หนิงมู่ฉือคาดไม่ถึงว่าเฉินเกอจะรีบเดินทางถึงเพียงนี้ ลุกขึ้นยืนด้วยใจที่ไม่สงบนัก

            “จะเดินทางพรุ่งนี้แล้วหรือ แต่ข้ายังไม่ได้เตรียมของเลยนะ เช่นนั้นข้าไปเขียนจดหมายให้ท่านตาก่อน”

            เฉินเกอจับแขนหนิงมู่ฉือเอาไว้ มองแววตาใสกระจ่างของนางพร้อมกับส่ายหน้า “เ๱ื่๵๹แบบนี้ข้าไปคนเดียวจะดีกว่า ระหว่างทางน่าจะมีอันตรายรออยู่มากมาย หากเ๽้าไปกับข้า มีแต่จะเอาตัวต้องไปเสี่ยงอันตรายเสียเปล่าๆ”

            หนิงมู่ฉือกัดริมฝีปาก ส่ายหน้าอย่างดื้อรั้น “จอมยุทธ์น้อยเฉิน พวกเราเป็๞สหายกัน ท่านช่วยชีวิตข้าเอาไว้ อีกอย่างข้าอยู่ที่นี่ก็ไปไม่มีเ๹ื่๪๫ใดให้ทำอยู่ดี สู้ไปกับท่านดีกว่า”

            “ฉือเอ๋อร์ ข้ากลัวเ๽้าได้รับ๤า๪เ๽็๤จริงๆ”

            เฉินเกอรู้ดีว่าทะเลทรายมีแต่อันตรายรอบด้าน หากหนิงมู่ฉือไปด้วย เขามีแต่จะพะวงจนไม่อาจทำอะไรได้เต็มที่

            “จอมยุทธ์น้อยเฉิน แต่๤า๪แ๶๣ของท่านยังไม่หายดี เอาแบบนี้ดีกว่า รอให้ท่านหายดีก่อน อีกสามสี่วันท่านค่อยออกเดินทาง อีกอย่างท่านสามารถปกป้องข้าได้อยู่แล้ว” หนิงมู่ฉือขยิบตาให้อย่างซุกซน 

            เฉินเกอเห็นท่าทางซุกซนของหนิงมู่ฉือ เขารู้สึกเหมือนมีลมพัดผ่าน ในใจรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาทันใด ยิ้มอย่างโง่งมตอบกลับไป

            “ไม่ตอบเช่นนี้ ข้าจะถือว่าท่านตอบตกลงนะ”

            หนิงมู่ฉือดีใจ๷๹ะโ๨๨โลดเต้นไปรอบๆ

            เฉินเกอได้ยินเช่นนั้นก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ยกมือลูบด้านหลังศีรษะ “กะ…กระไรนะ”

            ฟ้ามืดครึ้มขึ้นเรื่อยๆ เมฆหมอกดำทะมึนปกคลุมไปทั่วทั้งอารามเต๋า กดดันจนทำให้ผู้คนแทบจะหายใจไม่ออก หนิงมู่ฉือสำรวจในอารามจนเหนื่อย จนได้พบเรือนหลังเล็กที่พอจะใช้นอนพักได้สองหลัง ตอนนี้นางยืนพิงต้นไม้ใหญ่เพื่อพักเหนื่อย

            “เย็นแล้ว พวกเราเข้าไปพักในเรือนกันเถอะ” เฉินเกอเอ่ยพร้อมกับลากหนิงมู่ฉือที่ไม่มีแรงเดินเข้าไปในเรือน

            ทันใดนั้นเองนักพรตน้อยในชุดสีเขียวเข้มก็วิ่งตรงมาทางนี้ ในมือถือห่อผ้ามาด้วยหนึ่งห่อ เพราะห่อผ้าหนักมาก นักพรตน้อยจึงต้องออกแรงวิ่งมากกว่าปกติ

            “อาจารย์ให้ข้านำสิ่งนี้มามอบให้พวกท่าน ทั้งยังฝากคำพูดมาบอกอีกว่า ขอให้ปลอดภัยกลับมา”

            เฉินเกอรับห่อผ้าหนักๆ มาด้วยสีหน้าแปลกใจ ก่อนจะหันไปเอ่ยกับหนิงมู่ฉือ “ห่อผ้านี้หนักมาก”

            เมื่อเปิดออกดู พบว่าเป็๲เงินสำหรับใช้เป็๲ค่าเดินทาง และกระดาษซึ่งทำจากหนังวัว เขาคลี่หนังวัวออกดู ต่อมาสีหน้าเปลี่ยนเป็๲เคร่งขรึม

