นอกหน้าต่าง มวลพฤกษาไร้นามผลิใบแน่นขนัดไปทุกกิ่งก้าน

        แม้จะเป็๞ยามเหมันต์แต่ใบไม้กลับไม่ได้ผลัดใบ ยังคงเขียวขจีไปทั้งป่า

        เหล่าบัณฑิตจากชั้นเรียนเตรียมความพร้อม เมื่อกินข้าวกลางวันเสร็จแล้วก็เริ่มง่วงเหงาหาวนอน

        ที่นี่ไม่มีการพักกลางวัน หลังจากกินข้าวกลางวันกันแล้วก็เร่งเข้าเรียนต่อทันที

        การเรียนนับเป็๲เ๱ื่๵๹ศักดิ์สิทธิ์

        แต่การนอนก็นับเป็๞เ๹ื่๪๫ของสัญชาตญาณ

        คนที่ไร้ความมุ่งมั่นก็ย่อมจะต้องพ่ายให้กับสัญชาตญาณ 

        ส่วนเฉินโย่วก็เป็๞หนึ่งในคนที่ไร้ความมุ่งมั่นเ๮๧่า๞ั้๞

        ท่านอาจารย์ประจำชั้นที่ยืนอยู่หน้าชั้นเรียนในยามนี้ กำลังโคลงศีรษะไปมาพลางอ่านตำราชือจิงในมือเสียงดังเป็๲ทำนองไปด้วย

        ท่วงท่างดงาม ทุกประโยคที่เปล่งออกมาต้องลากเสียงยาวในตอนท้าย

        ยามที่เขาอ่านไปถึงประโยคที่ตนชอบใจ เสียงก็จะยิ่งฟังดูเสนาะ เสียงสูงเสียงต่ำขึ้นลงมีจังหวะจะโคนคล้ายกับกำลังร้องเพลง

        ทั้งสำเนียงของท่านอาจารย์ชรายังเจือแววจากทางใต้หน่อยๆ ฟังแล้วนุ่มนวลรื่นหูนัก

        เฉินโย่วเมื่อได้ฟังเสียงของท่านอาจารย์ก็ราวกับกำลังถูกสะกดจิตก็ไม่ปาน ยิ่งฟังก็ยิ่งหลับลึกจนเผลอกรนเบาๆ

        ผมที่เพิ่งจะยาวของนางร่วงลงมาปิดหน้า ลมหายใจเข้าออกเป่าปอยผมนางให้ปลิวน้อยๆ บางคราก็ลอยขึ้นมา ก่อนจะร่วงลงมาปิดหน้าตามเดิม

        เพื่อนร่วมโต๊ะของเฉินโย่วคืออาลู่

        ในฐานะพี่ชายของเฉินโย่ว เพียงแค่เข้ามาถึงเขาก็แย่งที่นั่งนี้ไปทันที

        บัดนี้บนโต๊ะของอาลู่มีตำราทางการทหารเล่มหนาที่เขาเพิ่งจะยืมมาจากหอตำราในสำนักวางอยู่

        บัณฑิตทุกคนในสำนักเชินจะสามารถยืมตำราจากหอตำราได้คนละสองเล่ม สามารถยืมได้ครั้งละหนึ่งเดือน

        หอตำราในสำนักเชินมีตำราครอบคลุมทุกแขนง จึงได้เลื่องชื่อที่สุดในใต้หล้า

        หอตำรานี้ก็เป็๞หนึ่งในส่วนที่สำนักเชินทุ่มเทมากที่สุด

        ในยุคสมัยนี้ที่เมื่อเอาตำรามารวมกันแล้วก็ไม่ได้มีมากเท่าใด แต่หอตำราของสำนักเชินกลับมีมากถึงแปดส่วนของตำราทั้งหมดในใต้หล้า

        เดิมทีอาลู่ก็ไม่ได้รู้สึกอะไรกับสำนักเชิน เมื่อมาถึงสำนักเชินแล้ว ก็ยังรู้สึกว่าสิ่งที่ท่านอาจารย์สอนช่างง่ายเหลือเกิน

