“ฉันไม่เปลี่ยนใจหรอกค่ะ ตอนนี้ชีวิตฉันก็ไม่เหลืออะไรอยู่แล้ว หากคุณเห็นฉันเป็๲ดอกเบี้ย แล้วให้เวลากองทัพขึ้นมาอีกหนึ่งปี ยังไงก็คุ้มค่ะ ขอแค่น้องชายฉันมีโอกาสแก้ตัวกับพ่ออีกครั้ง ฉันก็ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น และฉันก็เชื่อว่าเขาจะกลับตัวได้” ปลายฝนแสร้งทำเข้มแข็ง ก่อนจะเบี่ยงหน้ามองตรงไปยังนอกหน้าต่าง ไม่คิดแยแสสิ่งที่จะเกิดขึ้นกับร่างกายของเธอ

“หึ คุณรู้ไหม ว่าวิธีคิดของคุณนั้นน่ากลัวแค่ไหน ผมจะบอกอะไรให้นะ คนมันเคยเป็๞ยังไง มันก็จะเป็๞อย่างนั้น ไม่มีวันเปลี่ยนตัวเองได้หรอก ยอมรับเถอะว่าน้องชายคุณมันห่วยแตก” ปลายฝนหันขวับ มายังชายหนุ่มในทันทีด้วยความไม่พอใจ

“คุณคงไม่มีพี่น้องใช่ไหมคะ ถึงได้พูดจาเหมือนคนไม่มีความรู้สึกแบบนี้ ฉันมีน้องชายแค่คนเดียว และไม่ว่าเขาจะเป็๲ยังไงฉันก็รักเขา” ธไนยชะงักนิ่ง ก่อนจะถอนหายใจแล้วหันกลับมายังหญิงสาวที่จ้องเขม็งมองตรงมา

“เอาล่ะ ผมไม่เถียงกับคุณละ เพราะยังไงมันไม่ใช่เ๹ื่๪๫ของผม ในเมื่อคุณเลือกที่จะยอมเป็๞ดอกเบี้ยให้ผม ก็ขอให้ทำตัวดี ๆ” เขาพูดพร้อมเอื้อมมาช้อยคางหญิงสาวขึ้นอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้สายตาคม สำรวจเครื่องหน้าของเธออย่างละเอียด แล้วเก็บความพอใจไว้ในส่วนลึก เขาปล่อยยิ้มหนึ่งครั้ง แล้วเบี่ยงกายกลับมานั่งนิ่งในที่เดิม โดยที่ปลายฝนไม่อาจคาดเดาได้ว่าชายหนุ่มกำลังคิดอะไร

หลังจากธไนยพาปลายฝนกลับมายังบ้านหลังใหญ่ แล้วกำชับคนสนิททุกคนให้ปิดเป็๲ความลับ ไม่อยากให้บิดารับรู้สิ่งที่เขากระทำ แม้รู้ว่าเป็๲สิ่งที่ผิด แต่หากไม่เข้มงวดคนพวกนี้ก็จะไม่หลาบจำ

“ผลของคนคิดไม่ซื่อ เห็นว่าพ่อผมใจดีมีเมตตาหน่อย ก็พากันมากอบโกย” ธไนยพูดพร้อมกับผลักปลายฝนลงบนเตียงแล้วแสยะยิ้มออกมาราวกับได้ของเล่นชิ้นใหม่ สายตาวาวระริกจับจ้องไปยังใบหน้าหล่อคมของอีกฝ่ายอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ แต่ด้วยอยากจบปัญหาจึงยอมเป็๞ดอกเบี้ยให้เขาคิด กายบอบบางของเธอ ถูกเขาขย้ำล่วงเกินซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนถึงเช้า ก่อนเธอค่อย ๆ ลืมตาขึ้น พบว่าร่างเปลือยเปล่าของเธออยู่ภายใต้อ้อมกอดเขาที่นอนแน่นิ่งยังไม่รู้สติ

ปลายฝนเลื่อนสายตาพินิจใบหน้าของธไนยครู่หนึ่ง พลันนึกคุ้นหน้าเขาอย่างบอกไม่ถูก ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อนึกได้ว่าเขาเป็๲คนเดียวกันกับคนดังใน Tik Tok ที่ราตรีชอบหนักหนา

หญิงสาวเด้งตัวลุกขึ้นนั่งในทันที พร้อมกับธไนยขยี้ตาแล้วตื่นขึ้น พลันเอ่ยทักทั้งที่ยังงัวเงีย ก่อนที่ปลายฝนจะรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดหน้าอก

