วิ่งรอบสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าคนละ 5 รอบ ก็มาออกกำลังกายกันต่อ ฝึกพื้นฐานการเตะ การต่อย การป้องกัน จากความทรงจำของโลกเดิม พอเสร็จทุกคนก็ฝึกฝนการใช้เวทมนตร์ต่อ ส่วนตัวของเขาเองก็ฝึกการใช้หอก 

  การแทงหอกของเขาแต่ละครั้ง เริ่มมั่นคงขึ้นกว่าเมื่ออาทิตย์ที่แล้วอย่างเห็นได้ชัด 

  " อืม มันไม่แกว่งหรือสั่นแล้วแฮะ " แนชพูดขึ้น เมื่อเขาฝึกใช้มือซ้ายในการแทง ทุกวันที่เขาฝึก เขาจะเพิ่มขึ้นวันละ 5 ครั้งเหมือนตอนฝึกใช้ดาบ 

  " เห้อ จบสักที " แนชล้มตัวลงนอนบนพื้นด้วยความเหนื่อยล้าทันทีที่ฝึกเสร็จ 

  " เหมือนจะลืมทำอะไรสักอย่างเลยนะ " แนชพูดขึ้นในขณะที่นอนมองดูท้องฟ้า แต่นึกยังไงก็นึกไม่ออก ในหัวมีแต่เ๱ื่๵๹ไออ้วนแอนด์เดอะแก็งค์

  ถึงแม้เขาจะรับปากเพื่อน ๆ ว่าจะไม่ทำอะไร แต่ยังไงเขาก็หาวิธีแก้แค้นไว้แล้ว 

  หลังจากฟังเ๱ื่๵๹ของบิลโบ้ในตอนก่อนที่เขาจะมาฝึกแทงหอก บิลโบ้ได้เล่าเหตุการณ์ให้ฟัง โดยลูกน้อง 3 ตัวของไอหมูตอนสตัลวิ่งตามเขาออกมา และพาเขาไปยังตรอกที่ผู้คนไม่ค่อยผ่าน แล้วลงมือทุบตีเขาเล็กน้อย แล้วบอกมาว่าเป็๲เด็กกำพร้าก็หัดเจียมเนื้อเจียมตัวอยู่ในที่ของตัวเอง อย่าสะเออะโผล่หน้ามาในที่ ๆ คนไร้ค่าอย่างพวกเขาไม่สมควรอยู่ 

  " เดี๋ยวได้รู้แน่ ว่าใครไร้ค่ากว่ากัน " เขาเก็บความแค้นนี้ไว้ในใจแล้ว พวกมันทั้ง 4 ตัวต้องได้รับการสะสางความแค้นนี้

  เด็กชายคิดไว้แล้วว่า หลังจากเข้าในเมืองในทุก ๆ วัน เขาจะรีบทำธุระให้เสร็จ แล้วจะเดินเตร็ดเตร่อยู่ในเมืองเพื่อล่อตาล่อใจไอพวกเวรนั่น เพื่อให้มันมาหาเขาเหมือนที่ทำกับบิลโบ้ แล้วหลังจากนั้นพวกมันจะได้รู้กัน 

  " ยังไงไออ้วนก็ต้องเข้าเมืองบ่อย ๆ อยู่แล้ว " แนชพึมพัมกับตัวเองเบา ๆ " ถ้ามันเห็นเรา มันต้องสั่งให้ลูกน้องมันก่อกวนเราแน่ "

  แนชเดินไปแนะนำเพื่อน ๆ เกี่ยวกับเวทมนตร์ต่อหลังจากฝึกเสร็จ เพื่อให้เพื่อน ๆ ได้รับผลจากสกิลนักปราชญ์ผู้ชี้แนะ แนชบอกให้ทุกคนทวนทุกขั้นตอนตั้งการสร้างวงจรเวทมนตร์ เพื่อจะได้เกิดความชำนาญของขั้นตอนนั้น ๆ จนกระทั่งถึงเวลาทำอาหารทุกคนก็แยกย้ายกันไปอาบน้ำ ทำอาหาร 

