“๰่๥๹นี้หนูรู้สึกว่าดวงดีเป็๲บ้าเลยล่ะค่ะลุง” ชูชิงเอ่ยขึ้นอย่างอารมณ์ดี ใบหน้าเปื้อนยิ้มอย่างไม่ขัดเขิน “๻ั้๹แ๻่ได้เจอลุง กราฟชีวิตหนูก็พุ่งเอาๆ สงสัยลุงจะเป็๲ตัวนำโชคของหนูแน่ๆ ...ว่าแต่ หนูขอติดไปโรงงานทอผ้าด้วยได้ไหมคะ อยากไปดูวิธีเปลี่ยนฟิวส์สักหน่อย”

ต้าลี่ตอบรับทันที “ได้สิ แต่เดี๋ยวลุงขอจัดการเ๽้ากระต่ายป่านี่ให้แ๲่๲๮๲าก่อน กลัวมันตื่นขึ้นมาแล้วจะวิ่งเตลิดหนีไปเสียเปล่า”

ต้าลี่ใช้เวลาเพียงครู่เดียวก็มัดกระต่ายป่าจนดิ้นไม่หลุด สองลุงหลานเดินออกจากบ้าน ล็อคกุญแจรั้วอย่างแ๲่๲๮๲า แล้วมุ่งหน้าสู่โรงงานทอผ้าด้วยกัน

...

เมื่อทางสะดวก เถาอี้เฉินที่ซ่อนตัวอยู่ก็ลอบเข้าไปในบ้าน ตรงดิ่งไปที่ห้องครัวเพื่อสำรวจ ‘ผลงาน’ ชิ้นนั้น ใช่... มันคือกระต่ายป่าตัวจริงเสียงจริง เขาปีนกำแพงกลับออกมาพลางบ่นพึมพำในใจอย่างอดไม่ได้

“กระต่ายบ้านนี่มาจากไหนกัน โง่เง่าถึงขนาดวิ่งชนหินหน้าประตูจนสลบ... โบราณเขามีแต่เฝ้าต้นไม้รอจับกระต่าย แต่นี่คงต้องเรียกว่า ‘เฝ้าก้อนหินรอจับกระต่าย’ ซะแล้วมั้ง”

...

สิบนาทีต่อมา ชูชิงและต้าลี่ก็มาถึงโรงงานทอผ้า

ภาพที่เห็นคือกลุ่มหัวหน้างานและคนงานกำลังยืนมุงเครื่องจักรกันหน้าดำคร่ำเครียด แต่ทันทีที่เห็นต้าลี่ปรากฏตัว ฝูงชนก็แหวกออกเป็๲ทางโดยอัตโนมัติราวกับนัดกันไว้ หัวหน้าโรงงานรีบปรี่เข้ามาจับมือต้าลี่ด้วยความหวัง

“พี่ต้าลี่ ยอดคนเก่งของพวกเรา” หัวหน้าโรงงานเสียงตื่นเต้น “คนงานเราสลับกะกันรื้อกองขยะแทบพลิกแผ่นดิน ในที่สุดก็เจอฟิวส์รุ่นเดียวกันจนได้ ตอนนี้ทุกคนใจจดใจจ่ออยากเห็นวิธีซ่อมเ๽้าเครื่องจักรฝรั่งนี่เต็มแก่แล้ว อยากรู้จริงๆ ว่ามันต่างจากของบ้านเราตรงไหน”

ต้าลี่ตอบกลับอย่างถ่อมตน “จริงๆ หลักการมันก็เหมือนเครื่องจักรบ้านเรานั่นแหละครับหัวหน้า... แล้วฟิวส์อยู่ที่ไหนรึครับ?”

หัวหน้าโรงงานปล่อยมือแล้วชี้ไปที่กล่องไม้เล็กๆ บนพื้นข้างเครื่องทอผ้า “อยู่ในนั้นเลย ไม่ได้มีแค่อันเดียวนะ หาเจอตั้งสามอันแน่ะ”

ต้าลี่ก้มลงหยิบฟิวส์ทั้งสามชิ้นขึ้นมาพิจารณาอย่างละเอียด ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ “โชคดีครับ... มีแค่อันเดียวที่ใช้ได้”

“โธ่ ดีใจเก้อเลย นึกว่าจะมีสำรอง” หัวหน้าโรงงานหน้าสลดลงทันตา

เสียงกระซิบกระซาบของเหล่าคนงานเริ่มดังขึ้นรอบทิศ

“อ้าว แล้วถ้ามันเสียอีกจะทำยังไงล่ะทีนี้?”

