‘เพราะงั้น หนึ่งปีที่เขาหายหน้าไปจากเขาไท่หลิน เป็๲เพราะสาเหตุนี้สินะ เขามีคนรักใหม่แล้ว’ หลันหนิงคู้เข่าช้า ๆ รู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง ทว่านางเลื่อนสายตามองไปรอบ ๆ พร้อมความคิดที่ว่า สิ่งอื่นใดจะสำคัญเท่ากับความเป็๲อยู่ที่รันทด ในสถานที่คับแคบและอับชื้นเช่นนี้

“พระชายาเพคะ ตอนนี้มีรับสั่งจากองค์ชายสวี่เหวิน ว่าห้ามส่งอาหารให้กับพระชายาเป็๞อันขาด คนเราจะขาดน้ำ ขาดอาหารได้กี่วันเชียว เป็๞เช่นนี้พระชายาต้องแย่แน่ ๆ ให้หม่อมฉัน ไปทูลขอความช่วยเหลือจากฮองเฮาดีหรือไม่”

‘ฮองเฮางั้นเหรอ?นางเป็๲คนเช่นไร ข้าไม่ควรไว้ใจมากนัก ท่านพ่อสอนเสมอว่า เราทุกคนล้วนมีด้านมืดเป็๲ของตัวเอง การที่ฮองเฮาให้ความสำคัญกับนางกำนัลคนหนึ่ง ถึงขนาดเลี้ยงดูอย่างดี หากไม่ใช่เพราะฮองเฮาจิตใจดีเป็๲ทุนเดิม คนผู้นั้นก็ต้องมีผลประโยชน์ต่อฮองเฮาเป็๲อย่างมาก เวลานี้ข้าอยู่ในห้องขังคับแคบก็นับว่าหมดประโยชน์แล้ว หากกลับไปหาฮองเฮา ไม่เท่ากับหาเ๱ื่๵๹ให้ตัวเองลำบากกว่าเดิมหรอกเหรอ?’ ขณะที่จางหลันหนิงพยายามหาทางปกป้องตัวเองอยู่นั้น เสียงของไป๋เจินก็เอ่ยขึ้น

“เช่นนั้นข้าไปหาฮองเฮานะเพคะ”

“เดี๋ยวก่อน!” ยังไม่ทันที่พระชายาจะเอ่ยห้าม ร่างของนางกำนัลก็วิ่งออกจากห้องขังไปพร้อมความรีบร้อน

หลันหนิงทิ้งตัวลงนั่ง แล้วเอนพิงกำแพงพร้อมสายตาสั่นไหวไปมา พลันก้มมองเรือนร่างของตัวเอง แล้วพึมพำออกมาเบา ๆ

‘มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ข้ามาอยู่ในร่างของพระชายาองค์นี้ได้ยังไงกัน’ หลันหนิงหันไปมองกรงขังแล้วพยายามเขย่าแรง ๆ สองสามครั้ง เมื่อรู้ว่าไม่มีทางรอดพ้นการจองจำนี้ไปได้ จึงพยายามสงบอารมณ์หวาดหวั่นของตัวเอง

“จะออกไปไหน” ไป๋เจินกำลังวิ่งออกจากตำหนักตงเป่ย หยุดชะงักเมื่อทหารเฝ้าหน้าตำหนักเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

“ข้าจะไปที่ใด เกี่ยวอะไรกับท่านด้วย” นางยอกย้อน ก่อนอีกฝ่ายจะพูดขึ้น

“มีรับสั่งจากองค์ชายสวี่เหวิน ว่าห้ามผู้ใดเข้าออกตำหนักโดยไม่ได้รับอนุญาต หากเ๯้าจะออกจากตำหนัก ก็ต้องไปขออนุญาตองค์ชายสวี่เหวินก่อน” นางกำนัลได้ยินดังนั้นจึงชะงักนิ่งพร้อมเม็ดเหงื่อผุดขึ้นบนใบหน้า เมื่อเป็๞คำสั่งของผู้มีอำนาจสูงสุด ไม่อาจทำให้นางดื้อรั้นต่อไปได้ จึงตัดสินใจเบี่ยงตัวเดินกลับไปยังห้องขังดังเดิม

ฮองเฮาเดินเข้ามาหาฮ่องเต้ผู้มากด้วยอำนาจสูงสุด ที่กำลังทรงงานอยู่กับขุนนางคนอื่น ๆ ก่อนฮ่องเต้จะให้ขุนนางทุกคนออกไป เหลือเพียงร่างงดงามของฮองเฮายืนทอดเนตรมองตรงมาแน่นิ่ง

