เสียงครกหินดังเป็๞จังหวะสม่ำเสมอ ก้องอยู่ในความสงัดของห้องยาที่แสงอรุณเพิ่งสาดส่องเข้ามา ขมิ้นสดแง่งแรกถูกบดละเอียด ตามด้วยขิงแก่แง่งที่สอง และมะขามป้อมอีกสามผล ในมือของนิพา สากหินขยับขึ้นลงอย่างมั่นคง ปลดปล่อยกลิ่นดินฉุนจัดของขมิ้นสดให้ฟุ้งกระจาย เคล้ากับไอเผ็ดซ่าของขิงแก่ และกลิ่นเปรี้ยวฝาดของมะขามป้อม กลิ่นสมุนไพรทั้งสามพัวพันกับควันเทียนที่เพิ่งดับลง สร้างบรรยากาศอันเป็๞เอกลักษณ์ของสถานที่แห่งนี้

"อัตราส่วนนี้...ใช้ทำอะไรหรือคะ" ขวัญเอ่ยถามจากอีกฟากของโต๊ะไม้ สมุดบันทึกกางรออยู่หน้าว่างเปล่า ปากกาขนนกจ่อพร้อมในมือ

"ยาพอกแผลติดเชื้อขั้นต้น" นิพาตอบโดยไม่เงยหน้า มือยังคงควงสากบดสมุนไพรอย่างต่อเนื่อง "ขมิ้นมีฤทธิ์ฆ่าเชื้อ ขิงช่วยลดการอักเสบ มะขามป้อมสมานเนื้อเยื่อ มันไม่ใช่ยาปฏิชีวนะ แต่ในยามนี้...ดีกว่าไม่มีอะไรเลย"

"ดีกว่าแค่ไหนคะ"

"ขึ้นอยู่กับแผล ถ้าการติดเชื้อยังอยู่แค่ผิวเผิน มันจะช่วยได้มาก แต่ถ้าลึกลงไปก็ต้องรักษาด้วยวิธีอื่นควบคู่กัน อย่างน้อยที่สุด...มันก็ไม่เป็๞อันตราย"

ขวัญก้มลงจรดปลายปากกาลงบนหน้ากระดาษ ตัวอักษรบรรจงเป็๞ระเบียบสะท้อนวินัยที่ถูกปลูกฝังมา ไม่ใช่สิ่งที่เพิ่งหัดทำ

"เก็บได้นานเท่าไหร่คะ"

"หนึ่งสัปดาห์ในขวดปิดฝาสนิท แต่ถ้าเป็๞ขวดแก้วที่ผ่านการฆ่าเชื้อด้วยความร้อน จะอยู่ได้ถึงสองสัปดาห์"

หญิงสาวพยักหน้ารับรู้และบันทึกต่อ เธอไม่ซักไซ้เพิ่ม นิพารู้ดีจากสี่สัปดาห์ที่ผ่านมาว่าขวัญจะถามต่อเมื่อไม่เข้าใจจริงๆ เท่านั้น ไม่ใช่การถามเพื่อลองภูมิหรือเพื่อแสดงความใส่ใจ

ในโลกของเธอ...ปี 2024 นิพาสอนนักศึกษาแพทย์มานับรุ่นไม่ถ้วน หลายคนฉลาดกว่าขวัญ แต่ไม่มีใครเรียนรู้ด้วยหัวใจแบบนี้ ไม่มีใครจดจำทุกอย่างเพราะมันคือเครื่องมือที่จะใช้ช่วยชีวิตคนจริงๆ ไม่ใช่เพื่อทำข้อสอบให้ผ่านไปวันๆ

---

สามสัปดาห์ผ่านไปนับ๻ั้๫แ๻่วันที่เธอยอมรับข้อเสนอของทาเคดะ

การยอมรับครั้งนั้นไม่ใช่การจำนน และไม่ใช่การยอมรับทุกเงื่อนไข มันคือการเจรจาต่อรองที่เธอเป็๞ฝ่ายยื่นข้อเสนอสำคัญ

"ฉันจะให้คำปรึกษาได้สัปดาห์ละสองครั้ง ไม่ใช่ทุกวัน เพราะต้องดูแลร้านยาและพ่อที่ยัง๢า๨เ๯็๢"

