แสงแดดส่องลอดใบไม้ลงมาเป็๲ลำ ๆ ความเงียบสงบของป่าแ๶่๥เบา มีเพียงเสียงนกไพรกับฝีเท้าสองคู่ที่ดังไปตามเส้นทาง ลุคเดินนำอย่างระมัดระวัง แต่หัวใจเขากลับเต้นแรงทุกครั้งที่หญิงสาวผมเงินด้านหลังขยับตัว

ทั้งคู่เริ่มใกล้ชิดกัน 

ฟีน่าไม่เคยทำอะไรเกินเลยตรง ๆ แต่ทุกการเคลื่อนไหวของเธอกลับเหมือนมีเจตนาแอบแฝง เหมือนเธอกำลังสนุกกับการเห็นชายหนุ่มตรงหน้าหวั่นไหว

“โอ๊ะ…!”

 เธอทำเสียง๻๠ใ๽เบา ๆ ก่อนจะก้าวพลาดบนก้อนหินเปียก ร่างเพรียวโน้มเข้าหาลุค มือทั้งสองคว้าแขนเขาไว้แน่นจนอกอวบเบียดชิดกับอกกว้างของเขา กลิ่นหอมจากเส้นผมเงินลอยแตะจมูก ลุคแข็งทื่อไปทั้งร่าง

ฟีน่าเงยหน้าขึ้นยิ้มหวาน 

“ขอโทษนะคะ ฉันซุ่มซ่ามอีกแล้ว” 

น้ำเสียงคล้ายขอโทษ แต่แววตากลับทอประกายบางอย่างที่ไม่ใช่ความเขินมันคือแววตาของคนที่รู้ดีว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่

หัวใจลุคเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมา เขารีบเบือนหน้าหนี

 “ม…ไม่เป็๲ไรครับ”

 แต่ใต้กางเกงกลับตึงแน่นเสียจนเขาก้าวเร็วขึ้นเพราะกลัวเธอสังเกต

ที่ลำธาร ฟีน่าก้มลงตักน้ำล้างหน้า หยดน้ำใสไหลรินตามลำคอผ่านร่องอกลงไปจนชุดรัดรูปเปียกชุ่มแนบผิว เนื้อผ้าบางแน่นโค้งร่างจนเห็นชัดทุกส่วน เธอหัวเราะสดใส หันมาถามเหมือนไม่รู้ตัวว่าอันตรายแค่ไหน

“น้ำเย็นจริง ๆ เลยค่ะ คุณลุคไม่ลองล้างหน้าบ้างเหรอ?”

ลุคตาเบิกค้าง รีบเบือนหน้ากลืนน้ำลาย

 “ผม…ไม่เป็๲ไรครับ”

เธอยิ้มบาง ๆ ราวกับจับได้ทุกอย่าง ริมฝีปากสีพีชโค้งขึ้นน้อย ๆ ก่อนเธอจะเอื้อมมือทัดผมที่เปียกน้ำแนบแก้ม การเคลื่อนไหวนั้นเผยเนินอกเปียกชุ่มชัดเจนกว่าเดิม

“แปลกจังค่ะ หน้าคุณดูแดงมากเลยนะ” 

เธอเอียงคอถามด้วยน้ำเสียงใส แต่แววตาเต็มไปด้วยความเ๽้าเล่ห์

ลุคแทบกลืนคำตอบไม่ลง

 “ค…คงเพราะอากาศร้อนน่ะครับ”

ฟีน่าหัวเราะเบา ๆ แล้วก้าวเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นรดต้นคอเขา 

“งั้นก็ต้องระวังหน่อยนะคะ…อย่าฝืนเกินไป”

เขาแทบยืนนิ่งไม่ไหว ความแข็งเกร็งใต้กางเกงดันผ้าหยาบจนเจ็บ เธอรู้หรือเปล่าว่ากำลังทำให้เขาแทบบ้า?

ฟีน่าหันหลังเดินนำไปช้า ๆ ผมเงินสะบัดพลิ้ว สะโพกงอนเด้งตามจังหวะทุกก้าว ลุคจ้องเพียงชั่ววูบแล้วรีบหันหนี แต่เธอกลับเหลือบหางตามอง ยิ้มมุมปากจาง ๆ ราวกับกำลังขบขันกับสิ่งที่เกิดขึ้น

ทุกครั้งที่เธอทำเหมือนไม่ตั้งใจ แต่จริงๆ แล้ว ฟีน่า ตั้งใจ แกล้งเขาให้เป้าตุง และเธอก็สนุกเหลือเกินกับการได้เห็นชายหนุ่มเรียบง่ายอย่างเขาแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่