“เหล่าต้นไม้ พันธุ์พืชปีศาจล้วนเป็ญาติมิตรจากภพพืชพันธุ์ แต่ถูกความมืดจากราชันย์กะโหลกครอบงำ ไร้ซึ่งสติ และความดีงาม ให้พวกข้าหมู่ซู่ได้ป็นผู้ปลดปล่อยเหล่าพี่น้องจากคำสาปนี้ และส่งเมล็ดพันธุ์กลับสู่ภพต้นกำเนิดด้วยตัวเอง” หมู่ซู่ชงโคทองคำ์กล่าวในฐานะตัวแทนของพระแม่แห่งจิติญญา
“พวกเาาวภพ์และปรภพ จะสร้างพลังคอยปกป้องทุกคน เข้าช่วยรบเป็กำลังสำรองสำหรับทุกกองกำลังของทุกภพ และสนับสนุน เ้าวั่งซู และ ฮวาเฟยฟาในการต่อสู้กับเ้าภพ” องค์จักรดิพรรดิ เทพแสงอาทิตย์ และ ราชันย์ปรภพ กล่าว
“พวกข้าสำนักเก้าจักยุตกราตัวแทนเ้าวั่งซูเ้าภพมนุษย์ เหล่าปรมาจารย์กระจก ผู้ฝึกตน มือปราบมาร จะเข้าสมทบกับชาวภพ์และปรภพ” กงซุนต้าเฉียน
ทั้งหมดพยักหน้ารับตามหน้าที่ตน เหล่าเ้าภพต่างเปิดประตูภพและหายเข้าสู่ภพปีศาจ ส่วนทางเก้ากระจกนั้นยังเกณฑ์กองกำลังทั้งหมดทยอยเข้าไป พร้อมเหล่าสมาชิคจากสำนักเก้าจักยุตกราที่รอปิดท้าย
เมื่อก้าวเข้าสู่ภพปีศาจ บรรยากาศอันน่าสะพรึงกลัวก็ปกคลุมทั่วทุกซอกมุม รู้สึกถึงพลังกดดันที่น่าสยองขวัญ อากาศหนาวเหน็บราวกับมีดหลายพันเล่มแทงเข้าสู่กระดูก ท้องฟ้าสีเืดำปกคลุมไปด้วยเมฆหมอกสีม่วงคล้ำ พลังชั่วร้ายเกิดขึ้นเป็กระแสลมหอบเอาพิษร้ายเข้าสู่ร่างกายและจิติญญาของผู้ที่พลังจักราอ่อนแอ บ้างก็ทรุดลงกับพื้นทันที ปากพ่นเืกระจาย แขนขาสั่นเทาไม่อาจควบคุม
จากความว่างเปล่าแห่งอากาศ เงาร่างของเ้าภพฝันทั้งสองค่อยๆ ปรากฏขึ้น ร่างกายโปร่งใสราวกับหมอกควัน แต่เต็มไปด้วยพลังลึกลับที่ไม่อาจประมาณได้ ทั้งสองเลื่อนมาอย่างไร้เสียง ดวงตาทั้งคู่นั้นเหมือนดวงดาวในคืนมืดมิด
เทพธิดาเม่งเซี๊ยะปรากฏร่างคู่กับข้างั์ถูหลัน ใบหน้าขาวเนียน ดวงตากวางสวยแสดงถึงความมุ่งมั่น ดวงตาคู่นั้นงามสีฟ้าใสแวววาวด้วยพลังศักดิ์สิทธิ์ ั์ถูหลันยืนแข็งแกร่งประกบข้างคนรัก
"นั่นเ้าภพฝันแห่งความเงียบงันหนิ...!!"
"บรรยากาศแห่งภพปีศาจนี้กำลังกัดกร่อนจิติญญาของทุกคน เราต้องเปลี่ยนแปลงบรรยากาศแห่งภพนี้"" เทพธิดาเม่งเซี๊ยะเปล่งเสียงเหมือนไพเราะดั่งสายน้ำ
เม่งเซี๊ยะยกมือทั้งสองขึ้น นิ้วอันเรียวยาวเริ่มเขียนสัญลักษณ์ลึกลับในอากาศ แต่ละเส้นสัญลักษณ์ส่องแสงสีเงินระยิบระยับ เหมือนดวงดาวที่กำลังจะดับ พร้อมโปรยทรายขนแกะเงิน
"มนต์แปรเปลี่ยนบรรยากาศแห่งภพ!"
