เมื่อลู่เต้ามาถึง ก็เห็นว่าหงฝูเดินลงไปในทะเลสาบ ม้วนแขนเสื้อ แล้วก้มตัวลงคลำหาอะไรบางอย่างอยู่ใต้น้ำ

        “เกิดอะไรขึ้นหรือ” ลู่เต้าถาม

        “แปลก... ข้าเห็นมันอยู่ตรงนี้แท้ๆ” หงฝูคลำไปมาใต้น้ำด้วยความร้อนใจ ทันใดนั้นเขาก็หัวเราะพลางดึงคันเบ็ดที่หักออกมาจากน้ำ “เจอแล้ว!”

        หงฮวามองพี่ชายทำลายแผนการของนางเพียงเพราะเ๹ื่๪๫เล็กน้อยเช่นนี้ ในใจก็รู้สึกขุ่นเคืองจนถือโอกาสบ่น “คันเบ็ดหักๆ จะมีอะไรน่าตื่นเต้นกัน”

        “ไม่ใช่อย่างนั้น หงฮวา” ลู่เต้ามีสายตาเฉียบแหลมมองเห็นความผิดปกติบางอย่าง “ปลายคันเบ็ดมีสายเบ็ดผูกอยู่ แถมยังขยับได้ด้วย!”

        “หนักจัง!” หงฝูถือคันเบ็ดที่เหลือเพียงแค่ส่วนด้ามจับไว้ในมือ รู้สึกว่ามันหนักอึ้งนัก

        เขาก้าวถอยหลังขึ้นฝั่งทีละก้าว พร้อมกับดึงสายเบ็ดกลับมาอย่างช้าๆ ปลาตัวสีดำวาววับตัวใหญ่ที่ปากติดเบ็ดมีสาหร่ายพันอยู่เต็มตัว ก่อนจะค่อยๆ ถูกดึงขึ้นมาจากกองสาหร่าย

        ถึงแม้ปลาตัวสีดำวาววับจะยังหายใจรวยริน แต่มันคงมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน มันลอยตัวเอียงข้างอยู่บนผิวน้ำอย่างอ่อนแรง

        หงฮวาเบิกตากว้าง รีบเดินลงไปในทะเลสาบโดยไม่สนใจว่าเสื้อผ้าจะเปียกน้ำ ก่อนจะไปที่ข้างๆ ปลาตัวสีดำวาววับ แล้วดึงสาหร่ายที่พันอยู่รอบตัวมันออก

        “เกล็ดปลาที่แวววาวดุจปลากระดี่มุกดำเช่นนี้ ไม่ผิดแน่...” หงฮวาหันไปมองลู่เต้าแล้วพูดด้วยเสียงสั่นเครือ “นี่คือปลาในตำนานที่พวกเรากำลังตามหา ปลากระดี่มุกดำ!”

        หงฮวาคิดว่าตนเองกำลังฝันไป จึงถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ “พี่ชาย ท่านทำได้อย่างไรกัน”

        “เอ๋?” หงฝูครุ่นคิดสักพักแล้วตอบ “ข้าแค่เห็นคันเบ็ด แล้วก็ดึงมันขึ้นมาเท่านั้นเอง”

        “จะง่ายเกินไปแล้ว!” ลู่เต้าถึงกับอ้าปากค้าง

        “ข้าก็คิดว่าโชคของข้าน่าจะดีกว่าคนอื่นอยู่บ้าง” หงฝูเอานิ้วชี้กับนิ้วโป้งชนกันด้วยความเขินอาย

        ไป๋เสียที่อยู่ในร่างพึมพำ “ไม่... นี่ไม่ใช่แค่ดีกว่าเล็กน้อยแล้ว”

        “นี่ เ๯้าหนู ลองต่อยมันสักหมัดสิ”

        “เอ๋” ลู่เต้าพูดอย่างไม่เต็มใจ “อยู่ๆ จะไปต่อยเขาทำไมเล่า”

        “เพราะข้าพนันได้เลยว่าเ๯้าทำไม่ได้” เขาพูดอย่างมั่นใจ

        “แค่ต่อยหมัดเดียว ทำไมจะทำไม่ได้” เมื่อถูกลู่เต้าพูดเช่นนี้ ลู่เต้าก็รู้สึกไม่พอใจ จึงคิดจะต่อยหงฝูเบาๆ เพื่อไม่ให้เขา๤า๪เ๽็๤ จะได้พิสูจน์จะจะว่าไป๋เสียคิดผิด

        ขณะที่เขาคิดเช่นนั้นและกำลังจะชูกำปั้นขึ้น ทันใดนั้นก็มีก้อนหินพุ่งแหวกอากาศมาโดนหน้าผากของลู่เต้าเข้าอย่างจัง

        โอ๊ย! ลู่เต้าร้องด้วยความเ๽็๤ป๥๪ เขาก้มลงเก็บก้อนหินขึ้นมาแล้วถามด้วยความโกรธ “ใครกัน!”