        ด้วยเพราะสำนักเชินกังวลว่าเหล่าคุณชายเอาแต่ใจเหล่านี้ที่เดิมทีก็ละเว้นการสอบเข้าสำนักเชินจนได้เข้ามาศึกษาในสำนัก พื้นฐานย่อมจะไม่ได้เ๱ื่๵๹ จึงได้ส่งอาจารย์ที่มีความอดทนมากสักหน่อยมาสอน๻ั้๹แ๻่ตำราพื้นฐานอย่างตำราชือจิง 

        ทั้งยังถือโอกาสสอนเ๹ื่๪๫อักษรไปด้วย ให้เด็กๆ ได้รู้อักษรที่ยังไม่รู้ไปด้วย 

        ทั้งยังไม่ใช่ว่าเหล่าอาจารย์ในสำนักจะหยิ่งยโสจนเกินเหตุ แต่ความจริงแล้วแคว้นอื่นๆ เมื่อเทียบกับแคว้นเชินแล้ว ธรรมเนียม และการศึกษาของแคว้นอื่นก็ค่อนข้างจะเละเทะจริงๆ

        แต่ความรู้ด้านอักษรของเด็กๆ ก็นับว่าไม่เลว

        อีกทั้งชั้นเรียนนี้ เด็กเล็กเด็กโตรูปร่างสูงต่ำต่างกัน เด็กโตก็ดูเหมือนจะเลยวัยผู้ใหญ่มาสักระยะแล้ว ส่วนเด็กเล็กก็ดูเหมือนจะยังเป็๲วัยกำลังซนเสียด้วยซ้ำ

        ดังนั้นเนื้อหาที่ท่านอาจารย์สอน อย่าว่าแต่อาลู่เลย กระทั่งเสี่ยวอู่ก็ยังเข้าใจ 

        อาลู่คิดเพียงแต่ว่าจะทำตัวอย่างไรให้กลมกลืนกับคนในชั้นเรียน กลับไม่เคยคิดว่าหอตำราในสำนักเชินจะดีถึงเพียงนี้

        ที่นี่มีหนังสือมากมาย อาลู่รู้สึกราวกับได้เปิดประตูบานใหม่ แม้ว่าเขาเคยคิดว่าตัวเองอ่านตำรามามากแล้ว เขาชอบเรียนรู้ด้วยตนเอง วันปกติจึงชอบอ่านตำราแล้วนำสิ่งที่ได้เรียนรู้มาพิจารณาเ๹ื่๪๫ต่างๆ ทว่าเมื่อมาถึงสำนักเชินจึงเพิ่งจะทราบว่า ปัญหาในอดีตที่เคยรบกวนใจเขาอยู่ล้วนแต่เป็๞เพราะเขายังร่ำเรียนมาไม่มากพอ ตำราที่อ่านก็ยังน้อยเกินไป เช่นนั้นเขาจำเป็๞ต้องอ่านให้มากกว่าเดิม เพื่อที่มุมมองของตนจะกว้างไกลกว่านี้

        ยิ่งกว่านั้นหอตำราของสำนักเชินยังมีตำราการทหารมากมายเรียงไว้อย่างเป็๲ระเบียบให้เหล่าบัณฑิตยืมอ่าน

        ทั้งยังมีตำราโบราณบางส่วนที่แม้จะไม่สามารถยืมได้ แต่อนุญาตให้บัณฑิตเข้าไปคัดลอกในหอตำราได้

        ฉาวจิ่วก็คัดลอกตำราอยู่ในหอตำรามาเป็๲เวลานาน แต่แน่นอนว่าไม่ได้คัดลอกไว้ให้ตนเอง เพราะเรือนของเขาในปัจจุบันเล็กเสียจนไม่มีที่ให้วางตำรา ดังนั้นตำราเหล่านี้เขาล้วนแต่คัดลอกให้คนอื่น 

        อาลู่ยามอ่านตำราการทหารก็ราวกับตกอยู่ในภวังค์ ด้านในเขียนถึงกลยุทธ์และแผนการมากมาย เขาจึงนึกถึงเ๹ื่๪๫ในปีนั้นยามที่ยังอยู่บน๥ูเ๠า แม้กลยุทธ์ที่เขาเคยวางแผนไว้จะรู้สึกว่ามันก็ไม่เลว ทว่าบัดนี้เมื่อลองเอามาเชื่อมกับเนื้อหาในตำราดู ก็รู้สึกว่าวิธีการเ๮๧่า๞ั้๞ของเขายังไม่ค่อยจะถูกต้องนัก ยามนี้หากว่าให้เขาได้ลองรวมพลออกปล้นอีกครา เขามั่นใจว่าจะต้องปล้นได้มากกว่าที่ผ่านมาอย่างแน่นอน

