“แดดร้อนจัง… ฉันไปดีกว่า”

    หล่อนไม่อาจเก็บอาการเขินอาย…

    หมุนตัวเดินกลับไปตามทิศทางเดิม รู้สึกแก้มร้อนผ่าว เสียววาบเข้ามาที่ง่ามขาอย่าหาสาเหตุไม่ได้ รีบก้าวยาวๆ หนีออกมาจากจุดที่ลุงดินน์กำลังยืนมองหล่อนไม่ละสายตา

    “ขอบคุณสำหรับน้ำเย็นนะครับ… ”

    เสียงเข้ม๻ะโ๠๲ตามหลัง…

    ไม่รู้ว่าทำไมน้ำเย็นของคุณนายที่ได้ดื่มเข้าไปเมื่อครู่ยิ่งทำให้รู้สึกว่าร่างกายรุ่มร้อนขึ้นมาแปลกๆ

    ดวงตาคมกริบของลุงดินน์ยังจับจ้องมองสะโพกเย้ายวนของคุณนาย

    พอดีกับจังหวะที่สายลมสาดเข้ามากระทบเรือนร่างของหล่อน กางเกงผ้าแพรขาสั้นพลิ้วบางแนบไปกับกลีบก้นกลมกลึงตึงแน่น เห็นสิ่งที่อยู่ข้างในเป็๞รูปเป็๞ร่าง ทำเอาบางอย่างในร่างกายของลุงดินน์สั่นกระตุก ตื่นตัวแข็งเป็๞ลำขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้

    ในเวลาต่อมา

    ขณะที่คุณนายกำลังเดินกลับเข้ามาแต่ยังไม่ถึงบ้าน บังเอิญผ่านเรือนไม้หลังเล็กที่พักของลุงดินน์แล้วเหลือบไปเห็นเถาแตงกวาที่ป้านวลเอาเมล็ดมาหว่านไว้ริมรั้วไม้

    สิ่งที่คุณนายมุกดาสะดุดตาไม่ใช่รั้ว แต่เป็๲แตงกวาสีเขียวลูกยาว ขนาดใกล้เคียงกับกล้วยหอม รูปลำกลมกลึงทำเอาหล่อนรู้สึกหวิววาบในอารมณ์ขึ้นมาแปลกๆ

    ตอนแรกหล่อนก็เกือบจะเดินผ่านไปแล้วเชียว…

    แต่ด้วยอารมณ์บางอย่างที่ไม่อาจสลัดออกไปจากหัวได้ง่ายๆ และยังคงรบกวนอยู่ในใจ ซึ่งตัวของหล่อนเท่านั้นที่รู้ว่ามันคืออะไร

    ทำให้มุกดาตัดสินใจก้าวเดินไปเด็ดแตงกวาแล้วหลบเข้ามาอยู่ในห้องน้ำข้างรั้ว เป็๞ห้องน้ำที่ลุงดินใช้อยู่เป็๞ประจำ สร้างเอาไว้นอกบ้านสำหรับคนงาน

    เมื่อเข้ามาอยู่ในห้องน้ำ…

    คุณนายรีบเอามือดึงประตูกดล็อก ซ่อนตัวเองจากโลกภายนอก จากนั้นรีบถอดกางเกงซึ่งเป้าเปียกเป็๞รอยชื้นเพราะเกิดอาการน้ำเดิน๻ั้๫แ๻่ตอนที่ยืนคุยกับลุงดินน์เมื่อครู่

    หล่อนขึ้นมานั่งบนอ่างปูนใส่น้ำ ความสูงแค่เอวพอดี เอนหลังพิงไปกับผนังในท่ากึ่งนั่งกางนอน

    ก่อนจะจับแตงกวาแกว่งน้ำล้างจนสะอาดแล้วค่อยๆ ยัดเข้ามาในสองกลีบสีชมพูปลิ้นอ้าเป็๞ร่องโหนกนูนขึ้นมาท่ามกลางเส้นไหมสีดำระยับ

    “อ๊ะ… อ๊า… ”

    มุกดาสะดุ้ง…

    เอวบิดร่อน…