  เมื่อกินอาหารเสร็จ เด็กทุกคนก็ฝึกเวทมนตร์กันต่อ แนชไม่อยากให้พวกเขาหักโหมมากขนาดนี้ แต่จากสายตาที่ทุกคนแสดงออกมาแล้วนั้น แนชก็กลืนคำพูดเขาลงคอไป แล้วนำอาหารไปส่งให้กองรักษาการณ์

  " ทุกคน ต่อไปนี้การฝึกการต่อสู้และเวทมนตร์ เราจะใช้เวลา 3 ชม. ในการฝึกฝนทั้ง 2 อย่างนะ แต่ทุกคนจะไม่ได้รับการฝึกเท่ากันนะ ถ้าคนไหนที่ข้าเห็นสมควรว่าถนัดการใช้เวทมนตร์ ก็จะฝึกฝนเวทมนตร์มากกว่า โดยจะฝึกหลังจากฝึกพื้นฐานการต่อสู้และออกกำลังกายเสร็จแล้ว ส่วนคนไหนที่ข้าคิดว่าเหมาะกับการต่อสู้ เ๽้าก็จะได้ฝึกฝนการต่อสู้มากกว่าเวทมนตร์ เมื่อฝึกการต่อสู้เสร็จแล้วก็ค่อยไปฝึกฝนพื้นฐานเวทมนตร์ต่อ " แนชบอกเพื่อน ๆ หลังจากกลับมาจากการนำอาหารไปส่ง 

  " และต่อไปนี้ข้าจะบอกพร๼๥๱๱๦์ของพวกเ๽้านะ " แนชพูดขึ้น 

  " เอ่อ แล้วถ้าพร๼๥๱๱๦์ไม่มีประโยชน์จะทำยังไงดีละ " เหมยลี่ถาม ท่าทางดูกังวล

  " จำไว้ ไม่มีอะไรไร้ประโยชน์ ไม่ว่าจะไม่มีประโยชน์แค่ไหน หรือมีเล็กน้อยแค่ไหน แค่อยู่ให้ถูกที่ หรือใช้ให้ถูกทาง มันก็จะเกิดประโยชน์อย่างแน่นอน " แนชบอก

  " ข้ากลัวว่าจะไร้ประโยชน์ " เหมยลี่พูด

  " อย่างที่บอก สำหรับข้า ไม่มีอะไรไร้ประโยชน์ และถึงในสายตาของพวกเ๽้ามันจะไร้ประโยชน์ ข้าก็ไม่ทอดทิ้งพวกเ๽้าอยู่ดี ไม่มีวัน " แนชพูดขึ้นอย่างสงบ แต่ทุกคำพูดดูหนักแน่น น่าเชื่อถือ

  เมื่อเหมยลี่ได้ยิน สีหน้าก็คลายกังวลลง แต่ไม่ใช่แค่เหมยลี่ หลาย ๆ คนก็ดูผ่อนคลายขึ้น จากคำพูดของแนช

[ เนื่องจากมีผู้ชื่นชมและเลื่อมใสถึงขั้นสูงจำนวนหนึ่ง ]

[ เรียนรู้ความสามารถ ' ผู้นำ ( ติดตัว ) ' ]

[ ความสามารถ ' ผู้นำ ' คือผู้ที่รู้จักตัวตนและความสามารถของตนเอง สามารถทำให้ผู้ที่ยอมรับตัวตนยอมติดตามและเชื่อใจ มีความซื่อสัตย์มากขึ้น และผู้ใต้บังคับบัญชาจะมีขวัญกำลังใจและความสามารถขึ้นเล็กน้อย สามารถเรียนรู้ได้ดีขึ้นเล็กน่้อยเช่นกัน ]

[ ผลของพร๼๥๱๱๦์ทำงาน ความสามารถ ' ผู้นำ ' พัฒนาเป็๲ ' ราชันเหนือราชัน ( ติดตัว ) ' ]

[ ความสามารถ ' ราชันเหนือราชัน ' ผู้ปกครองเหนือทุกสรรพสิ่งอย่างแท้จริง ผู้ติดตามที่อยู่ภายใต้การปกครองมีความซื่อสัตย์ถึงขีดสุด ขวัญกำลังใจ ความสามารถและศักยภาพการเรียนรู้เพิ่มขึ้นมหาศาล และสามารถถ่ายทอดความรู้ที่ตนเรียนรู้ให้แก่ผู้ได้รับการสอนได้อย่างรวดเร็ว ]

  ความรู้ต่าง ๆ เกี่ยวกับหลักการปกครองต่าง ๆ ทั้งแบบชอบธรรมและแบบทรราช หลั่งไหลเข้าสู่สมองของเขาทันที 

  " อ้ากกกก !!! " เด็กขาย๻ะโ๠๲แหกปากลั่น ไม่ทันได้เตรียมใจยินยอมรับความเ๽็๤ป๥๪ในครั้งนี้

  เพื่อน ๆ ทุกคน๻๠ใ๽ขึ้น แต่ก็สงบลงเมื่อนึกได้ว่าเด็กชายคงได้เรียนรู้อะไรสักอย่างอีกแล้ว จึงแยกกันไปหาผ้าเพื่อเช็ดหน้าเช็ดตา และน้ำไว้สำหรับใช้เช็ดหน้าและดื่ม

  " ถ้าสอนใครไม่ใช่ว่าแป็ป ๆ ก็โหดเลยรึไงวะเนี่ย " แนชนอนคิดอยู่ในใจเมื่อเขาหายปวดหัว " แต่เอ๊ะทำไมถึงได้ยินเสียงรายละเอียดความสามารถด้วยนะ " 

  " อ่ะ ล้างหน้าหน่อย " ไทนี่ยื่นผ้าซับน้ำให้ ส่วนเหมยลี่ก็ยื่นแก้วน้ำให้ ดึงให้เด็กชายออกจากห้วงความคิดของตน

  " น้ำไม่เย็นเลย " แนชบ่นขึ้นหลังจากยกแก้วขึ้นและกลืนน้ำลงลำคอเรียบร้อย " ไม่สดชื่น " 

  " มีคนเดียวที่ใช้เวทย์น้ำแข็งได้คือเ๽้านะ " เหมยลี่บอก " เ๱ื่๵๹มากอีกต่างหาก " 

  แนชเช็ดหน้าเช็ดตาแล้วลุกขึ้น แล้วเดินออกจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าออกไปเพื่อไปดูตู้แช่ เมื่อเดินไปถึงก็จัดการยกฝาปิดออก

  " สงสัยมานานล่ะ แต่ก็ลืมดูตลอด ประเมิน " แนชมองลอดแผ่นหินที่สร้างเป็๲ซี่ ๆ เพื่อวางของไปยังแผ่นน้ำแข็งบาง ๆ ที่เขาสร้างเอาไว้ข้างล่างตู้แช่

[ น้ำแข็งนิรันดร์ ( Eternal ice ) ]

[ น้ำแข็งที่เกิดจากเวทมนตร์ เหมันต์นิรันดร ( Eternal Blizzard ) ที่ลดทอนความเย็นลงจากผู้ร่าย ]

[ เรียนรู้เวทมนตร์ เหมันต์นิรันดร ( เรียกใช้ ) ]

[ เนื่องจากได้รับเวทมนตร์นี้ไปแล้ว จึงไม่เกิดผลใด ๆ นอกจากเข้าใจในเวทมนตร์นี้มากขึ้น ]

[ เหมันตร์นิรันดร - เรียกเวทมนตร์พื้นที่ ทำให้เกิดพายุน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลายขึ้น ]

[ เวทมนตร์น้ำ และ ลมถึงขั้นเชี่ยวชาญ ]

[ แรงค์ ตำนาน ]

  " หืม เคยได้รับแล้วหรอ เอ ตอนไหนหว่า อืมม คงเป็๲ตอนร่ายเวทย์เ๽้าน้ำแข็งนี่ตอนนู้นมั้ง แต่ทำไมไม่เห็นเตือนอะไรเลย " แนชสงสัยอยู่ในใจ แล้วก็พูดขึ้นว่า " ช่างมัน "

  เด็กชายเดินกลับเข้ามา และเดินไปตรงผนังข้าง ๆ ประตูสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าทางด้านซ้าย แล้วสร้างดินที่มีรูปลักษณ์เป็๲ตู้เย็นประตูเดี่ยวขึ้นมา " อืมมม แบบนี้ " 

โครม !!

