโจมตีพลันหยุดชะงัก มุมปากก็มีเืไหลออกมาสายหนึ่ง
พลังเปลวเพลิงที่ะเิออกเริ่มโจมตีเืเนื้อของเขาผ่านลูกกลมนั้น และทำท่าคล้ายจะเผาไหม้ร่างกายของเขาจนทำให้เขาขยับตัวอย่างยากลำบาก
“ตึกๆๆ! ตึกๆ!”
และเวลานี้เอง หัวใจของเนี่ยเทียนพลันเต้นรัวเร็ว ปราณเืสีเขียวที่หัวใจเขาอยู่ด้านในมีผลึกเส้นเืที่เชื่อมระโยงระยางเข้าด้วยกัน และตราประทับแห่งชีวิตหลายชนิดที่อยู่ข้างในผลึกเส้นเืก็เกิดการเปลี่ยนแปลงตามไปด้วย
พลังลึกลับระลอกหนึ่งที่มาจากสายเืะเิตูมออกคล้ายูเาลูกใหญ่ที่แตกกระจาย!
เนี่ยเทียนกำหมัดแล้วต่อยโครมลงไปยังลูกกลมนั้นโดยที่ไม่แม้แต่จะยั้งคิด พลังงานต่างธาตุมากมายในร่างกายซึ่งปะปนไว้ด้วยพลังลึกลับของสายเืรวมตัวกันขึ้นมาเป็หมัดพิโรธ
“ตูม!”
เมื่อหมัดนั้นกระแทกลงไป ลูกกลมสีแดงเข้มก็เกิดเป็รอยปริร้าวเช่นเดียวกับกระจกทองสัมฤทธิ์
เวลาเดียวกันนั้น หูหันที่เดินเข้ามาหาเนี่ยเทียนอย่างไม่รีบไม่ร้อนก็คล้ายถูกโจมตีอย่างรุนแรง นางร้องอู้อี้ในลำคอหนึ่งเสียงแล้วหยุดนิ่งอยู่ที่เดิม
ในสายตาของหูหันมีประกายแสงของความเหลือเชื่อเปล่งผ่าน นางจ้องเขม็งไปยังแผ่นหลังของเนี่ยเทียน
เนี่ยเทียนรวบรวมพลังงานธาตุหลากหลายชนิดใช้หมัดพิโรธโจมตีลงไปบนลูกกลมสีแดงเข้มอย่างแรง เมื่อลูกกลมนั้นแตกกระจัดกระจาย ขณะเดียวกันก็คล้ายจะได้ยินเสียงแตกดังออกมาจากในร่างของเขาด้วย
เสียงแตกกระจายนั้นไม่ได้ทำให้เนี่ยเทียนรู้สึกเหมือนได้รับาเ็สาหัส ทว่ากลับทำให้เขารู้สึกเหมือนได้ปลดปล่อยภาระหนักอึ้งจนร่างกายผ่อนคลายอย่างน่าเหลือเชื่อ
เขาใช้ใจไปรับััเล็กน้อย แล้วใบหน้าก็พลันแสดงความปีติยินดีอย่างบ้าคลั่ง ทั้งยังเงยหน้าหัวเราะด้วยเสียงอันดัง
ในความรู้สึกของเขา หมัดนี้ไม่เพียงแต่ทำลายลูกกลมสีแดงเข้มที่มาจากหูหันได้ ทั้งยังฝ่าทะลายคอขวดที่รบกวนการบำเพ็ญตบะของเขามานานแล้วอีกด้วย
หลังจากหมัดนี้ผ่านไป เขาเกิดความรู้สึกมหัศจรรย์เหมือนได้ข้ามผ่านกำแพงไร้รูปลักษณ์ชั้นหนึ่ง และได้เหยียบย่างเข้าสู่ฟ้าดินแห่งใหม่อย่างกะทันหัน
ความรู้สึกแบบนี้เป็ความรู้สึกอัศจรรย์ที่จะเกิดขึ้นก็ต่อเมื่อฝ่าทะลุสู่ขอบเขตใหม่!
บางทีอาจเป็เพราะอานุภาพของหมัดนั้นที่ทำให้เขาฝ่าทะลุพันธนาการของการฝึกบำเพ็ญตบะได้ แม้เขาจะรู้สึกว่าพลังต่างๆ ในร่างกายเสื่อมถอยลงไป แต่กลับไม่รู้สึกเหมือนเวลาปกติที่พอต่อยออกไปแล้วเรือนกายจะสิ้นไร้เรี่ยวแรง
“ตึกๆ! ตึกๆๆๆ!”
หัวใจของเขายังคงเต้นกระหน่ำอย่างรุนแรง ปราณเืสีเขียวเส้นนั้นที่อยู่ในหัวใจของเขาก็ยังคงเคลื่อนที่อย่างปราดเปรียวเหมือนเดิม
ไม่เพียงเท่านี้ ่เวลาที่ผ่านมาเมื่อได้ใช้เืสดของแรดหินทองมาชุบหลอมเรือนกายอย่างต่อเนื่องจึงทำให้ร่างกายเขามีเรี่ยวแรงมหาศาล
เขาฉวยโอกาสตอนที่หูหันอึ้งตะลึงพกพาเอาสนามแม่เหล็กยุ่งเหยิงที่ค่อยๆ หดขนาดเล็กลงห้อทะยานไปข้างหน้าอีกครั้ง
“ตบะท้าย์! เ้าเด็กนี่มีตบะท้าย์จริงหรือ?”