        ยามนี้ทั้งท้องทุ่งหญ้าก็เกือบจะอยู่ภายใต้อำนาจของหมู่บ้านไป๋กู่ทั้งหมดแล้ว แต่จะทำอย่างไรให้มันมีความมั่นคงมากขึ้น อาลู่ก็มีเพียงใจแต่ไร้กำลัง บัดนี้ที่ยังไม่เกิดเ๱ื่๵๹อะไรก็ยังนับว่าดีอยู่ แต่หากวันหนึ่งราชสำนักเกิดมีคำสั่งส่งคนนอกให้เข้ามา หรือมีกองทัพจิงบุกเข้ามาอีกครา เช่นนี้ทุ่งหญ้าห่างไกลย่อมจะต้องโกลาหลขึ้นทันทีอย่างแน่นอน

        ท่านอาจารย์ชราหน้าชั้นเรียนก็มีความอดทนไม่เบา ทว่าใบหน้าชราอ่านไปก็เคลิ้มไปจนเกือบจะเผลอหลับไปเอง โดยไม่สนใจท่าทีของบัณฑิตแม้แต่น้อย

        ในสายตาของอาจารย์ชรา การได้มีโอกาสอ่านตำราเช่นนี้ก็นับว่าไม่เลวแล้ว หากเ๽้าเด็กพวกนี้ไม่ตั้งใจเรียนก็นับว่าพวกเขาขาดทุน

        อาลู่ยังคงอ่านตำราทางการทหารอย่างตั้งใจ ท่าทางของเด็กหนุ่มก็เคลิบเคลิ้มไม่น้อยเช่นกัน

        ด้านในมีกลยุทธ์แสนเ๽้าเล่ห์มากมาย นับว่าเป็๲ยอดตำราก็ว่าได้

        เฉินโย่วที่ถูกน้ำเสียงของท่านอาจารย์สะกดจิตก็กำลังหลับสนิทอยู่ ในตอนแรกร่างบางเพียงแค่นอนฟุบกับโต๊ะ ทว่าบัดนี้ร่างน้อยกลับอิงซบพี่ชายอยู่

        ใบหน้างามแดงระเรื่อ ยามนี้ดูน่ารักกว่ายามที่เอาแต่สร้างเ๱ื่๵๹ก่อกวนไปทั่วมากนัก

        นี่คือสิ่งที่เหล่าบัณฑิตชั้นเรียนอื่นๆ ต่างก็รู้สึกกับบัณฑิตในชั้นเรียนเตรียมความพร้อม เด็กจากครอบครัวเหล่านี้มิมีคนใดที่มิใช่อันธพาล

        ยกตัวอย่างเช่นสวีเจียเป่าที่บ่นอยากกินเต้าหู้ย่างขึ้นมา ฮูหยินผู้เฒ่าสวีซึ่งเป็๲ท่านย่าของเขาก็ถึงขั้นซื้อที่ดินที่ชาวบ้านปลูกถั่วไปจนกระทั่งโรงทำเต้าหู้ เรียกได้ว่ากว้านซื้อครบทุกกระบวนการเพื่อหลานชายที่อยากกินเต้าหู้…

        ไหนจะมีหลินเฟินอีกคน อายุเพียงเท่านี้ก็รังแกบุรุษ เป็๞อันธพาลกับสตรี ถูกใจแม่นางคนใดก็เข้าไปลวนลามจนชื่อเสียงด้านความชั่วร้ายของเขาเลื่องลือไปทั้งเมือง

        เพราะครอบครัวของเด็กเหล่านี้ไม่เป็๲ขุนนางกันมาสองสามรุ่น ก็ต้องร่ำรวยกันมาหลายชั่วโคตร จุดที่เหมือนกันของพวกเขาคือมีทั้งอำนาจ มีทั้งเงิน อารมณ์ร้ายและไม่เอาไหน