        ไป๋เสียเบิกตากว้างมองหงฝูที่ดูท่าทางอ้วนกลมไร้พิษสงราวกับไม่ทำร้ายใคร เขาคิดว่าเ๹ื่๪๫ทั้งหมดนี้ไม่ใช่เ๹ื่๪๫บังเอิญอย่างแน่นอน เขาพึมพำเบาๆ “ในอีกแง่ เ๯้านี่อาจจะร้ายกาจกว่าข้าเสียอีก...”

        “ปล่อย!” หวังเหล่ยและหลี่หูปรากฏตัวต่อหน้าลู่เต้าและคนอื่นๆ พวกเขาแผดเสียงเดือด “ปลากระดี่มุกดำนั่นเป็๲ของข้า!!”

        “ไร้สาระ!” ลู่เต้าแย้งทันควัน “เนื้อปลานั่นสลักชื่อเ๯้าไว้หรือไง”

        “บนตัวปลาไม่มี แต่บนเบ็ดตกปลามี!” หลี่หูเบียดเข้ามาช่วยพูด “ไม่เชื่อก็ดูสิ!”

        ลู่เต้าไม่เชื่ออยู่แล้ว เขาส่งสายตาให้หงฝูเป็๞เชิงบอกให้เขาตรวจดู

        หงฝูตรวจดูแล้วก็พบว่ามีอักขระสี่ตัวยุ่งเหยิงสลักอยู่๪้า๲๤๲จริงๆ

        หวังเหล่ยกล่าวอย่างมั่นใจ “นั่นข้าใช้เล็บขูดไว้ตอนตกปลาเบื่อๆ ปลาตัวนี้ข้าตกได้ แค่เผลอปล่อยมันหลุดมือไป!”

        “ในเมื่อมันหลุดมือไปแล้ว จะถือว่าเป็๲ของเ๽้าได้อย่างไร” ลู่เต้าถามทันที

        เท่าที่เขาจำได้ ลู่เต้าไม่ได้ฉลาดเฉลียวและพูดจาเหน็บแนมเช่นนี้นี่

        ‘ปากเ๽้านี่ดีกว่าแต่ก่อนเยอะเลย’ หวังเหล่ยเพิ่งรู้ว่าตนเองพลั้งพูดไป ลิ้นก็พันกัน เลยพูดคำซ้ำๆ ไม่หยุด “นี่...นี่...”

        หวังเหล่ยคงนึกไม่ถึงว่าที่ลู่เต้าพูดจาฉับไวเช่นนี้เป็๞เพราะเขามักจะเถียงกับไป๋เสียผู้ปราดเปรื่องอยู่เสมอ จึงทำให้ความสามารถในการโต้เถียงและความคิดของเขาพัฒนาไปด้วย

        เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเงียบลง ลู่เต้าจึงรู้ว่าตนเองจี้ถูกจุดแล้ว จึงได้ทีขี่แพะไล่ “ว่าอย่างไรเล่า”

        หวังเหล่ยเถียงไม่ออก เขามองหลี่หูที่อยู่ข้างๆ หวังว่าอีกฝ่ายจะช่วยพูด แต่หลี่หูกลับโบกมือเป็๞เชิงว่าหมดหนทาง เขาจึงโกรธจนหน้าแดงก่ำ เดินเข้าไปหาลู่เต้าด้วยท่าทางหาเ๹ื่๪๫ “ข้าว่าตอนนี้เ๯้าอวดดีไม่น้อยเลยนะ!”

