ทันทีที่จูิสั่งให้ลงมือ หลี่อวินกับพวกก็พุ่งตัวไปทางโอวหยางมี่มี่กับจ้าวเสี่ยวเยว่
จ้าวเสี่ยวเยว่ยังไม่ทันได้ชักปืนออกมาก็รู้สึกภาพตรงหน้าพร่าเลือนไปชั่วขณะ ก่อนที่หลี่อวินและลูกน้องร่างกำยำอีกหกคนที่พุ่งเข้ามาจะถูกอัดกระเด็นออกไปราวกับกระสอบทราย!
โครม! โครม! โครม!...
คนทั้งหกล้มลงบนพื้นแข็งอย่างแรงเป็นานก็ยังไม่อาจขยับตัวลุกขึ้น!
จางเสี่ยวเหายกมือทั้งสองขึ้น ทันใดนั้นก็มีลูกไฟสามลูกปรากฏและลุกโชนอยู่เหนือฝ่ามือซ้ายและขวา เขาจ้องมองไปยังชายฉกรรจ์ที่กำลังเคลื่อนไหวอย่างมาดร้าย ก่อนจะตวาดเสียงดังลั่น
"ใครกล้าขยับแม้แต่ก้าวเดียว ฉันจะทำให้มันได้ลิ้มรสชาติของการถูกเผาทั้งเป็!"
จางเฉินสะบัดข้อมือขวาอย่างแรง จากนั้นก็บิดแขนซ้ายที่เหลืออยู่ของจูิแล้วยกเท้าขวาขึ้น ก่อนจะใช้รองเท้าบูตทหารที่แข็งแกร่งเตะเข้าที่กระดูกหน้าแข้งของจูิจนเกิดเสียงกระดูกแตกหักดัง ร่างของจูิล้มโครมลงกับพื้น!
เปลวไฟที่มือขวาลุกลามมาเผาเสื้อผ้าของจูิจนมอดไหม้ เวลานี้ทั่วทั้งตัวก็เต็มไปด้วยเปลวไฟลุกโชน พร้อมกับมีเสียงโหยหวนอย่างน่าอนาถดังก้องไปทั่ว
ชั่วพริบตานั้นเอง จางเฉินและจ้าวเสี่ยวเยว่ก็ยกปืนในมือขึ้นมาเล็งไปที่กลุ่มชายฉกรรจ์
จากนั้นก็มีเสียงเย็นะเืของโอวหยางมี่มี่ดังขึ้น
"ถ้าไม่อยากตายก็วางอาวุธลงซะ ฉันจะนับถึงสามเท่านั้น หากใครยังไม่วางอาวุธก็เตรียมตัวตายได้เลย หนึ่ง สอง สาม!"
เคร้ง! เคร้ง!
เพียงแค่โอวหยางมี่มี่เอ่ยจบ ก็มีเสียงอาวุธหล่นกระทบพื้นดังเป็ระยะ แต่ก็ยังคงมีชายฉกรรจ์หกคนที่ยังกำมีดสั้นและท่อนเหล็กในมือแน่น!
ฟ้าว!
ร่างของโอวหยางมี่มี่พุ่งออกไปอย่างรวดเร็วราวกับภาพลวงตา
ฉับ! ฉับ! ฉับ!...
แสงมีดสว่างวาบพร้อมกับเืสดๆ ที่สาดกระเซ็น ก่อนที่โอวหยางมี่มี่จะวกกลับมายืนที่จุดเดิม!
ตอนนี้หลอดลมและเส้นเืใหญ่ที่คอของชายฉกรรจ์ทั้งหกถูกกรีดขาด จนมีเืสดๆ สีแดงฉานพุ่งกระฉูดออกเป็สาย คนทั้งหมดเบิกตากว้าง พร้อมกับจับจ้องมองไปข้างหน้าด้วยความหวาดกลัวและไม่ยินยอม ท้ายสุดก็ล้มลงกับพื้นไป!
ภาพตรงหน้าทำให้หลี่อวินและคนอื่นๆ รู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว ในที่สุดพวกเขาก็เข้าใจอย่างถ่องแท้แล้วว่าตนเองได้ไปยั่วโมโหผู้วิวัฒนาการที่แข็งแกร่งเพียงใดเข้า!
ไม่สิ! ไม่ใช่แค่คนเดียวเท่านั้น แต่นอกจากสาวงามในชุดหนังตรงหน้านี้แล้ว ยังมีชายหนุ่มอีกสองคนที่สามารถจัดการจูิได้อย่างรวดเร็ว เช่นนั้นจึงคาดว่าน่าจะมีระดับวิวัฒนาการที่สูงกว่าพวกเขามากเช่นกัน
เพียงแค่หนึ่งในสามคนนี้ก็สามารถเล่นงานจูิได้อย่างง่ายดายแล้ว
เมื่อตระหนักได้เช่นนี้ ใบหน้าของหลี่อวินและพวกก็ซีดเผือดลงทันที
พวกเขาคุกเข่าลงก่อนจะอ้อนวอนขอชีวิต
แบงก์กิ้งรีบะโไปทางกลุ่มผู้รอดชีวิต
"พี่สาว! พี่เขย! ผมเสี่ยวเหมาเอง! หยุนเสี่ยวเหมา! ผมมาช่วยแล้ว!"