เมื่อคำร่ายมนตร์ดังออกมา พลังลึกลับจากเ้าภพฝันเริ่มแผ่ซ่านออกไปรอบทิศ สัญลักษณ์ที่ลอยอยู่ในอากาศเริ่มหมุนวนและขยายตัวใหญ่ขึ้น เปลี่ยนเป็วงแหวนพลังงานขนาดั์ที่ครอบคลุมท้องฟ้าทั้งหมด อากาศเริ่มเปลี่ยนแปลง ลมหนาวเย็นค่อยๆ กลายเป็ลมอ่อนๆ ที่แฝงไปด้วยกลิ่นหอมของดอกไผ่และหยดน้ำค้าง ท้องฟ้าสีเืดำเริ่มจางลงเป็สีฟ้าอ่อนราวกับฟ้าในยามรุ่งสาง เมฆหมอกสีดำเปลี่ยนเป็เมฆสีขาวนุ่มฟูเหมือนผ้าไหมบาง
ทุกคนที่กำลังจะขาดอากาศหายใจ กระอักเื พลังจักราแทบหมด ต่างลุกขึ้นยืนเพื่อสูดอากาศบริสุทธิ์แห่งภพฝัน
ั์ถูหลันเริ่มร่ายมนตร์ครั้งที่สอง "มนต์เปลี่ยนรูปธรรมสู่นามธรรม!" พร้อมทรายขนแกะทองคำ
ครั้งนี้ สัญลักษณ์ที่ปรากฏขึ้นซับซ้อนกว่าเดิมหลายเท่า เหมือนตาข่ายดวงดาวที่เชื่อมต่อกันด้วยเส้นแสงสีทอง เมื่อสัญลักษณ์เหล่านี้เสร็จสมบูรณ์ สิ่งที่เป็รูปธรรมในภพปีศาจเริ่มค่อยๆ จางหายไป ูเาหินสีดำกลายเป็เงาเบลอ ป่าไผ่เหี่ยวแห้งเปลี่ยนเป็เสียงใสของลมพัด แม้แต่แผ่นดินใต้เท้าก็เริ่มเปลี่ยนเป็ความรู้สึกนุ่มนวลเหมือนเดินบนเมฆ ทุกสิ่งทุกอย่างกลายเป็แค่ความรู้สึก ความคิด และจินตนาการเท่านั้น
"ิญญาชั่วร้ายที่หลับใหลในภพนี้จะไม่สามารถฟื้นคืนได้ ภพแห่งหายนะก็ถูกเปลี่ยนให้เป็โลกแห่งความฝันอันงดงาม เพราะไม่มีรูปธรรมให้พวกมันยึดเกาะ ไม่มีร่างกายให้ฟื้นคืน" ั์ถูหลันเปล่งเสียงดังลั่น
ทุกคนต่างหันมองรอบตัวด้วยความประหลาดใจ ทุกสิ่งทุกอย่างดูเหมือนจริง แต่เมื่อแตะต้องจึงรู้ว่าเป็เพียงภาพลวงตา เป็เพียงความฝันที่เป็จริงมากเกินไป
"นี่คือพลังแห่งเ้าภพฝันหรอเนี่ย ช่างมหัศจรรย์ยิ่งนัก..." ผู้คนต่างกระซิบด้วยเสียงชื่นชม
ยังไม่ทันสิ้นเสียงชื่นชมในพลังแห่งเ้าภพฝัน เสียงกรีดร้องอันน่าสยดสยองก้องขึ้นจากด้านหน้า ฝูงั์ใหญ่เล็กนับหมื่นนับแสนดาหน้าเข้ามา บ้างก็โผล่ขึ้นมาจากดินยื่นมือที่เต็มไปด้วยหนามออกมา พยายามจับตัวคนเป็ แผ่นดินสั่นไหวทุกก้าว ดวงตาแดงส่องแสงโจ่งแจ้ง มองหาเหยื่อที่จะฉีกเป็ชิ้นเล็กชิ้นน้อย บรรยากาศสยองขวัญครอบงำไปทั่ว
ฟ้าร้องดังก้องไปทั่วทุ่งรกร้างกว้างใหญ่ ลมหอบพัดผ่านซากปรักหักพังของาครั้งก่อน กลิ่นเืและความตายลอยอยู่ในอากาศ ฝ่ายภพปีศาจเคลื่อนผ่านหมอกดำอันหนาทึบตรงเข้ามา...
ั์กินศพ สูงเป็สิบๆ เมตร ิัเน่าเปื่อยสีเขียวปนดำ ปากเบิ้มใหญ่เปิดกว้างเผยให้เห็นฟันแหลมคมเรียงเป็แถวๆ น้ำลายสีดำหยดย้อยออกมาเป็สายยาว ทุกย่างก้าวทำให้พื้นดินสั่นะเื
มารศพั์โม่วซิน ลอยคล้องอยู่ในอากาศ ร่างกายประกอบด้วยซากศพที่เน่าเปื่อยนับพันรวมกันเป็เนื้อเดียว แขนขาที่ยื่นออกมาจากทุกทิศทาง ใบหน้าที่แปดเปื้อนไปทั่วตัว ส่งเสียงคร่ำครวญและเสียงกรีดร้องไม่หยุด
ั์เก้าหัว มีร่างกายใหญ่โตอลังการ เก้าหัวต่างสีต่างร่างบนคอเดียวกัน หัวแรกคือัไฟ หัวที่สองคือเสือดาว หัวที่สามคือหมีป่า หัวที่สี่คือหมาป่า หัวที่ห้าคืองูั์ หัวที่หกคือนกอินทรี หัวที่เจ็ดคือค้างคาว หัวที่แปดคือจระเข้ และหัวที่เก้าคือหัวมนุษย์ที่บิดเบี้ยว แต่ละหัวส่งเสียงคำรามและมีพลังเวทมนตร์แตกต่างกัน