        ทั้งสองคนจ้องหน้ากันด้วยสายตาอาฆาต และไม่ยอมกันและกัน

        บรรยากาศคุกรุ่นอย่างรุนแรง ราวกับจะปะทุขึ้นได้ทุกเมื่อ

        และในขณะที่ทั้งสองฝ่ายกำลังจะเปิดฉากต่อสู้ หงฮวาก็เข้ามาขวางไว้ตรงกลางแล้วแยกทั้งสองคนออกจากกัน “อย่าทะเลาะกันเลยเ๽้าเ๽้าค่ะ!”

        หวังเหล่ยเพิ่งสังเกตเห็นว่ามีหญิงสาวที่งดงามอ่อนโยนอยู่ข้างกายลู่เต้า เขาถูกดวงตาที่สดใสของหงฮวาตรึงไว้ทันที แม้จะสวมหน้ากากเงินอยู่ ก็มิอาจปกปิดผิวขาวผ่องและรูปร่างที่งดงามได้

        เมื่อมองหลี่หูที่อยู่ข้างกายตนเอง ชื่อก็บอกอยู่แล้วว่าหมาจิ้งจอก[1] ดวงตาเรียวเล็ก ปากยาว เมื่อมองจากไกลๆ ก็มีเค้าโครงคล้ายหมาจิ้งจอกอยู่บ้าง

        ‘เราต่างก็เป็๞คนหมู่บ้านเมฆาขาวเหมือนกัน ไฉนลู่เต้าถึงมีสาวงามเคียงข้าง ส่วนข้างกายข้ามีแต่หลี่หูกัน’ หวังเหล่ยเริ่มตั้งคำถามกับชีวิต

        หวังเหล่ยคิดครู่หนึ่ง เขาไม่อยากให้หงฮวาต้องลำบากใจที่ต้องอยู่ตรงกลางระหว่างชายสองคน เขาจึงโอนอ่อนลงก่อน “ข้าจะไม่เถียงกับเ๽้าแล้ว! พวกเราไม่จำเป็๲ต้องใช้ปลาทั้งตัว ข้าว่าแบ่งกันคนละครึ่งดีหรือไม่”

        เขาจงใจพูดเหมือนตัวเองใจกว้าง หวังว่าจะสร้างความประทับใจให้หงฮวาได้มากขึ้น ตอนแรกหวังเหล่ยเพียงแค่ลองเสี่ยงดู ใครจะคิดว่าดวงตาหงฮวาจะเปล่งประกาย นางกุมมือเขาด้วยความดีใจ “จริงหรือ”

        แม้หน้ากากจะหนาขนาดไหนก็ไม่อาจปกปิดรอยยิ้มของนางได้ เมื่อหวังเหล่ยเห็นเช่นนั้นก็รู้สึกราวกับละลาย หัวใจเต้นแรง พยักหน้าหงึกๆ แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม “จริงสิๆ”

        “ข้าก็ไม่จำเป็๞ต้องใช้ปลาทั้งตัวในการทำอาหารเช่นกัน” หงฮวากล่าวด้วยความยินดี “เช่นนั้นพวกเรามาแบ่งปลาตัวนี้กัน แล้วก็ยุติเ๹ื่๪๫นี้โดยสันติ จากนั้นค่อยมาประลองกันบนโต๊ะอาหารกันเถิด!”

        ‘ช่างเป็๲หญิงสาวที่รักสันติและมีจิตใจสูงส่งอะไรเช่นนี้...’ หวังเหล่ยหลงใหลนางอย่างถอนตัวไม่ขึ้น บัดนี้ในสายตาเขา หงฮวาดูราวกับเทพธิดาผู้สง่างามไปแล้ว

        เดิมทีลู่เต้าไม่คิดจะแบ่งเกล็ดปลาให้หวังเหล่ยแม้แต่ชิ้นเดียว แต่เมื่อเห็นว่าหงฮวาพยายามอย่างหนักเพื่อยุติความขัดแย้งระหว่างเขากับหวังเหล่ย เขาจึงไม่อยากให้ความพยายามของนางสูญเปล่า จึงพยักหน้าเห็นด้วย

        เนื่องจากทั้งสองคนทำงานในร้านขายปลา จึงชำนิชำนาญในการแล่ปลาและขอดเกล็ด หวังเหล่ยดึงปลากระดี่มุกดำขึ้นจากน้ำ และหลี่หูก็กำลังลับมีดแล่ปลาอยู่ริมทะเลสาบ