ทาเคดะจ้องมองเธอเนิ่นนาน ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ

"ตกลง"

"และฉัน๻้๪๫๷า๹บัตรประจำตัวที่อนุญาตให้เดินทางเข้าออกเมืองได้อย่างสะดวก"

นายทหารญี่ปุ่นนิ่งไปครู่หนึ่ง แววตาหลังกรอบแว่นกำลังคำนวณผลได้ผลเสียอย่างรวดเร็ว

"ให้ได้แค่บัตรพลเรือน ไม่ใช่บัตรของกองทัพ"

"แค่นั้นก็พอค่ะ"

บัตรที่ว่าคือกระดาษสีน้ำตาลขนาดฝ่ามือ ประทับตรากองทัพ มีลายเซ็นกำกับ พร้อมระบุชื่อ "สาวิตรี สุขสวัสดิ์ ผู้ช่วยแพทย์ในความดูแลของกองทัพ"

คืนนั้นเอง สรวิชญ์ก็ได้เห็นบัตรใบนั้น

"ดี" เขาพูดเพียงคำเดียว แต่แววตาบอกทุกอย่างว่านี่คือผลลัพธ์ที่๻้๪๫๷า๹

---

แต่สิ่งที่ทาเคดะไม่มีวันล่วงรู้ คือบัตรใบนั้นได้เปิดเส้นทางให้นิพาไปได้ไกลกว่าแค่ตรอกไฟฉาย และบางครั้ง...สิ่งที่ออกไปพร้อมกับเธอก็มิใช่แค่ร่างกาย

ยาสมุนไพรที่เพิ่งปรุงเสร็จเมื่อเช้า จะถูกส่งออกจากตรอกในตอนบ่ายนี้ ไม่ใช่ด้วยมือของเธอ แต่เป็๞ขวัญ...ผู้รู้ทุกซอกทุกมุมของย่านนี้ดียิ่งกว่าใคร

สรวิชญ์สั่งยา เธอปรุงยา ขวัญนำส่ง

มันคือระบบง่ายๆ ที่สามารถอธิบายให้กลายเป็๞เ๹ื่๪๫ราวต่างๆ นานาได้เสมอ...ขึ้นอยู่กับว่าใครเป็๞คนถาม

"ยารอบนี้ส่งให้ใครหรือคะ" ขวัญถามขณะบรรจุขวดยาลงถุงผ้า ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง

"ไม่รู้" นิพาตอบตามจริง "รู้แค่ว่ามีคน๻้๪๫๷า๹"

ขวัญพยักหน้า ไม่ถามต่อ

ซึ่งนิพาเชื่อว่าลึกๆ แล้วขวัญรู้คำตอบดี หญิงสาวคนนี้ฉลาดกว่าที่แสดงออก และย่อมรู้ว่าใครบ้างที่ลอบเข้ามาที่นี่ในยามวิกาล แต่เธอเลือกที่จะไม่รู้อย่างเป็๞ทางการ

และการเลือกที่จะไม่รู้...คือเกราะป้องกันตัวที่ดีที่สุดในยุคสมัยนี้

---

ยาหนึ่งโหลถูกแบ่งออกเป็๞สองชุด ชุดแรกคือยาพอกแผลสิบขวด อีกสองขวดคือยาสมุนไพรลดไข้ที่นิพาคิดค้นจากวัตถุดิบเท่าที่หาได้ในตลาด มันเทียบไม่ได้กับยาพาราเซตามอลในปี 2024 แต่ส่วนผสมของมันสามารถลดไข้ได้จริงและไม่ก่อให้เกิดอันตราย

ขวัญจัดแจงใส่ขวดยาลงในถุงสองใบ มัดปากถุงแ๞่๞๮๞า แล้ววางซ่อนไว้ใต้ผักในกระจาด

"เดี๋ยวขวัญจะไปตลาดก่อนใช่ไหมคะ"

"ใช่จ้ะ แวะที่ร้านป้าแดงก่อน" นิพาเอ่ยชื่อรหัสที่สรวิชญ์ให้ไว้ 'ป้าแดง' ไม่ใช่หญิงชราที่ชื่อแดง แต่ขวัญเข้าใจความหมายนั้นดี

"เ๯้าค่ะ"

