สะกดรอยตาม... คราวซวยมาเยือน!

    ทันทีที่หลิวหยูถงก้าวเท้าพ้นประตูโรงเรียน จ้าวซูและพวกก็สะกดรอยตามมาติดๆ

    เธอรู้ตัวอยู่แล้วแต่แสร้งทำเป็๞ไม่เห็น ก่อนอื่นเธอแวะเข้าร้านทำผมเพื่อเล็มผมให้เข้าทรงเล็กน้อย จากนั้นก็ตรงไปยังห้างสรรพสินค้าตรงจัตุรัสชิงเหนียนเพื่อเลือกซื้อชุดใหม่หนึ่งชุด

    เมื่อเธอเดินออกมาจากห้าง พวกอวิ๋นเฉิงที่ขับรถตามมาเงียบๆ แทบจะจำร่างบางที่สะพายกระเป๋าจักสานใบเล็กนั้นไม่ได้

    ถ้าหลิวหยูถงไม่หันมาส่งยิ้มให้เป็๞สัญญาณว่าให้ตามมา พวกเขาคงคิดว่าตามผิดคนไปแล้วจริงๆ

    ตอนนี้หลิวหยูถงเปลี่ยนลุคใหม่หมดจด สลัดคราบชุดนักเรียนสีซีดๆ นั่นทิ้งไป

    เธอสวมชุดเดรสคอปาดสีฟ้าหม่นตัวชุดเข้ารูปเน้น๰่๭๫เอวคอดกิ่ว เผยให้เห็นลำคอและกระดูกไหปลาร้าที่ได้รูป ชายกระโปรงสั้นเหนือเข่าขึ้นมาสามนิ้วอวดเรียวขาขาวเนียนนิ่งสะดุดตา

    ผมหน้าม้าซีทรูที่เพิ่งตัดใหม่ดูพองนุ่มสลวย ผมครึ่งศีรษะมัดรวบขึ้นเป็๞หางม้าสูงปานกลาง ประดับด้วยกิ๊บเพชรรูปพระจันทร์เสี้ยว ทุกจังหวะที่เธอก้าวเดิน เส้นผมจะโชยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของแชมพูพรรณไม้ดอก

    “คุณหนูแค่แต่งตัวนิดหน่อย ทำไมสวยขนาดนี้วะ!”

    “เช็ดน้ำลายหน่อยพวกแก ใครเห็นก็ต้องตาค้างทั้งนั้นแหละ!”

    “เฮ้อ... ไก่งามเพราะขน คนงามเพราะแต่ง คำนี้ไม่เกินจริงเลยว่ะ”

    “.........”

    “ตามไปให้กระชั้นชิด อย่าให้พวกนักเลงนั่นแตะต้องคุณหนูได้เด็ดขาด” 

    อวิ๋นเฉิงสั่งเสียงเย็น แต่ในใจเขากลับเต้นรัว ภาพรอยยิ้มที่เธอหันมามองเมื่อครู่ยังคงติดตา

    ทางด้านจ้าวซู แก้วชานมไข่มุกในมือร่วงลงพื้นเสียงดัง "แปะ" เธอเบิกตาค้างอย่างไม่อยากเชื่อ

    นี่น่ะเหรอ... ยัยเด็กเนิร์ดบ้านนอกจอมอ่อนแอคนนั้น?

    หลิวหยูถงในตอนนี้ไม่มีรังสีความขี้ขลาดหลงเหลืออยู่เลย กลับดูสง่างาม โดดเด่น มั่นใจ และมีออร่าจับสุดๆ

    จ้าวซูเลิกสงสัยเ๹ื่๪๫ที่ว่าหลิวหยูถงเอาเงินจากไหนมาซื้อชุด แต่ความริษยาในใจกลับเริ่มพุ่งพล่าน

    จริงๆ แล้วที่จ้าวซูชอบรังแกหลิวหยูถง นอกจากจะเห็นว่าเธอกินนิ่มแล้ว อีกเหตุผลสำคัญคือหลิวหยูถงเป็๞ดาวเด่นประจำห้อง

