หลังจากวางแผนจัดการคู่รักเ้าปัญหาได้สำเร็จ ไป๋เหลียนจึงมีเวลาได้คิดหาวิธีหาเงิน ก่อนหน้านางได้ไปสำรวจป่ามาแล้ว ทว่าครั้งนี้นางจะเข้าเมืองเพื่อสำรวจตลาด ด้วยหวังว่าจะพอมีลู่ทางให้นางทำเงินได้บ้าง
คิดถึงเื่นี้แล้วก็อดหงุดหงิดใจเสียมิได้ อุตส่าห์ได้เข้ามาเป็ติ่งตัวละครโปรดแล้วแท้ ๆ แทนที่จะได้เฝ้ามองพวกเขาอย่างใกล้ชิด แต่กลับต้องมาเสียเวลาหาเงินเสียได้ ใบหน้างามบูดบึ้งราวกับเด็กไม่ได้ของเล่นที่ถูกใจ พลางบ่นกระปอดกระแปดไปตลอดทาง
แต่ก่อนจะคิดถึงเื่ที่ยังมาไม่ถึง ตอนนี้นางควรกังวลเื่เงินมากกว่า เ้าตัวกระชับกระเป๋าผ้าไว้แน่น ด้านในนี้มีสิ่งที่นาง้านำไปขายแลกเงิน กระนั้นก็ไม่อาจจะรู้ได้ว่าจะสามารถขายได้หรือไม่
ความ้าของตลาดจะเป็เช่นไร หากไม่ดูให้ดีก็คงได้ล่มไม่เป็ท่า ในเนื้อหาทั้งเวอร์ชันนิยายและการ์ตูนมังงะก็ไม่ได้บอกเื่ราวยิบย่อยไว้เสียด้วย อย่างไรเสียต้องไปให้เห็นกับตาถึงจะรู้ว่าตนมาถูกทางหรือไม่
ระยะทางจากหมู่บ้านไปถึงตัวเมืองไม่ไกลกันนัก ไป๋เหลียนจึงใช้วิธีการเดินเท้าแทนที่จะนั่งเกวียนรับส่งประจำหมู่บ้าน ด้วยนานครั้งเกวียนรับจ้างจึงจะแล่นมารับคน หากให้รอคงครึ่งค่อนวันไปเองเสียยังดีกว่า เดินไกลกว่านี้นางก็เคยมาแล้วแค่นี้ไม่คณนามืออดีตเด็กวัดหรอก
หลังจากเข้าเมืองมาได้หญิงสาวได้เดินเตร็ดเตร่ดูรอบ ๆ ตลาดทันที คนส่วนใหญ่ที่นี่นำอะไรมาขายบ้าง ไม่ว่าจะเดินวนซอกนั้นออกตรอกนี้ก็มักจะเป็ของเดิม ๆ หากไม่ใช่จำพวกเนื้อสัตว์ที่ล่ามาได้ ก็จะเป็แบบเดียวกันเสียเป็ส่วนใหญ่
“ข้าจะเอาอะไรมาขายดีนะ ถึงจะทำเงินให้ทีละมาก ๆ”
ไป๋เหลียนเริ่มคิดหนัก ตัวนางมีความสามารถพิเศษเกี่ยวกับเื่อาหารก็จริง การจะเลือกของที่กินได้มาขายนั้นง่ายแสนง่าย กระนั้นชาวบ้านที่ไม่มีความรู้พวกเขาจะกล้าซื้อหรือ แต่หากจะขายตามความนิยมก็ดันมีวางขายทั่วทุกมุมเมือง ก็เท่ากับว่ามีคู่แข่งมากเกินไป เสี่ยงต่อการขายไม่ออกได้เช่นกัน
เช่นนั้นการขายของป่าทั่วไปอาจจะไม่ใช่ทางออก กระนั้นจะให้ไปลองทำงานด้านฝีมือนางก็มีความรู้จำกัดเช่นกัน ยิ่งปักผ้าขายอย่างในนิยายเื่อื่นก็ยิ่งแล้วใหญ่ ยุคาเช่นนี้บ้านไหนก็ทำเองทั้งนั้น ไม่มีใครยอมสิ้นเปลืองเงินเพื่อผ้าเช็ดหน้าผืนเดียวกระมัง
ทว่าในตอนที่กำลังจะเดินผ่านร้านขายสมุนไพร หญิงสาวได้บังเอิญเห็นคนกลุ่มหนึ่งกำลังวุ่นวายขนสมุนไพรเข้าร้าน ไม่รู้อะไรดลใจให้นางเดินเข้าไปใกล้คนเ่าั้ จึงได้รู้ว่ากล่องไม้ใส่สมุนไพรบางกล่องมีสิ่งแปลกปลอมที่เป็พิษปะปนไปด้วย