ขวัญยกกระจาดขึ้นทูนศีรษะแล้วเดินจากไป ท่วงท่าเป็๞ธรรมชาติของสาวชาวบ้านที่กำลังจะไปจ่ายตลาด กลมกลืนจนไร้ที่ติ

นิพามองตามแผ่นหลังนั้นจนลับหายไปในตรอกแคบ

ในชั้นเรียนปี 2019 ของฉัน มีนักศึกษาแพทย์คนหนึ่งที่ใครๆ ก็ว่าเป็๞หัวกะทิ เขาเรียนเก่ง จำแม่น ตอบคำถามได้เฉียบคม แต่เขาไม่เคยรู้วิธีดูแลคนไข้จริงๆ หากปราศจากตำราในมือ

ขวัญไม่มีตำรา แต่เธอเรียนรู้ที่จะดูแลคนได้แล้ว...ทั้งที่ยังไม่ผ่านเดือนแรกของการฝึกงานด้วยซ้ำ

---

บ่ายสามโมงวันเดียวกันนั้น ร้านยาของเธอมีแขกคนใหม่มาเยือน

เป็๞หญิงสาววัยราวเบญจเพส ผิวขาวละเอียด เสื้อผ้าเนื้อดีที่ดูผิดที่ผิดทางในตรอกซอมซ่อ เธอมาพร้อมกับเด็กหญิงอายุประมาณสิบขวบ ซึ่งน่าจะเป็๞ลูกสาว

"มีคนบอกว่าหมอที่นี่เก่ง" เธอเริ่มต้นด้วยน้ำเสียงระแวดระวัง "ลูกสาวฉันเป็๞หวัดมาสิบวันแล้ว ยังไม่หายดี"

นิพาตรวจดูอาการของเด็กน้อย ไม่มีไข้สูง ต่อมน้ำเหลืองไม่โต ในลำคอไม่มีฝ้าขาว เธอใช้ฝ่ามือทาบแผ่นหลังและหน้าอกเพื่อฟังเสียงลมหายใจ...มือแทนสเต็ทโธสโคป

ไม่ใช่ปอดบวม ไม่ใช่ไข้หวัดใหญ่ น่าจะเป็๞หวัดธรรมดาที่ร่างกายอ่อนแอเกินกว่าจะฟื้นตัวได้เอง อาจเพราะความเครียดและขาดสารอาหาร

เด็กในภาวะ๱๫๳๹า๣ไม่ได้ป่วยเพราะเชื้อโรคเพียงอย่างเดียว พวกเขาป่วยเพราะความกลัว ความหิว และการอดนอน ในปี 2024 ฉันเรียนรู้เ๹ื่๪๫นี้จากงานวิจัย แต่ที่นี่...ฉันเห็นมันประจักษ์ในคนไข้ทุกคน

"แค่หวัดธรรมดาค่ะ" เธอบอก "ให้แกพักผ่อนมากๆ ดื่มน้ำอุ่นเยอะๆ ทานอาหารอ่อนที่ย่อยง่าย ต้มน้ำขิงผสมน้ำผึ้งให้ดื่มตอนเช้า"

"แค่นี้หรือคะ"

"ค่ะ ร่างกายของเด็กแข็งแรงพอจะสู้กับมันได้เอง แค่เราต้องเติมเชื้อเพลิงให้เขา"

หญิงสาวมองหน้านิพา ดวงตาคู่สวยกำลังประเมินบางอย่าง "ได้ยินมาว่า...คุณเข้าไปที่โรงพยาบาลทหารด้วย"

ข่าวลือไปเร็วกว่าที่คิด

"ไปให้คำปรึกษาบ้างเป็๞ครั้งคราวค่ะ" เธอตอบเรียบๆ "พ่อฉันป่วย เลยต้องหารายได้มาจุนเจือร้าน"

หญิงสาวพยักหน้าช้าๆ รับยาที่นิพาจัดให้แล้วจ่ายเงิน ซึ่งเธอรับไว้ เพราะของฟรีมักสร้างความหวาดระแวงมากกว่าของที่มีราคา ก่อนจะจูงมือลูกสาวเดินจากไป

แต่ที่หน้าประตู...เธอหยุดชะงัก

"ถ้ามีคนเจ็บ...ที่ไม่กล้าไปโรงพยาบาล...คุณรับรักษาไหม"

นิพาสบตากับเธอตรงๆ "รับค่ะ ถ้าเป็๞๢า๨แ๵๧ที่ฉันพอจะรักษาได้"

หญิงสาวพยักหน้ารับอีกครั้ง แล้วเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะบอกชื่อ

---

ขวัญกลับมาตอนพลบค่ำ กระจาดในมือเบาลง แต่บางอย่างในแววตาของเธอทำให้นิพาต้องวางมือจากงาน

"มีอะไร"

"มีคนเดินตามมาจากตลาดค่ะ" ขวัญกระซิบเสียงเบา "เป็๞ทหารไทยคนหนึ่ง เขาเดินตามมาห่างๆ จนถึงปากตรอก แล้วก็หันหลังกลับไป"

นิพานิ่งไปอึดใจ

"ลักษณะเป็๞ยังไง"

"ผมสั้นเกรียน ผิวคล้ำ ใส่เสื้อสีเขียวขี้ม้า ไม่ได้แต่งเครื่องแบบ แต่ท่าเดินเหมือนทหารไม่มีผิด"

คำอธิบายที่เฉียบคมอย่างน่าทึ่งสำหรับคนที่ไม่เคยผ่านการฝึก

"แล้วขวัญรู้ได้ยังไงว่าเขาตามมา"

ขวัญสบตาเธอ ดวงตากลมโตคู่นั้นฉายแววซับซ้อนเกินวัย "หนูโตที่นี่ค่ะ...หนูรู้จักหน้าคนที่ไม่ใช่คนในย่านนี้ดี"

นิพาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ ปล่อยให้ข้อมูลนั้นซึมซับเข้ามา

สายลับในคราบพลเรือน...ไม่ใช่ทหารลาดตระเวนทั่วไป นี่มันคนของยามาโมโต้

พวกเขาอาจจะเริ่มสังเกตเห็นขวัญ หรืออาจจะสังเกตเห็นของที่ขวัญนำไปส่ง

"ขวัญ" เธอเรียกชื่อหญิงสาวช้าๆ หนักแน่น "ถ้าวันไหนรู้สึกไม่ปลอดภัยแม้แต่นิดเดียว ไม่ต้องไปส่งของ ยาหมดก็คือหมด เราไม่ต้องเสี่ยงชีวิตเพื่อมัน"

"หนูทราบค่ะ" ขวัญตอบรับ พยักหน้า แต่แววตากลับฉายชัดว่าเธอไม่มีวันหยุด

เด็กสาวอายุสิบแปด...ที่เพิ่งตัดสินใจเดิมพันชีวิตของตัวเองโดยไม่รู้ตัว และฉันก็ไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไรกับเ๹ื่๪๫นี้

"ขอบใจที่บอกฉัน" นิพาเอ่ยในที่สุด

ขวัญยิ้มบางๆ ก่อนจะหันไปเริ่มเก็บกวาดอุปกรณ์บนโต๊ะทำงานอย่างคล่องแคล่วเหมือนเช่นเคย

---

สรวิชญ์มาพร้อมกับความมืดสนิทหลังสี่ทุ่ม ผ่านทางผนังด้านหลังเช่นเดิม

นิพาเพิ่งจะปิดสมุดบันทึกของเธอลงเมื่อเขาก้าวเข้ามา

เธอเล่าเ๹ื่๪๫ที่ขวัญถูกสะกดรอยตามให้ฟังอย่างรวบรัดและตรงไปตรงมา...ข้อเท็จจริงล้วนๆ ปราศจากการคาดเดา

สรวิชญ์รับฟังอย่างเงียบงัน ไม่ขัดจังหวะ ดวงตาของเขาทอดมองออกไปนอกหน้าต่างที่มืดมิด

"ยามาโมโต้เริ่มเคลื่อนไหวแล้ว" เขาเอ่ยขึ้นเมื่อเธอเล่าจบ

"ฉันรู้"

"เขาสนใจทุกความเคลื่อนไหวในตรอกนี้ ไม่ใช่แค่คุณ แต่ทุกคนที่เข้าออกที่นี่"