เมื่อได้ยินเสียงะโ หญิงสาวด้านหลังที่สกปรกมอมแมมและมีกลิ่นเหม็นคละคลุ้งกับรอยปานสีแดงคล้ำที่ใบหน้าก็จ้องมองไปยังแบงก์กิ้ง ก่อนที่ร่างกายของเธอจะสั่นเทิ้มขึ้นมา จากนั้นรีบดึงมือเด็กหญิงและเด็กชายตัวน้อยที่สกปรกมอมแมมไม่แพ้กันให้ลุกขึ้นยืน ก่อนจะร้องเรียกทั้งน้ำตาออกมา "เสี่ยวเหมา"
เมื่อเห็นภาพครอบครัวสามคนที่สกปรกมอมแมม และมีกลิ่นเหม็นคลุ้งตรงหน้าแล้ว แบงก์กิ้งก็ถึงกับพูดไม่ออก หลังจากผ่านไปครู่หนึ่งค่อยเอ่ยถามขึ้นอย่างเหลือเชื่อ "พี่สี่!"
"คุณน้า!" เด็กหญิงและเด็กชายจ้องมองไปทางแบงก์กิ้งพร้อมกับเอ่ยเรียกด้วยความกลัว
หลังจากที่จำกันได้ คนทั้งสี่ก็โผเข้ากอดกันกลม ก่อนจะร้องไห้ออกมาอย่างสุดกลั้น
...
"ปัง! ปัง! ปัง!"
มีเสียงปืนดังขึ้น ก่อนที่ถังฮ่าวและคนอื่นๆ จะรีบวิ่งขึ้นไปชั้นบน
ถังฮ่าวเห็นแบงก์กิ้งกราดยิงอย่างบ้าคลั่งไปที่ศพที่ถูกไฟคลอกจนดำเป็ตอตะโกบนพื้น!
“คนแซ่จูสมควรตายแล้ว! ส่วนหลี่อวินนั่นก็ชั่วช้าเลวยิ่งนัก! ความคิดชั่วๆ ล้วนมาจากมันทั้งนั้น! พี่ใหญ่ พี่เขย และพี่สามล้วนตายด้วยน้ำมือของพวกมัน!” หญิงสาวที่ดูมอมแมมชี้ไปที่หลี่อวินกับพวกพร้อมกับเอ่ยอย่างเคียดแค้นออกมา
แบงก์กิ้งชักมีดออกมาเตรียมลงมือ แต่พอได้ยินเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบดังมาจากด้านหลังแล้วก็หันกลับไปมอง ก่อนจะเห็นถังฮ่าว เย่ชิงเฉิง และคนอื่นๆ ขึ้นมาถึงแล้ว แบงก์กิ้งจึงจำต้องระงับจิตสังหารรุนแรงในใจ ก่อนจะหันกลับมาคุกเข่าลงตรงหน้าถังฮ่าวพร้อมกับร้องไห้น้ำตาไหลพราก
“หัวหน้า พวกมันไม่สมควรมีชีวิตอยู่บนโลก! พวกมันผลักพี่ใหญ่ พี่เขยของผมออกไปให้ซอมบี้กิน! พวกมันไม่เพียงแต่ข่มขืนพี่สามของผม แต่ยังผลักเธอออกไปให้ซอมบี้กินด้วย! หัวหน้า ผมอยากแล่เนื้อพวกมัน! ได้โปรดอนุญาตด้วย! หลังจากนี้ผมจะถวายชีวิตรับใช้หัวหน้าเอง!”
ถังฮ่าวโบกมือก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเ็า
“ฉันอนุญาต! คนชั่วช้าเช่นนี้ต่อให้ตายไปร้อยชาติก็ไม่อาจชดใช้ความผิดได้!”
เมื่อเห็นแบงก์กิ้งถือมีดพุ่งเข้าหาด้วยสีหน้าโเี้ หลี่อวินและคนอื่นๆ เห็นดังนั้นแล้วมีหรือจะยอมอยู่นิ่ง จึงพากันคว้าอาวุธที่วางไว้ข้างๆ ขึ้นมาต่อต้าน!
ฉึก! ฉึก! ฉึก!...