    ถึงขั้นมีคนเคยพูดว่า ถ้าหลิวหยูถงยอมแต่งตัวสักนิด ตำแหน่งดาวโรงเรียนก็คงไม่หนีไปไหน

    จดหมายรักที่ส่งมาหาหลิวหยูถงนั้นมีไม่ขาดสาย ๰่๭๫ที่พีคที่สุดคือตอน ม.5 เทอมหนึ่ง มีคนไปค้นใต้โต๊ะเธอแล้วเจอจดหมายรักกว่าร้อยฉบับที่ยังไม่ได้แกะอ่านเลยแม้แต่ฉบับเดียว

    ด้วยนิสัยเก็บตัว หลิวหยูถงจัดการกับเ๹ื่๪๫พวกนี้ไม่เป็๞ เธอเลยเลือกที่จะยัดไว้ใต้โต๊ะและทำเฉยไป เพราะเธอไม่ได้อยากมีแฟน 

    สิ่งเดียวที่เธอ๻้๪๫๷า๹คือสอบติดมหาวิทยาลัยเพื่อหนีไปให้พ้นจากบ้านเกิดและพ่อที่เป็๞ผีพนัน

    นานวันเข้าคนก็เลิกส่งไปเอง แต่การกระทำนี้ในสายตาจ้าวซูคือการ "เสแสร้ง"

    จ้าวซูหาเ๹ื่๪๫แกล้งเธอสารพัด นอกเหนือจากความสะใจแล้ว มันคือความอิจฉาล้วนๆ

    “เหอะ! แต่งตัวเก่งนักนะ แหม... ดูไม่ออกเลยจริงๆ!”

    ตอนนี้ผมของจ้าวซูก็เปลี่ยนเป็๞สีเหลืองอ๋อย เพราะโรงเรียนห้ามย้อมผม 

    พวกนักเลงส่วนใหญ่จึงชอบไปที่ร้านทำผมให้เขาพ่นสเปรย์เปลี่ยนสีผมแบบชั่วคราวให้ พอจะกลับโรงเรียนค่อยสระออก ถึงจะยุ่งยากแต่ขอให้ได้ลุค "ฟาดฟัน" ไว้ก่อนเป็๞พอ

    “พี่ซู เราจะเข้าไปดักมันเลยไหม?” ลูกน้องสาวที่พ่นผมสีเดียวกันถาม

    “รอก่อน รอให้พี่ชายฉันมาถึงก่อน ค่อยจัดการมันให้เข็ด” จ้าวซูบอก

    ลำพังพวกเธอสามคนก็จัดการหลิวหยูถงได้อยู่แล้ว แต่๰่๭๫หลังมานี้หลิวหยูถงฟ้องครูจนเธอเสียหน้าบ่อยครั้ง จ้าวซูเลยรู้สึกว่าบารมีตัวเองเริ่มถดถอย

    เธอจึงต้องเรียกหลิวฮ่าวมา เพราะสำหรับนักเรียนแล้ว ไม่มีใครไม่กลัวนักเลงนอกโรงเรียน โดยเฉพาะ "เด็กดี" อย่างหลิวหยูถง

    ขอแค่สั่งสอนให้เข็ดหลาบสักครั้ง ต่อไปยัยนี่ต้องกลับมาหมอบแทบเท้าเหมือนเดิมแน่

    และครั้งนี้มันจะไม่จบแค่การตบสั่งสอน

    แกชอบแต่งตัวสวยนักใช่ไหม? ชอบเสแสร้งนักใช่ไหม?

    ได้... เดี๋ยวฉันจะให้คนรุมฉีกเสื้อผ้าแกทิ้ง ดูซิว่าต่อไปแกยังจะกล้าเสนอหน้ามาทำสวยอีกไหม!

    แถมจะถ่ายรูปไว้ประจานให้เพื่อนทั้งโรงเรียนดูด้วย ดูสิว่าใครจะมองแกเป็๞นางฟ้าอีก!

    จ้าวซูคิดแผนชั่วร้ายในใจ

    ไม่นานนัก หลิวฮ่าวก็พาพรรคพวก 4-5 คน นั่งรถสามล้อไฟฟ้าสองคันมาสมทบกับจ้าวซู

    ทันทีที่เห็นหน้า จ้าวซูก็รีบเข้าไปฟ้องพี่ชายบุญธรรมด้วยท่าทางน่าสงสาร “ยัยนั่นแหละพี่! ที่คอยฟ้องครูแกล้งหนูในโรงเรียน จนหนูโดนอาจารย์ด่าตั้งหลายรอบ!”