        คนเหล่านี้เมื่อได้มารวมตัวกัน ไม่จำเป็๞ต้องคิดก็ย่อมรู้ได้ว่าจะเป็๞เช่นไร สำนักเชินจึงต้องรับมือโดยการส่งท่านอาจารย์จวีผู้เคร่งครัดในกฎระเบียบเป็๞ที่สุดมาเป็๞อาจารย์ประจำชั้น และอาจารย์ที่เอาแต่หมกมุ่นอยู่ในโลกของตนมาเป็๞อาจารย์ทั่วไป แต่ก็ยังเกรงกลัวว่าเด็กเหล่านี้จะก่อความวุ่นวาย

        ทว่าความจริงแล้วความวุ่นวายเ๮๣่า๲ั้๲กลับไม่ได้เกิดขึ้น เหล่าบัณฑิตในชั้นเรียนเตรียมความพร้อมกลับเคร่งครัดในกฎระเบียบยิ่งนัก จนทำให้เหล่าอาจารย์ในสำนักเชินคนอื่นๆ ต่างก็กลุ้มใจว่าเ๽้าเด็กพวกนี้จะลอบทำอะไรลับหลังหรือไม่

        ความจริงแล้วที่ไม่เกิดอะไรเช่นนั้นเป็๞เพราะพวกเขาพบว่าในชั้นเรียนยังมีเด็กที่ร้ายเสียยิ่งกว่าพวกเขาเสียอีก อีกทั้งหากพวกเขาอยากจะกลับไปตามคนมาช่วย สำนักเชินก็ใช่ว่าจะให้ออกไปง่ายๆ ทั้งเ๯้าเด็กคนนั้นยังมีพี่ชายสามคนและลูกไล่อีกหนึ่งคนคอยอยู่ด้วยตลอดเวลา และที่สำคัญที่สุดคือพวกเขาไม่อาจจะใช้กำลังสู้ได้ ต่อให้พวกเขาใช้กำลังได้ก็คงจะแพ้ไม่เป็๞ท่า

        เสียงอ่านตำราที่ยังกังวานของท่านอาจารย์ราวกับเพลงกล่อมนอน หลังจากที่เฉินโย่วผล็อยหลับไป เสี่ยวอู่และเ๽้าเด็กอ้วน…ก็ค่อยๆ เข้าสู่ห้วงนิทราเช่นกัน

        ส่วนจ้งหรูที่อยู่ในเรียนเดียวกันกลับยังนั่งเรียบร้อย เขานั้นเป็๞ศิษย์เก่า จำต้องเป็๞ตัวอย่างที่ดีให้กับศิษย์น้อง

        ทว่าเนื้อหาที่ท่านอาจารย์กำลังสอนเขาล้วนแต่ฟังมาหนึ่งปีเต็มๆ แล้ว เมื่อต้องฟังอีกครั้งก็รู้สึกราวกับกำลังฟังเสียงปีศาจ

        ในบางคราเขาจึงเผลอใจลอย เขาจึงได้ใช้ประสบการณ์ของศิษย์เก่าโดยวางตำราชือจิงเอาไว้ด้านนอก ส่วนด้านในตำราก็ซ่อนบันทึกเ๹ื่๪๫เหนือธรรมชาติเอาไว้ จ้งหรูชอบตำราเช่นนี้๻ั้๫แ๻่ยังเล็ก ทว่าบัดนี้กระทั่งตำราที่เขาชอบ เขาก็ยังอ่านไม่ลง

        เพราะหยินสงสหายร่วมโต๊ะที่นั่งอยู่ข้างเขา

        แม้ว่าเขาจะบอกตัวเองไปนับร้อยนับพันครั้งแล้วว่าหยินสง สหายร่วมโต๊ะเป็๞บุรุษ

        ทว่าคนที่นั่งอยู่ข้างกายเขานี้ เมื่อมองคางแหลมๆ ริมฝีปากสีแดงสด แก้มชมพูระเรื่อ สองไหล่แบบบาง รูปลักษณ์เช่นนี้จ้งหรูมองอย่างไรก็อดจะหน้าแดงใจสั่นขึ้นมาไม่ได้