เถาวัลย์หนาเท่าหัวแม่มือสิบกว่าเส้นพุ่งปราดออกไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเจาะทะลุหัวไหล่ทั้งสองข้างของหลี่อวินและคนอื่นๆ อีกห้าคน เถาวัลย์ที่หนาเท่าหัวแม่มือมีความเหนียวมาก ไม่เพียงแต่เจาะทะลุหัวไหล่ของคนทั้งหกเท่านั้น แต่ยังแขวนลอยร่างของพวกเขาขึ้นจากพื้นดินอีกหนึ่งฉื่อ
พอเห็นถังฮ่าวลงมือ แบงก์กิ้งก็ถือมีดกดลงบนร่างของหลี่อวินและคนอื่นๆ อย่างไม่ลังเล เืสดๆ พุ่งกระฉูด ก่อนจะมีเสียงของหลี่อวินและพวกโหยหวนขึ้นอย่างน่าเวทนา
ฉากนี้ทำเอาลูกน้องที่เหลือของจูิต่างใจนฉี่ราด ส่วนผู้รอดชีวิตคนอื่นๆ ที่ยังไม่เข้าใจสถานการณ์ก็ตาเป็ประกายขึ้นมา ก่อนจะมีใครไม่รู้ะโออกมาเป็คนแรก
“สมน้ำหน้า! พวกมันสมควรแล้ว!”
ทันใดนั้น เสียงโห่ร้องก็ดังขึ้นเรื่อยๆ
“ฆ่าพวกมันซะ!”
“ฆ่าพวกมัน!”
ถังฮ่าวมองไปที่กลุ่มผู้รอดชีวิตก่อนจะะโถามออกมา
“ใครอยากแล่เนื้อพวกมันให้ ยกมือขึ้น!”
ฟึ่บ!
ในบรรดาผู้รอดชีวิตร้อยสามสิบกว่าคน ก็มีมือที่ยกขึ้นเกือบร้อย โดยส่วนใหญ่เป็ผู้หญิง แม้แต่ในหมู่เด็กอายุสิบกว่าขวบก็ยังมีอยู่ไม่น้อย
ถังฮ่าวได้เลือกมาสิบคน!
พอคนทั้งสิบคนได้รับอนุญาต พวกเขาก็พุ่งเข้าใส่หลี่อวินทันที ในจำนวนนี้มีผู้หญิงสามคนที่ไม่ได้หยิบมีดบนพื้นด้วยซ้ำ แต่กลับพุ่งเข้าไปกอดขาของชายร่างกำยำที่โชกไปด้วยเื ก่อนจะกัดลงไปอย่างแรง
พวกเธอกัดแล้วกัดอีกราวกับคนเสียสติ
เมื่อเห็นฉากนี้แล้วหลี่หยุนเฟย เซี่ยิกั๋ว จูิหยางและคนอื่นๆ ต่างก็ขนลุก
“นี่... มันโหดร้ายเกินไปแล้ว!” ใบหน้าอวบอ้วนของจูิหยางเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
“โหดร้ายหรือ?” ถังฮ่าวหัวเราะอย่างเ็า ก่อนจะชี้ไปที่ผู้หญิงคนหนึ่งที่มีแววตาอาฆาตแค้นที่สุดในกลุ่มผู้รอดชีวิต
“เธอบอกพวกเขาไปสิว่าพวกมันทำอะไรกับพวกเธอบ้าง?”
“ความชั่วร้ายของพวกมันเลวร้ายเกินกว่าจะบรรยายออกมาเป็คำพูดได้ พี่ใหญ่และพี่เขยของพี่สาวคนนี้ แค่เอ่ยไม่เห็นด้วย ก็ถูกพวกมันทุบตีปางตาย ก่อนจะถูกพวกมันโยนลงมาจากชั้นสี่เพื่อเป็อาหารของซอมบี้ ส่วนพี่สามของเธอกับน้องสาวสองคนของพี่ชายคนนี้ กับคนรักของพี่ใหญ่คนนั้นก็ล้วนถูกคนพวกมันข่มขืน! แต่พวกมันก็ยังไม่พอใจ และโยนพวกเธอไปให้ซอมบี้กินอีก! พวกมันไม่สมควรเรียกว่าคน! ญาติพี่น้องของคนเกือบทั้งหมดที่อยู่ที่นี่ล้วนถูกจูิและพวกมันทำร้าย บ้างก็ถูกฆ่าตายไป! ผู้หญิงจำนวนสองในสามของทั้งหมดที่อยู่ที่นี่ ขอแค่มีหน้าตาดีหน่อยก็ล้วนถูกจูิพวกข่มขืนกันหมด! คนที่น่าสงสารที่สุดคือคุณจ้าว ก่อนที่พวกคุณจะมา เขาถูกมัดติดกับเสาและถูกบังคับให้ดูภรรยาถูกทุบตีจนตาย พวกมันยังใช้มีดกรีดใบหน้าลูกสาวเขาต่อหน้าต่อตาอีก! เด็กคนนั้นอายุแค่สิบขวบ! แค่สิบขวบเท่านั้น! พวกมันเลวทรามมาก! ฉันเกลียดพวกมันเข้ากระดูกดำ! จนอยากแล่เนื้อเพื่อกินเนื้อและเคี้ยวกระดูกพวกมัน!”
เมื่อได้ยินคำพูดของผู้หญิงคนนี้แล้ว หลี่หยุนเฟย เซี่ยิกั๋วและคนอื่นๆ ต่างก็ตกตะลึง
ช่างโหดร้าย พวกมันช่างโหดร้ายยิ่งนัก!
สมควรตายแล้ว!