“ปากเสีย แช่งให้เครื่องพังรึไง เดี๋ยวก็ได้หยุดงานอดตายกันพอดี”

“แล้วอีกสองอันนั่นซ่อมไม่ได้เลยเหรอ?”

ยังไม่ทันที่เสียงถกเถียงจะจางหาย ต้าลี่ก็จัดการเปลี่ยนฟิวส์เสร็จสรรพ ทันทีที่เสียบปลั๊ก เสียงเครื่องจักรก็ครางกระหึ่มกลับมาทำงานตามปกติ เสียงโห่ร้องปรบมือด้วยความดีใจดังกึกก้องไปทั่วโรงงาน

ชูชิงที่ยืนสังเกตการณ์อยู่เห็นขั้นตอนทั้งหมดชัดเจน มันไม่ได้ซับซ้อนเลย แค่วางลงในบล็อก ขันน็อตล็อกให้แน่น จบ... คนมีความรู้ช่างเห็นปุ๊บก็ทำเป็๞ปั๊บ แต่ปัญหาคือก่อนหน้านี้ไม่มีช่างคนไหนกล้าแตะ เพราะกลัวทำของหายากพังคามือ

หัวหน้าโรงงานกวักมือเรียกต้าลี่ไปคุยเป็๞การส่วนตัว

“ต้าลี่ พอจะรู้วิธีหาซื้อฟิวส์เมืองนอกแบบนี้ให้ได้ของไวๆ ไหม?”

ต้าลี่นิ่งคิด ไม่ตอบทันที

วิศวกรซ่อมบำรุงรีบเสนอหน้าเข้ามา “หัวหน้าครับ เราเขียนจดหมายไปถามผู้ผลิตสิครับ แล้วถือโอกาสแจ้งยกเลิกวิศวกรที่จะส่งมาด้วยเลย ประหยัดงบได้อีก”

หัวหน้าโรงงานยิ้มเนือยๆ “เราจะพึ่งจมูกคนอื่นหายใจไปตลอดไม่ได้หรอกนะ... อย่าเพิ่งขัด ฉันรอคำตอบจากต้าลี่อยู่”

ดวงตาของต้าลี่ฉายแววมุ่งมั่น “ถ้าอยากได้ไว... ทางเดียวคือประเทศเราต้องผลิตมันได้เองครับ”

“ฮ่าๆๆ ข้ารอประโยคนี้นี่แหละ” หัวหน้าโรงงานหัวเราะร่าตบเข่าฉาด “ต้าลี่ เอาไอ้ฟิวส์เสียสองอันนั้น กับซากอะไหล่ฝรั่งที่กองขยะกลับไปศึกษาซะ ดูซิว่าเราจะแกะสูตรผลิตมันออกมาได้ไหม เมืองเรายังขาดโรงงานผลิตชิ้นส่วนละเอียดอ่อนพวกนี้อยู่พอดี”

ชูชิงลอบมองหัวหน้าโรงงานด้วยความทึ่ง สมแล้วที่เป็๲ถึงระดับหัวหน้า วิสัยทัศน์กว้างไกลจริงๆ

“ลุงคะ เอาไปลองเถอะค่ะ หนูว่าเผลอๆ เราอาจจะทำได้จริงก็ได้นะ”

ชิ้นส่วนจากต่างประเทศมีความแม่นยำสูง ขนาดกะทัดรัด และวัสดุดีกว่าของในประเทศ ต้าลี่มีทีท่าลังเลเล็กน้อย “แต่ชิงชิง... แบบนี้งานในไร่นาของเราจะเสียน่ะสิ”

หัวหน้าโรงงานรีบสวนทันควัน “เ๹ื่๪๫นาเดี๋ยวฉันส่งคนไปช่วยดูให้ ต้าลี่เอ๊ย... สมองระดับเอ็งเอาไปทำนาอย่างเดียวมันน่าเสียดายของ เอ็งต้องใช้พร๱๭๹๹๳์ให้ถูกที่ถูกทางสิ”

ต้าลี่ยังคงแบ่งรับแบ่งสู้ “พร๱๭๹๹๳์ของผมคือแรงเยอะครับ เหมาะกับงานแบกหามทำนาที่สุดแล้ว ไม่ต้องรบกวนคนงานหรอกครับ”

หัวหน้าโรงงานไม่ยอมแพ้ ถามหยั่งเชิง “ติดขัดตรงไหนบอกมาสิ ฉันจัดการให้ได้หมด”

ต้าลี่ทำสีหน้าจริงจังขึ้นมาทันที “ถ้าผมผลิตชิ้นส่วนพวกนี้ได้... คุณต้องหาที่พักให้ครอบครัวผม”

“ครอบครัวคุณมีกี่คน?”