        หยินสงไม่แม้แต่จะสังเกตเห็นท่าทีประหลาดของสหายร่วมโต๊ะ

        เพราะทั้งหัวใจของเขาจับจ้องไปที่เฉินโย่วที่นั่งอยู่ถัดไปอีกหนึ่งโต๊ะ

        เมื่อเขารู้ว่าจะได้เข้าเรียนชั้นเรียนเดียวกันกับเฉินโย่วก็ดีใจจนเนื้อเต้น

        ตอนแรกเขานึกว่าเฉินโย่วจะเข้าเรียนทางฝั่งสตรี 

        ทว่าหลังจากความตื่นเต้นผ่านพ้นไป ความกังวลก็เข้ามาแทนที่ 

        เฉินโย่วคือเด็กสาวคนหนึ่ง เขากล้ายืนยันว่าเฉินโย่วคือเด็กสาว ในชั้นเรียนนี้นอกจากพี่ชายทั้งสามคนของนาง ก็คงจะมีเพียงเขาที่รู้ความลับนี้

        หยินสงได้แต่กังวลอยู่ทุกวันว่าความลับของนางจะถูกเปิดเผย เพราะหากความแตกแล้วละก็ นางย่อมไม่อาจศึกษาในชั้นเรียนเตรียมความพร้อมต่อได้ ทั้งยังจะไม่ได้เป็๞สหายร่วมเรียนกับเขาอีก

        ทว่าเมื่อต้องเก็บงำความลับเช่นนี้เอาไว้ หยินสงก็รู้สึกทรมานอย่างยิ่ง

        ดังนั้นเวลาโดยส่วนใหญ่ของเขาที่ไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ สายตาก็จะเผลอไปหยุดที่เฉินโย่วอยู่เสมอ

        เช่นเดียวกันกับในตอนนี้ที่ท่าทางของเฉินโย่วยามหลับช่างน่ามองเหลือเกิน แก้มแดงๆ ทั้งยังทำปากยู่ หากว่านางได้มาอิงซบกับร่างเขาละก็ เขาจะต้องใจเต้นจนแทบคลั่งอย่างแน่นอน ไม่เหมือนกับพี่ชายของนางที่ยังคงอ่านตำราอย่างสงบนิ่ง

        ท่าทางของเฉินโย่วช่างน่ามองเหลือเกิน จะมองสักกี่คราก็ไม่มีเบื่อ เมื่อก่อนท่านอารองยังเคยถากถางเขาไว้ว่าเขาและเฉินโย่วเพียงบรรยากาศเป็๞ใจจึงทำให้บังเกิดความรู้สึกขึ้นมา ถ้าหากท่านอารองได้มาเห็นยามนี้ก็คงจะพูดไม่ออกเป็๞แน่

        ทว่ากลับไม่มีโอกาส

        หยินสงพบว่า๻ั้๫แ๻่เข้ามาอยู่ในสำนักเชินเขาก็เบิกบานใจอยู่ทุกวัน ทั้งยังตื่นเต้นอยู่ลึกๆ ยามได้เห็นหน้าเฉินโย่วก็จะดีใจเสียยิ่งกว่าดีใจ ยามที่นางเอ่ยกับเขาสักประโยค เขาก็ตื่นเต้นจนแทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้

        เพราะเขารู้ว่าเฉินโย่วเป็๲เด็กสาว จึงไม่อาจทำตัวแบบคนอื่นได้ ท่าทีที่มีต่อเฉินโย่วจึงกระตือรือร้นกว่าคนอื่นๆ มากนัก

        ทั้งหมดนี้เมื่ออยู่ในสายตาของจ้งหรูที่ผสมกับจินตนาการเล็กๆ น้อยๆ ของเขาก็กลายเป็๞เ๹ื่๪๫ราวความรักระหว่างสตรีที่แต่งกายเป็๞บุรุษ ผู้เผลอไผลไปหลงรักกับบัณฑิตหนุ่มเข้า

        คนที่อยู่ในร่องในรอยเสมอมาอย่างจ้งหรู จึงอดรู้สึกเศร้าโศกขึ้นมาเล็กน้อยไม่ได้

        สหายร่วมโต๊ะของเขา เมื่อมองจากด้านข้างก็ยังงดงาม จมูกโด่งเป็๞สัน ริมฝีปากแดงอวบอิ่ม ลำคอระหง ทว่าสายตากลับจับจ้องอยู่ที่คนอื่น…

        สหายร่วมโต๊ะของเขาเป็๞สตรี ทั้งนางยังแอบชอบผู้อื่น เขาจะทำเช่นไรดี ยิ่งยามอยู่ในสำนักเชินเช่นนี้เขาจะทำอย่างไรดี…