“เดี๋ยวก่อนเ้าค่ะพี่ชาย ในกล่องไม้คืออะไรเ้าคะ” ครั้นจะปล่อยไปก็มิได้ ในเมื่อที่นี่คือร้านขายสมุนไพรหากปล่อยผ่าน ก็ไม่แน่ว่าจะมีชาวบ้านไม่รู้อีโหน่อีเหน่ต้องมารับกรรมกับความสะเพร่าไปแล้วกี่คน
“ข้าไม่รู้หรอก หลบไปเกะกะ”
ชายผอมกะหร่องมีหน้าที่คุมคนขนย้ายสมุนไพรผลักสตรีตรงหน้าให้พ้นทาง ไม่ชอบใจที่มีคนเข้ามาขวางการทำงานของตน ด้วยเขายังต้องคุมคนงานไปส่งสมุนไพรร้านอื่นอีกหลายร้าน เวลาเป็เงินเป็ทอง
“พูดกันดี ๆ ก็ได้นี่เ้าคะ เหตุใดต้องใช้ความรุนแรงด้วย”
“หลีกไป ๆ ข้ารีบ ถ้ายังพูดไม่รู้เื่อีกอย่าหาว่าไม่เตือน”
“ข้าจะไม่ยุ่งเลยถ้าของพวกนี้ไม่มีหญ้าพิษปะปนไปกับสมุนไพร พวกท่านรับผิดชอบไหวหรือเ้าคะ” หญิงสาวไม่ยอมดึงดันจะให้คนเ่าั้ได้ตระหนักถึงปัญหาที่จะตามมา แม้เื่นี้ไม่เกี่ยวกับนางก็ตาม กระนั้นก็ไม่อาจจะเมินเฉยให้พวกเขาทำงานมักง่าย
“ไม่ต้องไปสนใจ ทำงานต่อไป” เสียงแหลมเล็กตวาดลั่นให้คนงานทำงานต่อ หงุดหงิดเกินกว่าจะคุมสติอารมณ์ได้อีกต่อไป มิรู้ว่าสตรีบ้าที่ใดทะเล่อทะล่าเข้ามาแล้วกล่าวหาว่าสมุนไพรร้านเขามีพิษ จะมิให้โมโหได้อย่างไร
“ไม่ได้นะเ้าคะ ข้าบอกแล้วอย่างไรว่ามันมีหญ้าพิษน่ะ”
“สตรีบ้านี่ไปให้พ้น อย่ามาเกะกะ”
“โอ๊ย!” หญิงสาวร้องเสียงหลง เมื่อถูกอีกฝ่ายผลักเสียจนล้มก้นจ้ำเบ้า ตั้งใจจะด่าให้หายโมโหเสียหน่อย ทว่ากลับมีอีกคนเข้ามาขัดเสียก่อน
“มีเื่อะไรกัน” เถ้าแก่ร้านขายสมุนไพรออกมาดูเหตุการณ์ด้วยตนเอง เขาได้ยินเสียงทะเลาะกันมาสักพักแล้ว ครั้นถามเด็กที่นำสมุนไพรเข้ามาเก็บก็พากันส่ายหน้า ด้วยความอยากรู้จึงออกมาดูด้วยตนเอง
“ไม่มีอะไรขอรับ ก็แค่สตรีบ้าที่ใดก็ไม่รู้ทะเล่อทะล่าเข้ามาก่อกวน สงสัยหาข้ออ้างอยากได้เงินขอรับ ข้ากำลังไล่นางไปเถ้าแก่ป่ายอย่าได้สนใจกลับเข้าร้านเถอะขอรับ” คนส่งสมุนไพรรีบเข้าไปอธิบาย ก่อนจะขยิบตาให้คนของตนพาสตรีตรงหน้าออกไปให้ไกล ก่อนที่นางจะทำงานพวกเขาพัง
“เดี๋ยวก่อนข้าอยากฟังที่นางพูด”
“ไล่นางไปดีกว่าขอรับ เสียเวลาเปล่า ๆ สตรีชั้นต่ำจะไปมีความรู้อะไร ไล่ไปเถอะขอรับ”
“ปล่อยนาง ให้นางพูด” เถ้าแก่ป่ายยังคงยืนยันคำเดิมพร้อมกับสั่งให้คนปล่อยตัวแม่นางน้อยผู้นั้น เขาเองก็อยากจะรู้เช่นกัน หากไม่มีเหตุจะมีใครที่ไหนเข้ามายุ่งเื่ของคนอื่น อะไรกันที่ทำให้นางกล้าเข้ามาขวางเช่นนี้
“กล่องสมุนไพรที่พวกเขาขนไปมีหญ้าพิษปะปนกับสมุนไพรเ้าค่ะ คุณภาพก็ไม่ดี นี่คงเก็บไว้นานแล้วกระมังบางกล่องก็ยัดไส้ของขึ้นรา” ไป๋เหลียนได้ทีรีบแจ้งเ้าของร้าน นางเดาว่าชายชราผู้นี้คงเป็คนสั่งซื้อสมุนไพร มิเช่นนั้นคู่กรณีของนางคงไม่ร้อนตัวพยายามไล่นางอยู่ตลอดเวลา