ต้าลี่ยกนิ้วขึ้นมานับทีละนิ้ว “หนึ่ง สอง... รวมเจ็ดคนครับ”

ปัง

หัวหน้าโรงงานตบโต๊ะเสียงดังฟังชัด “โรงงานเรามีบ้านพักว่างอยู่หลังหนึ่ง เป็๲บ้านปูนหลังใหญ่ สี่ห้องนอน สองห้องโถง มีครัว มีห้องน้ำครบ ยัดคนเจ็ดคนลงไปได้สบาย ฉันขอประกาศต่อหน้าพยานทุกคนตรงนี้เลยว่า ถ้าต้าลี่หาวิธีสร้างอะไหล่พวกนี้ได้ ฉันยกบ้านหลังนั้นให้เป็๲ของต้าลี่ไปเลย”

ชูชิงถึงกับบางอ้อ ที่แท้ลุงก็วางแผนเพื่อหาที่ทางขยับขยายให้ครอบครัวนี่เอง ที่อ้างเ๱ื่๵๹ทำนาก็แค่ลูกล่อลูกชน

เสียงฮือฮาดังขึ้นในหมู่คนงาน

“แค่เศษเหล็กพวกนี้แลกบ้านได้ทั้งหลังเลยเหรอ?”

“โรงงานทอผ้าก็ดีอยู่แล้ว จะไปเปิดไลน์ผลิตอะไหล่ทำไมให้ยุ่งยาก”

หัวหน้าโรงงานยกมือห้ามทัพ “เงียบก่อน อย่าดูถูกชิ้นส่วนเล็กๆ พวกนี้เด็ดขาด ของพวกนี้คือหัวใจสำคัญ ถ้าเทคโนโลยีเราล้าหลัง เราก็จะโดนต่างชาติจูงจมูกอยู่แบบนี้ แค่ฟิวส์เส้นเดียวเกือบทำเราเสียเงินฟรีๆ สองพันเหรียญ แต่เพราะต้าลี่ กับพวกเราช่วยกันหาจนเจอ

เราถึงประหยัดเงินก้อนนั้นไว้ได้... แต่วันหน้าล่ะ? ถ้ามีตัวอื่นเสียอีก เรามิต้องเสียเงินก้อนโตอีกหรือ? ถ้าเราผลิตเองได้ เราก็สร้างเครื่องจักรเองได้ นี่แหละคือการสร้างชาติ”

สิ้นเสียงคำประกาศ ทุกคนต่างปรบมือโห่ร้องด้วยความฮึกเหิม

คนงานหลายคนขันอาสาจะไปช่วยดูนาให้ต้าลี่ แต่เขาก็ปฏิเสธอย่างนุ่มนวล ตอนนี้เขาได้หลักประกันเ๱ื่๵๹บ้านแล้ว ความพอใจฉายชัดบนใบหน้า ขากลับ ต้าลี่พาชูชิงหอบหิ้วชิ้นส่วนอะไหล่กลับบ้านอย่างมีความสุข

ระหว่างทาง ชูชิงมองลุงด้วยสายตาชื่นชม “ลุงคะ ลุงเท่สุดๆ ไปเลย”

ต้าลี่ยิ้มเขินๆ “จริงๆ แล้ววิธีผลิตพวกนี้ ฉันไม่ได้คิดเองหรอก... เป็๲เ๽้าอี้เฉินที่คิดได้๻ั้๹แ๻่เด็กๆ นู่น สมัยพ่อเขายังอยู่ เขาก็ชอบยืมเครื่องมือพ่อมาประดิษฐ์นั่นนี่ หมอนั่นน่ะหัวกะทิมา๻ั้๹แ๻่เกิดแล้ว”

ชูชิงอุทานตาโต “พี่เถาอี้เฉินเก่งขนาดนั้นเลยเหรอ อิจฉาสมองเขาจัง”

...ในมุมมืด เถาอี้เฉินที่แอบตามมาได้ยินบทสนทนานั้นเข้าพอดี ความรู้สึกอิ่มเอิบใจพลันผุดขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

เมื่อกลับถึงบ้านเช่า ต้าลี่วางกล่องอะไหล่ไว้กลางบ้านแล้วแยกตัวไปจัดการกับกระต่าย ชูชิงล้วงหยิบผ้าเช็ดหน้าของเถาอี้เฉินออกมาจากกระเป๋า

“เกือบจะลืมซักคืนเขาซะแล้ว”

เธอหยิบกะละมังเดินไปรองน้ำที่ลานบ้านเพื่อซักผ้าเช็ดหน้าผืนนั้น... โดยไม่รู้ตัวเลยว่า เถาอี้เฉินที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด กำลังลอบมองเธอด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก