บทที่ 12 เฉินต้าพ่า นักเลงกล้ามโตผู้กลายเป็นแมวน้อยสายลมยามบ่ายพัดกรรโชกแรง หอบเอาใบไม้แห้งสีน้ำตาลกรอบให้ปลิวว่อนไปทั่วตรอกซอกซอยอันคับแคบของเขตสลัมท้ายตลาดมืด กลิ่นอายความยากจนและความสิ้นหวังลอยอวลอยู่ในอากาศ ผสมปนเปกับกลิ่นน้ำครำที่ระบายไม่ทันเฉิน...