“ฉันตื่นแล้ว แต่คุณนอนต่อเถอะ” ว่าแล้วปลายฝนก็รีบเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วลงมานั่งรอเขายังด้านล่าง สายตาหวานเลื่อนมองบ้านหลังใหญ่ด้วยความแปลกตา ก่อนจะก้มมองมือถือของตัวเอง อยากโทรไปหาน้องชายใจแทบขาด แต่ก็ต้องกลั้นใจวางมือถือทิ้งไป

สองเท้าเล็กเดินเข้ามาในครัวเพื่อหาน้ำดื่ม แต่ด้วยความประหม่าจึงเผลอทำแก้วตก จนเศษกระจายเต็มพื้น หญิงสาวเบิกตากว้างรีบก้มเก็บในทันที ก่อนที่แม่บ้านอย่างป้านุช ได้ยินเสียงผิดปกติจึงรีบเข้ามาดู

“เอ้า! แม่คุณ...ทำท่าไหนของตกแตก” หญิงกลางคนเลื่อนสายตามองเศษแก้วที่พื้น พลันหันมองหน้าหญิงสาวที่พึ่งเข้ามาอยู่ สองมือค่อย ๆ เท้าเอวต่อว่าด้วยน้ำเสียงไม่พอใจนัก

“ฝนไม่ได้ตั้งใจค่ะ ขอโทษนะคะ ฝนจะรีบเก็บให้” หญิงสาวรีบกล่าวขอโทษ แล้วก้มลงเก็บเศษแก้วพวกนั้นทันที

“นี่! คุณไนยเพิ่งพาเธอเข้ามาใช่ไหม คุณไนยเลือกมากี่คนก็รูปร่างหน้าตาทำนองนี้หมด เฮ้อ...นอกจากจะโง่แล้ว ยังซุ่มซ่ามอีก” ปลายฝนได้ยินดังนั้นเธอชะงักนิ่ง แปลกใจในท่าทีวางอำนาจของหญิงกลางคน พลันขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

“ทำไม มองหน้าฉันทำไม” ป้านุชเอ่ยด้วยน้ำเสียงห้วน ๆ

“เปล่าค่ะ ฝนแปลกใจ” ปลายฝนพูด พร้อมเก็บเศษแก้วด้วยท่าทางราบเรียบ

“แปลกใจอะไรมิทราบ”

“ก็แปลกใจ ว่าทำไมคุณไนยถึงมีแม่บ้านแบบคุณไงคะ”

“แบบฉันละมันแบบไหนล่ะ”

“คุณอยู่ที่นี่มากี่ปีแล้วคะ ทำไมถึง...” ยังไม่ทันที่ปลายฝนพูดจบ อีกฝ่ายก็แย้งขึ้นทันควัน

“จะถามทำไม หล่อนอยู่ได้ไม่นานหรอก พอคุณไนยเขาเบื่อก็เขี่ยทิ้งแล้ว เหมือนคนอื่น ๆ นั่นแหละ ไม่ต้องอยากรู้นั่นรู้นี่ให้มากนักหรอก”

“ขอโทษนะคะ เราไม่เคยรู้จักกัน ที่บอกว่าโง่ ไม่คิดว่าแรงไปหน่อยเหรอคะ” หญิงสาววางเศษแก้วในมือลง แล้วค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน ทอดสายตามองตรงไปยังหญิงกลางคนด้านหน้า

“ก็แล้วแต่จะรับ อ่อ แล้วอีกอย่าง มาอยู่บ้านหลังนี้ คุณไนยไม่ให้ทำอะไรก็จริง แต่ขอร้องว่าอย่างหางานให้ฉันทำเพิ่ม ฉันรับเงินจากคุณไนย ไม่ใช่จากผู้หญิงที่เป็๞ปลิงเกาะผู้ชายไปวัน ๆ เหมือนพวกเธอ”

“ป้าจะคิดอะไร รู้สึกอะไรฝนไม่สนหรอกนะคะ แต่ขอความกรุณาพูดจากันดี ๆ หน่อย เราไม่เคยรู้จักกันช่วยให้เกียรติกันนิดหนึ่ง ฝนจะขอบพระคุณอย่างมาก”

“หึ ผู้หญิงอย่างพวกเธอมีเกียรติด้วยเหรอ ก็แค่แบให้ผู้ชาย” หลังจากปลายฝนได้ยินดังนั้น จึงแน่ใจแล้วว่าอีกฝ่ายไม่มีทางยอม ก่อนจะตัดสินใจหันไปหาแก้วอีกใบที่วางอยู่ แล้วเลื่อนมือไปแตะแก้วที่วางอยู่ใกล้ ๆ ให้หล่นกระจายลงพื้นอีกครั้ง ด้วยความตั้งใจ