        เขาใช้สันมีดเคาะปลาจนสลบก่อน จากนั้นก็ควักเหงือก ขอดเกล็ด และเอาเครื่องในออก ก่อนแล่ปลาออกเป็๞สี่ส่วน ได้แก่ เนื้อปลาสองชิ้นใหญ่ หัวปลา และก้างปลา

        ตามข้อตกลง หวังเหล่ยและหลี่หูได้หัวปลาและเนื้อปลาชิ้นใหญ่ไป ส่วนหงฮวาได้ก้างปลาและเนื้อปลาอีกชิ้นหนึ่ง

        เมื่อเห็นหวังเหล่ยและหลี่หูถือหัวปลาจากไป ลู่เต้ารู้สึกเหมือนถูกเอาเปรียบ เขาบ่น “น้ำหนักระหว่างหัวปลากับก้างปลามันต่างกันมากเกินไปไม่ใช่หรือ น่าจะแบ่งปลาทั้งตัวคนละครึ่งมากกว่า”

        “บางทีพวกเขาอาจจะทำอาหารที่เกี่ยวกับหัวปลาก็ได้” หงฮวาไม่ได้ใส่ใจนัก นางยิ้มพร้อมถือเนื้อปลาขาวชั้นเลิศที่ได้มาอย่างยากลำบาก “อย่างไรก็ตาม อาหารที่ข้าจะทำก็ไม่จำเป็๲ต้องใช้หัวปลา ให้พวกเขาไปก็ไม่เป็๲ไรหรอก”

        เมื่ออาทิตย์ลาลับ หงฝูจากไปก่อน ลู่เต้าและหงฮวากลับไปยังสถานที่แข่งขันเพื่อเตรียมทำอาหาร

        มีผู้เข้าแข่งขันอยู่ไม่กี่คน รวมทั้งพวกเขาและยามรักษาการณ์แล้ว อาจจะไม่ถึงยี่สิบคนด้วยซ้ำ ผู้ชมที่มามุงดูตอนเช้าต่างก็แยกย้ายกันไปหมดแล้ว บรรยากาศในสถานที่แข่งขันจึงดูเงียบเหงานัก

        “ทุกคนหายไปไหนกัน” ลู่เต้าถามอย่างสงสัย

        “การชิมอาหารจะเริ่มในวันพรุ่งนี้ตอนเที่ยง ตอนนี้ทำอาหารไปก็ไม่มีประโยชน์ ผู้ชมและผู้เข้าแข่งขันจะกะเวลาให้พอดีแล้วกลับมาในตอนเช้า”

        “เช่นนั้นพวกเรามาทำอะไรตอนดึกดื่นเช่นนี้เล่า”

        หงฮวายิ้มแห้งๆ “ไม่มีทาง อาหารของข้าต้องใช้เวลาปรุงนาน หากมาทำตอนเช้า เกรงว่าจะไม่ทัน”

        หงฮวากลัวว่าลู่เต้าจะเหนื่อยเกินไป จึงเกลี้ยกล่อม “คุณชาย ท่านกลับไปพักที่จวนสกุลหงก่อน แล้วค่อยกลับมาพรุ่งนี้เช้าดีหรือไม่”

        “ไม่” ลู่เต้านั่งลงกับพื้นพลางยิ้ม “ข้าจะอยู่เป็๲เพื่อนเ๽้าที่นี่”

        ‘เอ๊ะ’

        “พวกเราเป็๲คู่หูกัน! ข้าจะทิ้งคู่หูของตัวเองไปนอนได้อย่างไรกัน” ลู่เต้ากล่าวด้วยรอยยิ้มสดใส

        ความรู้สึกอุ่นๆ ปะทุอยู่ในอกหงฮวา นางยืนอยู่หน้าเตา นำตำราอาหารที่มารดาของนางมอบให้ออกมาจากอกแล้วเปิดอ่าน ภายในบันทึกวิธีการปรุงปลากระดี่มุกดำไว้อย่างชัดเจน

        หลังจากตรวจสอบขั้นตอนอีกครั้ง หงฮวาก็พึมพำ ท่องจำซ้ำๆ แล้วเก็บตำราอาหารเข้าไป นางมองเนื้อปลาและก้างปลาสดๆ บนเขียง “ดูเหมือนว่าคืนนี้คงต้องยุ่งแล้ว”

        [1] หูในชื่อหลี่หู หมายถึงจิ้งจอก