บทที่ 10 : รสชาติของความสุขและวิสัยทัศน์ที่ซ่อนอยู่

แสงไฟสีวอร์มไวท์ภายในร้าน The Queen's Tea สว่างไสว ตัดกับความมืดและสายฝนพรำๆ ภายนอก บรรยากาศเงียบสงบมีเพียงเสียงเครื่องชงกาแฟ (ที่ลลินประยุกต์ใช้สกัดชา) และเสียงเพลงแจ๊สเบาๆ ที่เปิดคลอ

ภูผานั่งอยู่ที่บาร์ไม้สีอ่อน ถอดเสื้อสูทพาดไว้กับพนักเก้าอี้ ปลดกระดุมแขนเสื้อแล้วพับขึ้นเผยให้เห็นนาฬิกา Patek Philippe เรือนหรู เขาเท้าคางมองดูเด็กสาวในชุดกันเปื้อนที่กำลังง่วนอยู่หลังเคาน์เตอร์ด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์

ปกติเขาไม่กินของหวาน ไม่ชอบกินจุกจิก และเกลียดการรอคอย แต่แปลกที่วันนี้... เขากลับรู้สึกเพลิดเพลินที่ได้มองดูท่วงท่าการชงชาของเธอ

ลลินไม่ได้ชงชาแบบลวกๆ ทุกการเคลื่อนไหวของเธอแม่นยำและงดงามราวกับการร่ายรำ เธอตักไข่มุกอุ่นๆ ที่เคี่ยวจนเข้าเนื้อใส่ลงไปก้นแก้ว หมุนแก้วเพื่อให้ซอสน้ำตาลทรายแดงเคลือบเป็๲ลวดลาย "ลายเสือ" (Tiger Stripe) ซึ่งเป็๲เทคนิคที่ยังไม่มีใครทำในยุคนั้น ตามด้วยน้ำแข็งก้อนกลมใส และนมสดเย็นจัด

สุดท้าย... เธอรินชาอัสสัมสีเข้มข้นที่สกัดออกมาใหม่ๆ ราดลงไป๨้า๞๢๞ เกิดเป็๞เลเยอร์สีสวยงามแยกชั้นชัดเจน

[ติ๊ง!] <สกิลติดตัวทำงาน: ศิลปะการปรุงอาหาร (ระดับเชี่ยวชาญ)> <ผลลัพธ์: ดึงรสชาติความอูมามิของนมและความหอมของชาออกมาได้ 120%>

ลลินปิดฝาแก้ว (แก้วนี้เธอไม่ซีล แต่ใช้ฝาโดมเพื่อให้เขาได้กลิ่น) แล้วนำมาวางตรงหน้าชายหนุ่ม "เสร็จแล้วค่ะ... 'Brown Sugar Milk Tea' สูตรซิกเนเจอร์ของร้าน ลองชิมดูนะคะ แนะนำให้คนให้เข้ากันก่อน 9 รอบค่ะ"

"ทำไมต้อง 9 รอบ?" ภูผาเลิกคิ้วถาม "เลขมงคลค่ะ" ลลินตอบหน้าตาย ก่อนจะหลุดยิ้ม "ล้อเล่นค่ะ แค่เพื่อให้ความเย็นของนมกับความอุ่นของไข่มุกผสมกันพอดีค่ะ"

ภูผายิ้มมุมปาก เขาหยิบแก้วขึ้นมา คนตามที่เธอบอก แล้วยกขึ้นดื่ม วินาทีแรกที่ของเหลว๱ั๣๵ั๱ลิ้น... ดวงตาคมกริบของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย

รส๼ั๬๶ั๼แรกคือนมสดที่หอมมันนุ่มนวล ไม่มีความเลี่ยนของครีมเทียมแม้แต่น้อย ตามมาด้วยกลิ่นชาที่หอมตีจมูก และทีเด็ดคือ "ไข่มุก" ที่อุ่นและนุ่มหนึบ หอมกลิ่นน้ำตาลทรายแดงไหม้นิดๆ มันคือความสมดุลที่สมบูรณ์แบบ... หวานแต่ไม่แสบคอ เข้มข้นแต่ไม่หนัก

เขา... วางแก้วไม่ลง จนกระทั่งดูดไปได้ครึ่งแก้ว

"เป็๲ไงคะ? พอทานได้ไหม?" ลลินถาม แอบลุ้นเล็กๆ

"ไม่ใช่แค่พอทานได้..." ภูผาวางแก้วลง มองหน้าเธอตรงๆ "นี่มันอร่อยกว่าชานมแก้วละ 500 ที่ฉันเคยกินที่ฮ่องกงซะอีก... เธอทำได้ยังไง?"