หูหันจ้องแผ่นหลังของเนี่ยเทียนเขม็ง สีหน้าของนางซับซ้อนถึงขีดสุด พลันรู้สึกลังเลขึ้นมา
กระจกทองสัมฤทธิ์และลูกกลมสีแดงเข้มนั้นต่างก็เป็อาวุธวิเศษสองประเภทที่มีระดับสูงสุดและนางก็ใช้ถนัดมือมากที่สุด ก่อนหน้านี้นางเคยใช้สิ่งของทั้งสองอย่างมาต่อสู้กับผู้ที่มีขอบเขตกลาง์ก็ยังไม่เคยเสียเปรียบมาก่อน
ทว่าตอนนี้ เมื่อนางนำอาวุธวิเศษที่นางคิดว่าถนัดมือมากที่สุดมาใช้พันธนาการเนี่ยเทียน นางกลับต้องพบเจอกับอุปสรรคครั้งแล้วครั้งเล่า
อาวุธวิเศษสองอย่างไม่เพียงแต่ไม่สามารถจับตัวเนี่ยเทียนได้ ตัวอาวุธเองยังเสียหายในระดับที่ต่างกันไปด้วย นี่ทำให้หูหันรับไม่ได้อย่างถึงที่สุด
ลำพังเพียงแค่ตบะท้าย์กลับมีพลังในการต่อสู้ที่น่าหวาดกลัวถึงเพียงนี้ หากปล่อยให้ขอบเขตของเนี่ยเทียนฝ่าทะลุไปถึงกลาง์หรือต้น์ เขาจะกลายมาเป็คนที่น่าหวาดกลัวมากเพียงใด?
หูหันเริ่มเสียใจเสียแล้ว เสียใจที่ไปหาเื่เนี่ยเทียน นางเป็กังวลว่าหากจับตัวเนี่ยเทียนไม่ได้ ต่อไปเมื่อเนี่ยเทียนฝ่าทะลุขอบเขตได้แล้ว เนี่ยเทียนจะกลายมาเป็ฝันร้ายของนาง
“จะปล่อยเขาไปไม่ได้เด็ดขาด!”
นึกถึงน้องชายที่กำลังเดือดร้อน หูหันก็ตัดสินใจได้อย่างเด็ดเดี่ยว พุ่งตัวมาที่กระจกทองสัมฤทธิ์ที่แตกออก หลังจากเก็บกระจกมาแล้วนางก็เดินไปหยุดอยู่ข้างลูกกลมสีแดงแล้วหยิบมันขึ้นมาไว้ในมือ
เมื่อกระจกทองสัมฤทธิ์และลูกกลมมาอยู่ในมือแล้ว การติดต่อระหว่างนางและอาวุธวิเศษสองอย่างที่ปกติมักจะแแ่สนิทสนม มาบัดนี้กลับเปลี่ยนมาเป็ล่องลอยขาดๆ หายๆ
ั์ตาหูหันเผยความเ็ป นางรู้ว่าระดับความเสียหายของอาวุธวิเศษทั้งสองชิ้นนี้เกินกว่าที่นางคาดคิดไว้มากนัก ลำพังเพียงแค่วิธีการหลอมอาวุธของนางเกรงว่าคงไม่สามารถซ่อมแซมอาวุธวิเศษทั้งสองอย่างได้สำเร็จ
หลีเหย่มีความสามารถนี้ ทว่าหลังจากที่เกิดเื่ในวันนี้ แม้แต่ความสัมพันธ์ที่แสร้งนอบน้อมคล้อยตามระหว่างนางและหลีเหย่ก็คงไม่หลงเหลืออีกต่อไป
หลีเหย่จะต้องมองนางเป็ศัตรู รวมไปถึงเผยฉีฉีที่เป็ศิษย์พี่หญิงของหลีเหย่ด้วย
พอนึกถึงเผยฉีฉี ใจของหูหันก็เย็นวาบ ตัวสั่นขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้
จากนั้นนางถึงตระหนักได้ว่า จุดลึกในใจของนางนั้น คนที่นางกลัวอย่างแท้จริงไม่ใช่หลีเหย่ แต่เป็เผยฉีฉีที่ไม่เคยแสดงท่าทีเป็มิตรต่อนางนั่นต่างหาก
“กลับเมืองโพ่เมี่ยไม่ได้แล้ว ตอนนี้คงได้แค่กลับไปพึ่งพาเดือนดับอีกครั้ง หัวเทียนและค่ายกลนำส่งแห่งมิติขนาดเล็กนั่นก็คือกุญแจที่จะทำให้ข้าได้กลับเข้าไปอยู่ในเดือนดับอีกครั้ง”
หูหันสูดลมหายใจเข้าลึกหนึ่งครั้ง สีหน้าเด็ดเดี่ยว ตลอดทั้งร่างก็พลันมีแสงวิเศษเปลวเพลิงเปล่งประกาย คล้ายก้อนเมฆเปลวเพลิงก้อนหนึ่งที่ไล่กวดเนี่ยเทียนไปอย่างรวดเร็ว
ทว่าเมื่อถูกถ่วงเวลาออกไปครู่หนึ่งแบบนี้ก็ทำให้เนี่ยเทียนห้อตะบึงห่างไปไกลมากแล้ว อีกทั้งขณะที่วิ่งห้อเต็มเหยียด เขายังะโเสียงดังไปด้วย “พี่น้องกะโหลกเื! ข้าขอทำการแลกเปลี่ยนกับพวกเ้าอีกครั้ง!”
-----