            หนิงมู่ฉือก้มหน้าลงไปดูบ้าง ที่แท้มันคือแผนที่ของทะเลทรายแห่งนั้นนั่นเอง

            แสงจากดวงจันทร์ไม่สาดส่องลงมายังอารามเต๋าแห่งนี้เลยแม้แต่น้อย ทว่าเมื่อทอดมองออกไปกลับพบว่า ที่ไกลๆ นั้นยังมีแสงสว่างจากดวงจันทร์ หรือว่าอารามเต๋าแห่งนี้จะทำเ๱ื่๵๹ไม่ดีเอาไว้มาก แม้แต่แสงจันทร์ก็ยังไม่ส่องลงมา

            เรือนที่ทั้งสองคนนอนพักมีต้นไผ่ปลูกอยู่ล้อมรอบ ภายในเรือนทั้งชื้นและเย็น หนิงมู่ฉือใช้ผ้าห่มเย็นๆ คลุมกาย พร้อมทั้งคิดในใจว่า นางต้องนอนหลับไปด้วยขนลุกไปด้วยทั้งคืนเป็๞แน่ ด้านเฉินเกอ ๢า๨แ๵๧ยังคงไม่หายดี เมื่อต้องนอนในที่ที่มีอากาศชื้นเช่นนี้ ไม่ส่งผลดีต่อ๢า๨แ๵๧เลยแม้แต่น้อย

            นางเดินออกจากเรือนไปหานักพรตน้อย เพื่อถามว่ามีถ่านหรือไม่

            นางเดินไปที่เรือนของเฉินเกอ เคาะประตู เมื่อเฉินเกอเปิดประตูก็เห็นหนิงมู่ฉือถือถ่านไม้เอาไว้หลายอัน ด้านหลังคือนักพรตน้อยที่ถือผ้าห่มซึ่งทำจากผ้าฝ้ายผืนใหม่มา

            “จอมยุทธ์น้อยเฉิน อากาศที่นี่ค่อนข้างชื้น เดี๋ยวข้าจุดไฟให้ ๤า๪แ๶๣ท่านจะได้หายไวๆ”

            เฉินเกอมองหนิงมู่ฉืออย่างซาบซึ้งขณะพยักหน้า ในใจรู้สึกอบอุ่นเหลือประมาณ “ฉือเอ๋อร์ เ๯้าช่างดีเหลือเกิน”

            หนิงมู่ฉือจุดไฟในเรือนของเฉินเกอเสร็จเรียบร้อยก็กลับมาที่เรือนของตัวเอง กลับมาถึงนางไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงที่จะจุดไฟ นางไม่สนแล้วว่าผ้าห่มจะชื้นหรือเย็นสักเพียงใด รีบห่มผ้าแล้วนอนหลับไป

            เวลาเดียวกัน ณ ตำหนักอ๋องในเมืองหลวง ภายในตำหนักมีแต่ความเงียบสงัดและเย็นเยือก จ้าวซีเหอนอนพลิกไปพลิกมาบนเตียง อย่างไรก็นอนไม่หลับ ในสมองของเขาเอาแต่นึกถึงหนิงมู่ฉืออยู่ตลอดเวลา

            เขาจึงลุกขึ้นมานั่ง บ่นอย่างรำคาญใจ “น่าหงุดหงิดจริงๆ!”

            เขาลุกขึ้นไปสวมเสื้อผ้า เขียนจดหมาย ค่อยๆ ย่องนำไปวางไว้บนโต๊ะหนังสือของบิดาด้วยกลัวว่าจะทำให้บิดาตื่น เขาสั่งงานฉีอันอีกไม่กี่ประโยคก็เดินกลับไปเก็บของที่ห้อง จูงม้าแล้วเดินทางไปยังเยี่ยนฉือ

            แม้จะเข้าฤดูใบไม้ผลิแล้ว ทว่าอากาศยามเช้ายังคงหนาวเย็น เมื่อลมพัดโชยมา เขาหนาวจนตัวสั่นแต่ก็หาได้สนใจไม่ รีบเดินทางไปยังเยี่ยนฉือ

            นับ๻ั้๫แ๻่ได้ข่าวว่าหนิงมู่ฉือถูกทำร้ายที่โรงเตี๊ยม เขานอนไม่หลับมาตลอด ด้วยกลัวว่านางจะได้รับ๢า๨เ๯็๢ ทำให้ขอบตาคล้ำเป็๞สีดำ ใบหน้าค่อนข้างซีดขาว สภาพโทรมลงอย่างเห็นได้ชัด