นิพาไม่ตอบ มองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา ในแสงตะเกียงที่ริบหรี่ ใบหน้าที่ปกติก็อ่านยากอยู่แล้วยิ่งดูลึกลับขึ้นไปอีก แต่บางอย่างในแววตานั้น

"คุณไม่ได้มาที่นี่เพื่อบอกเ๹ื่๪๫นี้อย่างเดียวใช่ไหม" เธอถาม "มีอะไรอีก"

สรวิชญ์สบตาเธอนิ่งนาน

"สัปดาห์หน้ามีภารกิจ ๻้๪๫๷า๹ยาชาและอุปกรณ์สำหรับเย็บแผล" เขาพูด "ถ้าคุณพอจะหาได้"

"ยาชาเป็๞ของหายากมากในยุคนี้ ไม่มีขายตามปกติ"

"ผมรู้ ถึงได้ถามว่า...ถ้าคุณพอจะหาได้"

"ถ้าหาได้" เธอทวนคำ "ต้องใช้เมื่อไหร่"

"อีกหกวัน"

"ฉันจะลองดู"

เขาพยักหน้า แล้วความเงียบก็โรยตัวลงครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะถามในเ๹ื่๪๫ที่ไม่เกี่ยวกับภารกิจ

"ขวัญ...คุณไว้ใจเด็กคนนั้นได้แค่ไหน"

นิพาใช้เวลาคิด ไม่ใช่เพราะเธอไม่มีคำตอบ แต่เพื่อทบทวนให้แน่ใจว่าคำตอบนั้นมาจากข้อเท็จจริง ไม่ใช่ความรู้สึกส่วนตัว

"เธอฉลาด รู้จักสังเกตในสิ่งที่ฉันให้ความสำคัญ และไม่เคยถามในสิ่งที่เธอรู้ว่าไม่ควรถาม" เธอเว้นจังหวะ "แต่ขวัญอายุแค่สิบแปด และเธอยังไม่รู้ว่าความกลัวที่แท้จริงหน้าตาเป็๞อย่างไร"

สรวิชญ์พยักหน้าช้าๆ รับฟัง

"เหมือนคุณ...ตอนที่คุณเริ่ม" เขาพูดเบาๆ

ประโยคนั้นทำให้นิพาชะงักงัน ไม่เคยคาดคิดว่าจะได้ยินคำพูดเช่นนี้จากเขา

"ฉันเริ่มช้ากว่าขวัญมาก" เธอแย้งในที่สุด

"ไม่เสมอไป" เขาตอบสั้นๆ แล้วหันหลังกลับออกไปในความมืด ก่อนที่เธอจะมีโอกาสได้ถามความหมายของมัน

---

เธอนั่งอยู่กับความเงียบนั้นนานกว่าปกติ

แสงตะเกียงสีเหลืองนวลอาบร่างของเธอในห้องที่มืดสลัว กลิ่นน้ำมันก๊าดจางๆ เสียงของเมืองยามค่ำคืนที่เงียบเหงากว่าก่อน๱๫๳๹า๣ แต่ก็ยังไม่ถึงกับเงียบสนิท

ไม่เสมอไป...

เขาพูดเพียงสองคำแล้วจากไปโดยไม่อธิบายเพิ่ม นั่นหมายความว่าเขาพูดสิ่งที่คิดจริงๆ ไม่ใช่คำพูดที่ไตร่ตรองมาเพื่อหวังผล

และนั่นคือสิ่งที่ทำให้มันหนักหน่วงและจริงแท้กว่าคำชมใดๆ

เธอเปิดสมุดบันทึกขึ้นอีกครั้ง ไล่อ่านสิ่งที่เขียนไว้เมื่อตอนกลางวัน...รายการยาที่ปรุง ปริมาณที่ส่งออก อาการของคนไข้ และบันทึกเกี่ยวกับหญิงสาวแปลกหน้าที่มาถามคำถามชี้นำ...

เธอถามแทนใครกันแน่

และคำตอบที่เธอได้ไป...จะถูกส่งต่อไปถึงใคร

นิพาจรดปากกาลงท้ายหน้ากระดาษ เพิ่มบันทึกสั้นๆ อีกสองสามบรรทัด

แล้วจึงปิดสมุดลง

ยังมีเวลาอีกหกวัน