    หลิวฮ่าวขยับสายตามองตามนิ้วที่น้องสาวชี้ไป เขาเห็นเด็กสาวในชุดเดรสสีฟ้าที่ทั้งสวยและมีสง่าราศี ตาเขาเป็๞ประกายทันทีพลางเลียริมฝั่งปาก

    “น้องสาว... อยากให้พี่จัดการยังไงดีล่ะ?”

    “แก้ผ้ามันเลยพี่!” จ้าวซูสั่งอย่างอำมหิต

    “จะดีเหรอ... ถ้ามันแจ้งตำรวจขึ้นมา พวกเราจะลำบากนะ” หลิวฮ่าวเริ่มลังเล

    ในใจเขาแอบคิดว่า ถ้าเพื่อนของจ้าวซูคนนี้ยอมมาเป็๞แฟนเขา เขาอาจจะรับบทเป็๞คนกลางไกล่เกลี่ยให้ทั้งสองฝ่ายเลิกราต่อกัน

    แต่แน่นอนว่าถ้าเธอปฏิเสธ เขาก็คงไม่ไว้หน้าเหมือนกัน เพราะจ้าวซูเปรียบเสมือน "ตู้เอทีเอ็ม" ของเขาที่คอยเปย์ให้ตลอด ถ้าไม่ช่วยเดี๋ยวจะหาว่าไม่รักพวกพ้อง

    “พี่... วางใจเหอะ ยัยนี่มันขี้ขลาดจะตาย ไม่กล้าแจ้งตำรวจหรอก เดี๋ยวหนูถ่ายรูปประจานมันไว้ด้วย ถ้ามันไม่อยากชื่อเสียจนคนรู้ทั้งอำเภอ มันไม่กล้าหรอกพี่” จ้าวซูพูดยืนยันอย่างมั่นใจ

    หลิวฮ่าวได้ยินดังนั้นก็ไม่มีข้อโต้แย้ง

    แต่ตอนนี้เป็๞ตอนกลางวัน แถมยังอยู่ในย่านที่คนพลุกพล่านที่สุด มีป้อมยามอยู่ใกล้ๆ พวกเขาคงไม่ลงมือที่นี่แน่

    ต้องหาที่เปลี่ยวๆ คนน้อยๆ ถึงจะเหมาะ

    เหมือนฟ้าประทานพร…

    ไม่นานนัก พวกเขาเห็นหลิวหยูถงโบกรถสามล้อไฟฟ้ามุ่งหน้าไปทางทิศใต้

    พวกเขาจึงรีบโบกรถสามล้อตามไปติดๆ โดยไม่สังเกตเลยว่า ข้างหลังพวกเขายังมีรถตู้มหาเทพที่บรรทุกคนจนเกินพิกัดตามมาอีกคัน

    เมื่อรถสามล้อข้ามสะพานมาทางทิศใต้ แล้วหักเลี้ยวเข้าสู่ถนนเลียบเขื่อนที่เปลี่ยวและห่างไกลผู้คน

    หลิวฮ่าวรู้สึกใจคอไม่ค่อยดี หนังตาขวาขยับกระตุกยิกๆ แต่เขาก็สลัดความคิดทิ้งไป

    แค่เด็กสาวตัวเล็กๆ คนเดียว จะทำอะไรพวกเราที่มากันตั้งหลายคนได้วะ?

    ถ้าคุมเด็กแค่นี้ไม่ได้ ข้าก็ไม่ต้องเดินสายนักเลงแล้ว!

    ส่วนจ้าวซู ยิ่งตามไปเธอก็ยิ่งตื่นเต้น

    หลิวหยูถงเอ๊ย หลิวหยูถง!

    ทางดีๆ มีไม่เดิน ดันเลือกเดินมาทางเขื่อนที่เปลี่ยวขนาดนี้... เตรียมตัวรับคราวซวยได้เลย!