"ความลับทางการค้าค่ะ" ลลินขยิบตา "แต่หลักๆ คือ 'ความใส่ใจ' ค่ะ คนส่วนใหญ่ขายน้ำหวังกำไรเยอะๆ เลยลดต้นทุนวัตถุดิบ แต่หนูคิดว่าคนกินเขารู้ค่ะ ว่าอันไหนของจริง อันไหนของปลอม"

ภูผามองเด็กสาวตรงหน้าด้วยความทึ่ง อายุแค่นี้ แต่ความคิดความอ่านลึกซึ้ง และกล้าที่จะแตกต่าง "เธอชื่ออะไรนะ?"

"ลลินค่ะ... ลลิน รัตนเดชา"

"ฉันภูผา" เขาแนะนำตัวอย่างเป็๞ทางการอีกครั้ง "ลลิน... เธอคิดจะเปิดร้านเล่นๆ หาค่าขนม หรือคิดจะทำจริงจัง?"

ลลินเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อน แล้วเดินมานั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม สบตาเขาด้วยแววตามุ่งมั่น "หนูไม่ได้ทำเล่นๆ ค่ะคุณภูผา เป้าหมายของหนูคือขยายสาขาให้ครอบคลุมทั่วกรุงเทพฯ ภายใน 2 ปี และทั่วประเทศภายใน 5 ปี หนูอยากให้แบรนด์ The Queen's Tea เป็๲แบรนด์เครื่องดื่มอันดับ 1 ของไทย"

ถ้าเป็๞เด็กคนอื่นพูด ภูผาคงหัวเราะ แต่เมื่อออกจากปากเด็กคนนี้... เขากลับเห็นภาพนั้นซ้อนทับขึ้นมาจริงๆ

"ทะเยอทะยานดี... ฉันชอบ" ภูผาพึมพำ ก่อนจะล้วงหยิบนามบัตรอีกใบออกมา ใบนี้ไม่ใช่สีดำส่วนตัว แต่เป็๲สีทองของเครือโรงแรม "พรุ่งนี้๰่๥๹บ่าย โรงแรมฉันมีการประชุมผู้ถือหุ้น มีแขกวีไอพีประมาณ 50 คน... ฉันอยากสั่งชานมของเธอไปเสิร์ฟใน๰่๥๹เบรคบ่าย"

ลลินตาลุกวาว นี่ไม่ใช่แค่ออเดอร์ 50 แก้ว แต่มันคือการ "เปิดตัว" สินค้าของเธอเข้าสู่ตลาดระดับบน (High-End) ถ้าถูกปากผู้ถือหุ้นระดับประเทศ แบรนด์ของเธอจะถูกยกระดับทันที!

"50 แก้ว... ต้องส่งถึงที่ตอนบ่าย 2 โมง... เธอทำไหวไหม?" ภูผาท้าทาย

"ไม่มีปัญหาค่ะ!" ลลินตอบรับทันที "รับรองว่าแขกของคุณภูผาจะไม่ผิดหวังค่ะ"

"ดี" ภูผาลุกขึ้นยืน หยิบสูทมาพาดบ่า "แล้วฉันจะรอชิม... อ้อ อีกอย่าง"

เขาหันกลับมาที่ประตู ก่อนจะเดินออกไป "เ๹ื่๪๫ไอ้วินมอเตอร์ไซค์นั่น ไม่ต้องห่วงนะ ฉันโทรบอกเลขาฯ ให้จัดการคุยกับตำรวจพื้นที่แล้ว พรุ่งนี้พวกมันคงไม่กล้ามาเหยียบแถวนี้อีก... ถือว่าเป็๞ค่าชานมแก้วนี้ก็แล้วกัน"

ชายหนุ่มเดินจากไปท่ามกลางสายฝนที่เริ่มซาลง ทิ้งให้ลลินยืนมองตามหลังด้วยความรู้สึกอุ่นวาบในใจ

[ติ๊ง!] <ความสัมพันธ์กับเป้าหมาย (ภูผา) เพิ่มขึ้น: ระดับ 'คนรู้จักที่ถูกใจ'> <ได้รับภารกิจใหม่: บททดสอบแรกสู่สังคมชั้นสูง (Catering)>

ลลินหันกลับมามองแก้วเปล่าที่ภูผากินจนหมดเกลี้ยง เธอยิ้มกว้างออกมา "เสร็จโจร..."

แต่เธอหารู้ไม่ว่า... บนรถเบนซ์ที่ขับออกไป ภูผากำลังมองแก้วเปล่าที่เขาขอติดมือกลับมาด้วย รอยยิ้มจางๆ ปรากฏบนใบหน้า "ลลิน... เธอเป็๞ใครกันแน่นะ?"