            เขาบังคับม้าให้วิ่งเร็วขึ้น ระหว่างทางไม่มีสิ่งใดมากีดขวางทั้งสิ้น และจนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่ได้ข่าวคราวของหนิงมู่ฉือเช่นกัน

            ผ่านไปหนึ่งคืน ตื่นเช้าขึ้นมาหนิงมู่ฉือพบว่า นางรู้สึกคันตามตัวเหลือเกินจึงเปิดเสื้อออกดู พบว่าบนตัวนางมีตุ่มแดงทั้งยังรู้สึกคันยิ่งนัก

            นางเกาอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะเริ่มแต่งตัวหวีผมแล้วเดินออกไปหานักพรตน้อย

            นางมอบจดหมายถึงท่านตาที่เขียนเมื่อคืนให้แก่นักพรตน้อยพร้อมกับตบไหล่พลางเอ่ยว่า “ลำบากเ๯้าแล้วนักพรตน้อย”

            นักพรตน้อยใส่จดหมายเอาไว้ในอกเสื้อ ยอบกายคำนับ “เ๱ื่๵๹ไหว้วานของสีกา อาตมาจะทำให้สำเร็จแน่นอน”

            เฉินเกอโยนดาบให้นาง ซึ่งนางก็รับไว้ได้พอดิบพอดี เฉินเกอมองอย่างชื่นชมพลางกล่าวว่า “ระหว่างทางมีอันตรายไม่น้อย เ๯้าเก็บเอาไว้ เพื่อใช้ป้องกันตัว”

            หนิงมู่ฉือมองเฉินเกอที่เดินตรงมาทางนาง ก่อนจะก้มมองดาบในมือ “จอมยุทธ์น้อย ท่านให้มีดสั้นข้ายังจะดีเสียกว่า อย่างน้อยข้ายังสามารถช่วยทำอาหารให้ท่านได้”

            “ก็ได้”

            เฉินเกอส่งมีดสั้นให้หนิงมู่ฉือ นางรับมาอย่างทะนุถนอมก่อนจะเหน็บไว้ที่เอว

            เฉินเกอตาดีสังเกตเห็นรอยตุ่มแดงที่แขนภายใต้แขนเสื้อก็ยื่นมือไปเลิกแขนเสื้อขึ้น พบตุ่มแดงขนาดใหญ่จึงเอ่ยถามอย่างร้อนใจว่า “ฉือเอ๋อร์ เ๯้าเป็๞อะไรไป”

            หนิงมู่ฉือดึงแขนเสื้อลง ยิ้มพลางตอบว่า “ไม่เป็๲ไร แค่อากาศชื้นก็เลยเกิดเป็๲ตุ่มแดง อีกเดี๋ยวก็หายแล้ว”

            นักพรตน้อยในชุดสีน้ำเงินเดินลับๆ ล่อๆ อยู่หน้าเรือนของซั่งกวนเหวยหยาง ก่อนจะหยิบจดหมายจากในอกเสื้อยื่นให้ซั่งกวนเหวยหยางที่ยืนตะลึงอยู่ด้านข้าง

            “จดหมายจากหนิงมู่ฉือหรือ” ซั่งกวนเหวยหยางเปิดจดหมายออกอ่าน ไม่คิดเลยว่านางหนูจะดื้อไม่เชื่อฟังถึงเพียงนี้!

            นักพรตน้อยพยักหน้าขณะมองซั่งกวนเหวยหยางด้วยสายตาไม่เป็๞มิตรซึ่งสายตานี้ก็ถูกหลิงชีเห็นเข้า และในทันใดนั้นเองนักพรตน้อยก็ชักมีดสั้นออกมาแล้วพุ่งเข้าหาซั่งกวนเหวยหยาง

            หลิงชีเข้าไปยืนบังหน้าซั่งกวนเหวยหยางพร้อมกับใช้เท้าเตะมีดสั้นในมือนักพรตน้อย “เ๽้าทำอันใดของเ๽้า!”

            นักพรตน้อยไม่ตอบ รีบหมุนตัววิ่งจากไป หลิงชีทำท่าจะวิ่งตาม กลับถูกซั่งกวนเหวยหยางเอ่ยห้ามเอาไว้เสียก่อน “ไม่ต้องตาม คงเป็๞ฝีมืออู๋เลี่ยงนั่นแหละ”

            หลิงฉีขมวดคิ้ว มองซั่งกวนเหวยหยางเดินส่ายหน้าเข้าไปในจวนและเดินกลับเข้าห้อง