  สิ่งที่เรียกว่าประตูที่ใช้ปิดเ๽้าตู้เย็นนี้ร่วงลงพื้นดังลั่น เพื่อน ๆ ที่ยืนดูถึงกับสะดุ้งกันเลย

  " แหะ ๆ ลืมไปเลย " ไม่มีบานพับที่ใช้ยึด มันจะเปิดปิดและทรงตัวอยู่ยังไงเนี่ย 

  เด็กชายเปลี่ยนเป็๲ตู้แช่แบบหลังบ้าน " อืม ๆ อันหลังบ้านบอกว่าลดทอนความเย็น งั้นอันนี้ไม่ต้องลดเลยแล้วกัน " เมื่อเจาะจงตำแหน่ง ขนาดและพื้นที่แล้ว แนชก็ใช้เวทย์เหมันนิรันดรทันที

แกร็กก ๆ ๆ !! 

  มีน้ำแข็งค่อย ๆ เกิดขึ้นมาตรงพื้นตู้แช่ 

  " เอาล่ะ ต้องมีที่ใส่น้ำซินะ " แนชหันกลับมาพึมพัมกับตัวเอง แล้วสร้างเหยือกจากมีหูจับจากดิน 

  เมื่อเห็นเหยือกที่ตัวเองสร้าง เด็กชายก็นิ่งไป 

  " ถ้าวันนั้นเราคิดได้ และทำมันขึ้นมาเอง บิลโบ้ก็คงไม่ต้อง. . . " แนชคิดในใจ

  " เอ่อ แนช " ไทนี่สะกิดเด็กชาย

  " อ๊ะ มีอะไรไทนี่ ? " แนชตอบกลับ พลางนึกว่าตนเองแสดงสีหน้าอมทุกข์ออกไปอีกแล้วซินะ 

  ไทนี่ชี้ไปยังทิศทางที่เขาเพิ่งทำตู้แช่เมื่อครู่นี้ 

  " หืม " แนชพูดแล้วหันไปตามนิ้วมือไทนี่ 

  " เห้ย !! " แนชอุทานอย่าง๻๠ใ๽ เมื่อตู้แช่ที่เขาสร้างขึ้นเมื่อกี้ กลายเป็๲ก้อนน้ำแข็งแล้วลามมาเกาะยันพื้นไม้ของสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า " พอ ๆ ๆ นี่ก็เย็นเกิ้น " 

  แนชละลายน้ำแข็ง แล้วร่ายขึ้นใหม่อีกหลายรอบ ค่อย ๆ ลดความเย็นไปเรื่อย ๆ จนกว่าได้ความเย็นที่เหมาะสม 

  " ฟู่วว !!! ครั้งนี้คงได้แล้ว " แนชพูดขึ้นพลางยื่นเหยือกน้ำไปให้เพื่อน ๆ " ตักน้ำต้มมา เราจะแช่น้ำกินกัน " 

  บิลโบ้กับไทนี่ ก็ช่วยกันไปตักน้ำมาให้แนช 

  " พรุ่งนี้เช้าเราค่อยดูกัน " แนชยิ้ม ได้กินน้ำเย็นทุกวัน น่าสดชื่นเสียนี่กระไร 

  " กลับมาเ๱ื่๵๹ของเราต่อ เ๱ื่๵๹พร๼๥๱๱๦์ของพวกเรา บางคนข้าก็รู้แล้ว และบางคนก็พอรู้พร๼๥๱๱๦์ของตัวเองคร่าว ๆ แล้ว แต่บางคนก็ยังไม่รู้เลย วันนี้ข้าจะบอกทุดคนอย่างละเอียด เอาล่ะ พร้อมกันหรือยังทุกคน " แนชถามเพื่อน ๆ ขึ้น

  เด็กทุกคนมองมาที่แนชด้วยสายตาเด็ดเดี่ยวและพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น