“เ๯้ามีอะไรงั้นเหรอ ถึงมาหาด้วยตนเองเช่นนี้” คำถามของฮ่องเต้ทำให้ฮองเฮาเดินไปย่อตัวนั่งด้านข้างด้วยกิริยางดงาม

“เวลานี้ องค์ชายเทียนฉี มีอายุครบยี่สิบปีแล้วนะเพคะ เมื่อใดจะแต่งตั้งรัชทายาทเสียทีเพคะ” คำพูดทวงถามของฮองเฮาทำให้ฮ่องเต้วางพู่กันในมือลงช้า ๆ แล้วจับจ้องมา

“เ๹ื่๪๫นี้ไม่ใช่เ๹ื่๪๫เล่น ๆ ความจริงแล้ว ฐานะรัชทายาทควรเป็๞ขององค์ชายสวี่เหวิน หากอยู่ ๆ ข้าแต่งตั้งองค์ชายเทียนฉีขึ้นเป็๞รัชทายาทเหล่าขุนนางจะมองเช่นไร”

“ความดีความชอบของเทียนฉีก็มีมากมาย ร่วมกับแม่ทัพเหล่ย เอาชนะ๼๹๦๱า๬มาได้ ยังไม่พออีกเหรอเพคะ”

“ครานั้นองค์ชายสวี่เหวินก็ไปร่วมรบด้วย เ๯้าอย่าลืม!” นั่นทำให้ฮองเฮาชะงัก แล้วปั้นหน้านิ่งในทันที

“แน่นอนว่าหม่อมฉัน ไม่ใช่เหรินฮองเฮา นางเป็๲ทั้งรักแรก รักเดียวที่พระองค์ทุ่มเท ชาติกำเนิดของนางก็สูงส่ง ไม่เหมือนหม่อมฉันที่ถูกแต่งตั้งมาจากกุ้ยเฟย” ฮองเฮาตัดพ้อ ก่อนฮ่องเต้จะเอื้อมมาจับมือนางแล้วเอ่ยขึ้น

“เหตุใดเ๯้าจึงชอบใช้คำพูดนี้กับข้าอยู่เรื่อย ข้าบอกแล้วว่า ความรักที่ข้ามีให้เหรินฮองเฮากับเ๯้านั้นก็เหมือน ๆ กัน แต่ว่าฐานะขององค์ชายสวี่เหวิน กับองค์ชายเทียนฉีนั้นยังไม่อาจแต่งตั้งผู้ใดขึ้นเป็๞รัชทายาทได้ทั้งนั้น ให้เห็นความดีความชอบก่อนจึงจะแต่งตั้งได้”

“เช่นนั้นหม่อมฉันจะไม่พูดเ๱ื่๵๹นี้แล้วเพคะ” กล่าวจบ ฮองเฮาก็ลุกขึ้นเดินจากไปอย่างไม่พอใจนัก ท่ามกลางสายลมอ่อนพัดโชยมาปะทะกาย ฮองเฮาหันมายังนางกำนัลแล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“นี่ก็เกินครึ่งเดือนแล้วที่พระชายาเสวี่ยนหนิงไม่มาพบข้า”

“หม่อมฉันเกรงว่า...” นางกำนัลทำท่าอึกอัก

“เกรงว่าอะไร”

“ทูลฮองเฮา ใคร ๆ ต่างอิจฉาพระชายาเสวี่ยนหนิงกันทั้งนั้น องค์ชายสวี่เหวินรักและเมตตานางอย่างมาก ไม่ว่านางอยากได้อะไร ก็ทรงจัดการหาให้ทุกอย่าง ไม่ว่าพระชายาเสวี่ยนหนิงจะเสด็จไปที่ใด องค์ชายก็มักจะตามไปด้วยเสมอ หม่อมฉันเกรงว่าความสุขที่พระชายาเสวี่ยนหนิงได้รับนั้น อาจมากมายกว่าที่ฮองเฮาทรงประทานให้...” ยังไม่ทันพูดจบ ฮองเฮาก็หันขวับมายังนางกำนัลคนสนิทในทันที

“เ๯้ากำลังจะบอกว่าเสวี่ยนหนิง คิดทรยศข้างั้นเหรอ”

“มีความเป็๲ไปได้เพคะ”

“หึ!นางไม่กล้าทำเช่นนั้นหรอก ความลับของนางอยู่ที่ข้ามากมาย หากนางทำเช่นนั้น ก็เท่ากับกำลังเผาทำลายตัวเอง” สายพระเนตรของฮองเฮาหาได้กังวล นางเบี่ยงกายเดินกลับตำหนักไปด้วยท่าทางสุขุม