บุญล้อมได้เลื่อนตำแหน่งขึ้นเป็๲โฟร์แมนตามที่ช่างยอดเคยได้ให้สัญญาเอาไว้กับมาลี หลังจากหล่อนยื่นเงื่อนไขเพื่อแลกเปลี่ยนกับการที่จะต้องโดนนายช่างซึ่งเป็๲หัวหน้าของสามีขยี้สวาท

    “เฮ้ย... ไอ้ล้อม... เลิกงานแล้ววันนี้เอ็งไปไหนหรือเปล่าวะ?”

    ช่างยอด๻ะโ๠๲เรียกลูกน้อง เมื่อบุญล้อมเดินผ่านมาที่หน้าห้องพักของเขาพอดี

    “เปล่า ไม่ได้ไปไหน ว่าแต่พี่ยอดมีอะไรหรือเปล่า?”

    บุญล้อมถามซื่อๆ

    “เปล่า... จะชวนเอ็งกินเหล้า... มาๆ”

    ช่างยอดกวักมือเรียก เพียงแค่กลิ่นสุราที่โชยมากับสายลมอ่อนๆ ในตอนใกล้ค่ำ ก็ทำให้บุญล้อมรู้สึกเปรี้ยวปากอยากยกเหล้าขึ้นกรอกลงคอสักแก้วเพื่อดับหนาว เพราะลมหนาวของเดือนธันวาเริ่มโชยมาแล้ว

    บุญล้อมนั่งลงบนม้าหินอ่อน ช่างยอดกุลีกุจอรินเหล้าบริการลูกน้องอย่างต่อเนื่อง ก่อนจะชวนคุยเข้าประเด็นที่ทำให้ต้องครุ่นคิดมาหลายคืน

    “ไอ้ล้อม... กู... เอ่อ... ”

    ช่างยอดชั่งใจว่าจะพูดดีหรือไม่... ครั้นเมื่อเหลือบไปเห็นใบหน้าแห้งๆ แววตาซื่อๆ ของบุญล้อมก็ทำให้เขาชะงัก

    ทว่าเมื่อนึกถึงความเย้ายวนใจและรสชาติพิศวาสของมาลีเมียของมัน ก็ทำให้ช่างยอดกล้าทำในสิ่งที่บุญล้อมเองก็คิดไม่ถึง

    “อะไรพี่ยอด... มีอะไร?”

    บุญล้อมสงสัย ช่างยอดดูมีลับลมคมใน

    “กูรู้... ”

    ช่างยอดเกริ่นสั้นๆ

    “พี่ยอดรู้อะไร”

    หัวคิ้วของบุญล้อมชิดเข้าหากัน

    “กูรู้ว่าทุกวันนี้ชีวิตคู่ของมึงกับมาลีไม่มีความสุข”

    คำพูดของนายช่างผู้เป็๲หัวหน้า ทำให้บุญล้อมถึงกับอึ้ง คำว่า ‘ไม่มีความสุข’ สะกิดหัวใจของบุญล้อมอย่างแรง เพราะมันรู้ตัวดีว่าไม่สามารถให้ความสุขมาลีได้เหมือนก่อน