คนผู้นั้นมาจากอาณาจักรคุนหลัว นามว่าค่านซิ่งิ ตบะต้น์่กลาง
ธาตุในการฝึกบำเพ็ญตบะของค่านซิ่งิคือพลังพืชหญ้าซึ่งเป็หนึ่งในห้าธาตุหลัก สามคนที่ล้อมโจมตีเขาแบ่งออกเป็ผู้ที่มาจากสำนักภูตผีและหุบเขาเทา มีตบะต้น์่ต้นและ่กลาง
บนร่างของเขาสวมเกราะวิเศษแปลกตาชิ้นหนึ่ง เกราะวิเศษนั้นเหมือนถักทอขึ้นมาจากหวายและใบหลิว แฝงเร้นไว้ด้วยส่วนที่ยอดเยี่ยมที่สุดของพืชหญ้า
ปราณเืเนื้อที่ไหลกรากอยู่บนร่างของเขาและพลังชีวิตที่เปี่ยมล้น คล้ายสามารถหล่อเลี้ยงพืชหญ้า มีคุณประโยชน์ที่มหัศจรรย์
อาวุธวิเศษที่เขาใช้คือไม้เท้าสีเขียวเข้มอันหนึ่ง บนไม้เท้าก็มีพลังชีวิตเข้มข้นเช่นเดียวกัน ราวกับว่าลายไม้ธรรมชาตินั้นมีสัจธรรมแห่งพลังงานพืชหญ้าประทับอยู่อย่างไรอย่างนั้น
“ฟิ้วๆ!”
เถาวัลย์หลายเส้นบินออกมาจากเสื้อเกราะวิเศษของเขาเป็ระยะ จู่โจมคนสามคนที่ตีวงโอบล้อมอย่างดุเดือด สกัดกั้นพวกเขาเอาไว้ได้อย่างง่ายดาย
สายตาของเขาแอบเหลือบมองมายังเนี่ยเทียน
คู่ต่อสู้สามคนนั้นของเขาล้วนมีตบะต้น์่ต้นและ่กลาง ทว่าในภาพประตู์บนหลังมือของคนทั้งสามรวมกันแล้วก็ยังมีจุดแสงสีแดงแค่ห้าจุดเท่านั้น
นี่หมายความว่าต่อให้เขาสังหารคนทั้งห้าได้ ผลเก็บเกี่ยวที่จะได้รับมาก็แค่จุดแสงสีแดงห้าจุดเท่านั้น
ทว่าเนี่ยเทียนที่โผล่มากะทันหัน มีเพียงตบะท้าย์ จุดสีแดงบนหลังมือกลับมีมากถึงเจ็ดจุด!
แค่เขาฆ่าเนี่ยเทียนได้ ผลประโยชน์ที่เขาจะได้รับก็มีมากเกินกว่าที่จะได้จากสามคนนั้นเสียอีก
และก็ด้วยเหตุนี้ เขาจึงรับมือกับการโจมตีของคนทั้งสาม พลางใช้วิธีการอย่างหนึ่งซึ่งไม่เป็ที่จับสังเกตค่อยๆ เข้ามาใกล้เนี่ยเทียน
ในดวงตาของเขาพลันเปล่งประกายละโมบและดุร้าย
“ไป!”
ตรงหน้าอกเสื้อเกราะของเขามีใบไม้สีเขียวเป็มันขลับใบหนึ่งบินออกมา ใบไม้นั้นพอหลุดออกจากร่างเขาก็ตรงดิ่งเข้าหาเนี่ยเทียนคล้ายมีสติปัญญาเป็ของตัวเอง
ใบไม้สีเขียวมรกตมองดูเหมือนแค่ลอยละล่อง ทว่าในความเป็จริงแล้วความเร็วกลับมากถึงขีดสุด
เพียงแค่ห้าวินาที ใบไม้เขียวขจีนั้นก็เข้ามาใกล้เนี่ยเทียนอย่างเงียบเชียบ แล้วอยู่ๆ ก็ขยายใหญ่ทันที กลายมาเป็ขนาดใหญ่ประมาณพัดใบลาน แล้วแปะแนบลงไปบนร่างของเนี่ยเทียนอย่างแรง
เนี่ยเทียนที่ค่อยๆ เข้าไปใกล้ซากเมืองคูน้ำ คิดจะใช้จุดแสงสีแดงทั้งเจ็ดดูดซับอักขระลึกลับพลันััได้
ทว่าขณะที่เขารู้สึกตัวว่าท่าไม่ดี ใบไม้ที่ใหญ่เท่าพัดใบลานนั่นก็ขยายขนาดต่อเนื่อง แล้วแนบเข้ามาที่หน้าอกของเขาแล้ว
ใบไม้นั้นคล้ายพืชพรรณชนิดหนึ่งที่ฝังรากลงลึกเข้าไปในเืเนื้อของเขา
พลังเืเนื้อที่ซุกซ่อนอยู่ในกายเขาถูกพลังงานแปลกประหลาดชักนำจึงไหลกรากเข้าหาใบไม้นั่นอย่างบ้าคลั่ง
เมื่อใบไม้สีเขียวขจีดูดเอาพลังเืเนื้อของเขาไปก็แปรสภาพอย่างรวดเร็ว กลายมาเป็พืชที่แปลกประหลาดต้นหนึ่งซึ่งห่อหุ้มร่างกายของเขาไว้ภายใน
หนามแหลมคมมากมายพลันทะลุออกมาจากพืชต้นนั้นแล้วทิ่มแทงลงไปในเืเนื้อของเนี่ยเทียน
พลังชีวิตและพลังเืเนื้อในร่างของเนี่ยเทียนถูกต้นพืชที่งอกขึ้นมากะทันหันดูดดึงไปอย่างดุเดือด
ั์ตาของค่านซิ่งิจากอาณาจักรคุนหลัวเต็มไปด้วยความโเี้และเสียสติ เขาหัวเราะเสียงแปลกแปร่งเบาๆ เลียมุมปากตัวเอง แล้วกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงพึงพอใจ “ไม่เลว ปราณเืเนื้อบริสุทธิ์ยิ่งนัก หึ นึกไม่ถึงว่าเด็กที่อยู่แค่ขอบเขตท้าย์คนหนึ่ง ในร่างจะมีพลังเืเนื้อที่เปี่ยมล้นขนาดนี้ซุกซ่อนเอาไว้ ข้านี่โชคไม่เลวเลยจริงๆ”
ใบไม้ใบนั้นที่เขาปลดปล่อยออกมา หลังจากที่ขยายใหญ่ก็เปลี่ยนมาเป็พืชหนึ่งต้น ซึ่งสามารถดึงดูดพลังเืเนื้อของสิ่งมีชีวิตได้
เขายังสามารถใช้เวทลับดึงเอาพลังเืเนื้อเ่าั้เข้ามาในร่างกายตัวเองได้อีกด้วย ช่วยเขาชดเชยอาการาเ็ และเพิ่มความแข็งแกร่งของพลังในการสู้รบ
เดิมทีเขานึกว่าเนี่ยเทียนที่มีตบะเพียงแค่ท้าย์ ในร่างคงไม่มีพลังเืเนื้ออยู่มากเท่าไหร่นัก
เมื่อเขาพบว่าหลังจากใบไม้นั้นดึงดูดอยู่ครู่หนึ่งก็ยังคงดึงเอาพลังเืเนื้อของเนี่ยเทียนมาได้อย่างต่อเนื่อง เขาก็ยิ่งหัวเราะเบิกบานมากขึ้น
“เยี่ยมไปเลย! เยี่ยมมากจริงๆ!”
ในสายตาของเขา อีกไม่นานนัก พลังเืเนื้อตลอดทั้งร่างของเนี่ยเทียนก็จะถูกเขาดูดเอามาจนเกลี้ยง
พอถึงเวลานั้น เขาไม่เพียงแต่ได้รับพลังเืเนื้อปริมาณมากมาจากเนี่ยเทียน แถมยังได้รับจุดแสงสีแดงมาเพิ่มอีกเจ็ดจุดด้วย
จุดแสงสีแดงเจ็ดจุดนั้นสามารถทำให้เขารับเอาอักขระลึกลับมาได้มากกว่าเดิม ทำให้เขายิ่งได้รับโชควาสนามากขึ้น
“เนี่ยเทียน!”
อีกด้านหนึ่ง ลี่ฝานที่หลบเลี่ยงเปลวเพลิงสีเขียวกัดกร่อนอยู่ตลอดเวลาแบ่งสมาธิมองมา จึงสังเกตเห็นสภาวะยากลำบากของเนี่ยเทียน
เนี่ยเทียนในเวลานี้คล้ายถูกพืชต้นหนึ่งเขมือบกลืนเข้าไป เรือนกายที่แข็งแกร่งของเนี่ยเทียนกำลังเปลี่ยนมาเป็ซูบผอม พลังชีวิตบริสุทธิ์ที่อยู่ในเืเนื้อและโครงกระดูกไหลหายไปอย่างรวดเร็ว
เสียงะโก้องของเขาทำให้เฟิงหลัวและหลิ่วเยี่ยนต่างก็สังเกตเห็นความผิดปกติของเนี่ยเทียน
เฟิงหลัวแสดงออกว่าตะลึงและใอย่างเห็นได้ชัด คล้ายรู้สึกว่าการที่เนี่ยเทียนถูกควบคุมตัวได้ง่ายขนาดนี้เป็ไปไม่ค่อยได้เท่าไหร่นัก
แล้วก็ไม่รู้ว่าทำไม แม้จะมองเห็นว่าเนี่ยเทียนถูกพืชต้นนั้นเขมือบกลืน ทว่าเขากลับไม่รู้สึกกังวลเท่าใดนัก
เพราะเขาพบว่าสีหน้าของเนี่ยเทียน ดูเหมือนจะ... ไม่มีหวาดกลัวและสิ้นหวังถึงเพียงนั้น
เขาที่เคยมีประสบการณ์ต่อสู้กับจ้าวโม่และตู้ฮวงร่วมกับเนี่ยเทียนมาก่อน จนถึงตอนนี้ก็ยังดูเนี่ยเทียนไม่ออก แต่เขากลับมีความรู้สึกอย่างหนึ่งว่า... เนี่ยเทียนไม่มีทางถูกฆ่าตายง่ายๆ แบบนั้นแน่นอน
ดังนั้นแม้เขาจะใ แต่กลับแค่สังเกตการณ์อยู่เงียบๆ ไม่ได้ทำท่าทางหมายให้ความช่วยเหลือ
เขาไม่ขยับ ทว่าลี่ฝานและหลิ่วเยี่ยนแห่งสำนักหลิงอวิ๋นกลับร้อนใจราวถูกไฟลน อยากจะพุ่งตัวออกไปช่วยเนี่ยเทียน
“พี่โหมว ดูคู่ต่อสู้ของเ้าให้ดี” ค่านซิ่งิะโพูด
โหมวเฉินเบะปาก คล้ายรู้สึกว่าค่านซิ่งิทำเื่เล็กให้เป็เื่ใหญ่ “วางใจเถอะ ไม่ว่าพวกเขาคนใดก็อย่าได้หวังว่าจะไปถ่วงเื่ดีๆ ของเ้าได้”
กล่าวจบเปลวเพลิงสีเขียวเป็กลุ่มที่ลอยอยู่ก็ตรงดิ่งเข้าหาลี่ฝานและหลิ่วเยี่ยนราวกับดอกไม้ที่ถูกโปรยจากนางฟ้า
ลี่ฝานและหลิวเหยี่ยนถูกโอบล้อมไว้ด้วยเปลวไฟสีเขียวทันใด ทำได้แค่เพียงหลบเลี่ยงในพื้นที่แคบๆ มิอาจสลัดหลุดไปได้
ต่อให้พวกเขาจะร้อนใจเพียงใดก็จำเป็ต้องหาวิธีแก้ไขปัญหากับพลังกัดกร่อนน่าหวาดกลัวที่อยู่ในเพลิงเขียวให้ได้เสียก่อน
มิฉะนั้น ยังไม่ทันที่พวกเขาจะบุกออกไปได้ก็คงถูกแสงเพลิงสีเขียวเขมือบกลืน กลายมาเป็โครงกระดูกซีดขาวสองโครงที่กระจัดกระจายร่วงสู่พื้น
“บัดซบ!” ลี่ฝานด่าเสียงขรม
เขาบอกแต่แรกแล้วว่าให้เนี่ยเทียนหนีไปให้ไกล ทว่าเนี่ยเทียนกลับดันไม่ฟัง
ไม่ฟังก็ยังไม่เท่าไหร่ นี่เนี่ยเทียนยังไม่รู้จักที่ตาย กล้าถึงขนาดเข้าไปใกล้ซากเมืองคูน้ำนั่น!
ลี่ฝานที่ถูกเพลิงสีเขียวโอบล้อมทั้งจนใจ และทั้งโกรธในความกล้าบ้าบิ่นของเนี่ยเทียน
“พลังชีวิตไหลหาย เืเนื้อแห้งเหี่ยว...”
เนี่ยเทียนหรี่ตาลง รับััถึงการเปลี่ยนแปลงในร่างกาย สีหน้าถือว่าสงบนิ่ง ไม่เผยความหวาดกลัวใดๆ ออกมาแม้แต่นิด
มือเท้าของเขาขยับไม่ได้ แต่หาก้า เขาสามารถเรียกขานเกราะัเพลิงให้ออกมาจากในกำไลเก็บของ และสามารถกระตุ้นใช้ยันต์วิเศษที่อาจารย์มอบให้เขา
ทว่าเขากลับไม่ได้ทำเช่นนั้น
ที่เป็อย่างนี้ก็เพราะเมื่อพืชต้นนั้นห่อหุ้มเขาเอาไว้ทั้งร่าง แถมยังดึงพลังชีวิตในเืเนื้อของเขาไป เขาก็เกิดความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างโดยสัญชาตญาณ
เขาััได้ถึงความตื่นเต้นและฮึกเหิม!
อารมณ์นี้มาจากใจของเขา หัวใจของเขาเต้นดังตึกตักตึกตัก คล้ายกำลังคาดหวังกับอะไรบางอย่าง
แต่ไหนแต่ไรมา เขาล้วนรู้ดีว่าตัวเองไม่เหมือนคนอื่น
พลังจิตของเขาแข็งแกร่งกว่าคนอื่นเยอะมาก เนื้อหนังมังสาก็แข็งแรงดุจเดียวกัน อีกทั้งเขายังใช้การกินเนื้อสัตว์วิเศษมาชุบหลอมเรือนกายได้อย่างต่อเนื่องอีกด้วย
ก่อนหน้านี้หลายครั้งที่เขาเผชิญกับภัยอันตราย ขณะที่ใกล้จะถึงความตาย หัวใจของเขาก็จะเกิดการเปลี่ยนแปลงที่ประหลาดทุกครั้ง
ทั้งหมดทั้งมวลนี้ล้วนพอที่จะพิสูจน์ได้ว่า เรือนกายนี้ของเขาซุกซ่อนความลับบางอย่างเอาไว้
หัวมู่เองก็เคยบอกเป็นัยกับเขาว่าในประตู์ บางทีเขาอาจจะสามารถไขความลับของตัวเองได้ส่วนหนึ่ง
“ตึกตัก! ตึกตัก ตึกตัก!”
เสียงหัวใจของเขายิ่งเปลี่ยนมาเป็รัวเร็วขึ้นเรื่อยๆ ตามพลังชีวิตและพลังเืเนื้อที่ไหลหายไป
ไม่นานเขาก็เริ่มรู้สึกเวียนหัวเพราะพลังชีวิตถูกดึงออกไปมากแล้ว และขณะที่อยู่ในสภาวะพิเศษเช่นนี้ จิติญญาของเขาก็คล้ายจะลอยออกมาจากหัวใจตรงหน้าอก
ท่ามกลางความมึนงง เขาเหมือนมองเห็นเส้นเืมากมายในหัวใจตัวเอง ซึ่งแต่ละเส้นต่างก็ปล่อยประกายแสงพริบพราวสวยงาม
หลอดเืคล้ายกลายมาเป็โปร่งใสแวววาวในพริบตา ในหลอดเืนั้นมีแสงประหลาดมากมายที่เขาไม่รู้จักกำลังเปล่งแสงระยิบระยับ แสงประหลาดพวกนั้นค่อยๆ วิวัฒนาการมาเป็การเปลี่ยนแปลงบางอย่างที่เขามิอาจเข้าใจได้!
“ตูม!”
ในสมองของเขามีเสียงดังอื้ออึง จิติญญากลับเข้ามาสู่ตำแหน่งเดิมทันควัน เขาที่รู้สึกเวียนหัวตาลายเล็กน้อยกลับมีสติขึ้นมาดังเดิม
นาทีถัดมา ความเคลื่อนไหวที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของความบ้าคลั่ง้าฉกฉวยก็ก่อกำเนิดขึ้นมาในใจของเขา
เห็นเพียงว่าพืชประหลาดต้นนั้นที่เติบโตอย่างต่อเนื่องซึ่งปกคลุมร่างเขาเอาไว้พลันเริ่มแห้งเหี่ยวโรยราอย่างรวดเร็ว
เพียงแค่ชั่วระยะเวลาสั้นๆ พลังชีวิตเืเนื้อที่เข้มข้นจากร่างของเขาที่ถูกพืชต้นนั้นดูดดึงไปได้กลับคืนสู่ร่างของเขาทั้งหมด
เรือนกายที่ผอมซูบของเขาเองก็คล้ายลูกกลมที่ถูกเติมลม ขยายใหญ่และแข็งแกร่งอย่างรวดเร็ว!
เวลาเพียงแค่ไม่กี่สิบวินาที เขาก็กลับคืนสู่สภาพเดิมอีกครั้ง เปลี่ยนมาเป็คึกคักมีชีวิตชีวาดังเดิม คล้ายไม่ได้รับผลกระทบใดๆ อีก
กลับเป็พืชหญ้าแห้งเหี่ยวต้นนั้นที่สลายกลายเป็เถ้าถ่าน และเนื่องจากเขาขยับร่าง มันก็หายวับไปทันที
-----
