ตอนที่ 13

    เมื่อออกจากหอหลู่ฟงแล้ว หานตงก็พาลูกทั้งสอง เดินออกไปหาซื้อของ ที่บ้านแทบไม่มีอะไรเลย แยกบ้านออกมา แทบจะเรียกได้ว่ามีแค่เสื้อผ้าเท่านั้นที่ติดตัวมา อย่างอื่นคือสิ่งที่เพื่อนบ้านและครอบครัวปู่ใหญ่แบ่งให้มา ซึ่งไม่ได้มากมายอะไร เพราะทุกคนต่างก็ขัดสน และมีไม่มากเช่นกัน

    “ท่านพอ เราควรซื้อเครื่องครัวก่อนนะเ๽้าคะ”เมื่อเห็นบิดา ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน บุตรสาวเช่นเธอจำต้องเสนอตัวออกหน้า

    “ใช่ บ้านเราแทบไม่มีถ้วยชาม อุปกรณ์ทำครัวเลย”ดังนั้นสามพ่อลูกจึงไปร้านขายของจิปาถะที่มีแทบจะทุกอย่าง จิวจิวเดินดูอย่างสนใจ หม้อ กระทะ ถ้วยชาม ไห มีด ตะเกียบ จนถึงช้อน จิวจิวเลือกออกมาทั้งหมดอย่างครบครัน โดยมีบิดาและหยางหลงคอยเดินตาม

    “เสี่ยวเออร์ ข้าเอาทั้งหมดนั้นเลย” จิวจิวมองของที่กองอยู่ตรงหน้าอย่างพอใจ ในที่สุดครัวน้อยๆที่บ้านก็จะมีอุปกรณ์ครบครัน

    “ลูกจิว เราจะซื้อทั้งหมดนี่เลยรึ”หานตงมองของที่กองอยู่ตรงหน้าอย่างกลุ้มใจ ลูกสาวเข้าช่างมือเติบนัก

    “ท่านพ่อเ๽้าคะ ขอพวกนี้ล้วนจำเป็๲ทั้งนั้น ที่บ้านเราแทบจะมีแต่ของที่ใช้ไม่ได้ทั้งนั้นนะเ๽้าคะ และอีกอย่างลูกไม่ได้เลือกของแพง แต่เลือกของดี ราคาไม่แพงนะเ๽้าคะท่านพ่อ”หานตงคิดตามคำพูดของลูกสาว คิดถึงถ้วยบิ่นๆแค่ไม่กี่ใบที่บ้าน เขาจำต้องเห็นด้วยกับสิ่งที่ลูกสาวพูด

    “ใช่ขอรับนายท่าน ขอที่บุตรสาวท่านเลือกมา ถือเป็๞ของคุณภาพดี ราคาไม่แพงจริงๆด้วย เพราะไม่ใช่ของใหม่ เป็๞ของที่ค้างโกดังของปีก่อน แต่คุณภาพยังดีอยู่”เสี่ยวเอ้อร์ช่วยเด็กหญิงยืนยันอีกแรง และเป็๞จริงที่เด็กน้อยเลือกของคุณภาพดีทั้งนั้น

    “ก็ได้ จิวเออร์ พ่อเชื่อเ๽้า เ๽้ายังอยากได้อะไรอีกหรือไม่ พ่อจะได้ให้เสี่ยวเอ้อร์คิดเงินแล้ว”หานตงยอมตกลง เพราะเป็๲ความจริงว่าของพวกนี้ ครอบครัวเขาจำเป็๲ต้องมี

    “คิดเงินเลยเ๯้าค่ะท่านพ่อ เราต้องไปร้านขายพวกเครื่องปรุง และซื้อแป้งและข้าวกลับไปด้วยนะเ๯้าคะ”จิวจิวมองสำรวจสิ่งของตรงหน้า ว่าเธอยังขาดอะไรรึเปล่า ก่อนจะพยักหน้ามีเห็นว่าของพื้นฐานที่ใช้ในครัว มีอย่างครบครันแล้ว หานตงจึงให้เสี่ยวเอ้อร์คิดเงิน ซึ่งสำหรับเครื่องครัวทั้งหมด เขาต้องจ่ายเงินไปตำลึงไปไม่ใช้น้อย ถือเป็๞ค่าแรงหลายเดือนของเขาเลยที่เดียว

    “แต่น้องเล็ก ของเยอะขนาดนี้แล้วเราจะเอากลับยังไง”หยางหลงมองน้องสาวซื้อของตาไม่กระพริบอย่างแปลกใจ ก่อนจะมองของที่ซื้อมา ใบหน้าเด็กชายฉายแววยุ่งยาก

    “ท่านพ่อเราฝากของไว้ตรงนี้ก่อนได้ไหมเ๯้าคะ แล้วเราค่อยเช่าเกวียนกลับบ้าน”จิวจิวก็นึกขึ้นมาได้ถึงปัญหา ที่จะให้พวกเธอแบกกลับ คงไม่ไหวแน่ จึงตัดสินใจหันไปขอความเห็นบิดา

    “ได้สิ งั้นข้าก็ขอฝากของไว้ก่อนนะเสี่ยวเอ้อร์”หานตงพยักหน้าเห็นด้วยกับบุตรสาว ก่อนจะหันไปบอกเสี่ยวเออร์ และมุ่งหน้าออกไปยังร้านเครื่องปรุงและธัญพืชเป็๲ร้านต่อไป

    “ข้าเอาเกลือ 1จิน น้ำตาลทรายแดง 2 จิน น้ำตาลขาว 2 จิน ซอสปรุงรส นี่ อันนี้ก็เอา อันนั้นก็ใช่ อันโน้นก็เอาด้วย ”หยางหลงอ้าปากค้าง เมื่อเห็นน้องสาวแทบจะกวาดซื้อทุกอย่าง ไม่ต่างกับผู้เป็๞บิดานัก แต่จิวจิว กับถูกเ๧ื๪๨สาวนักช้อปปิ้งจากโลกเก่าเข้าสิง เมื่อเห็นสิ่งใดเธอก็แทบอยากจะซื้อทั้งหมด เมื่อนึกถึงกับข้าวที่ทำที่บ้าน ใส่เพียงแค่เกลือเท่านั้น เธอต้องเปลี่ยนรสชาติอาหารให้ดีขึ้น ดังนั้นเครื่องปรุงย่อมสำคัญยิ่ง ต้องซื้อไปให้หมด หึๆๆ

    “ท่านพ่อ จ่ายเงินเ๽้าค่ะ”หานตงแอบกลืนน้ำลาย ตัดใจจ่ายเงินตำลึงออกไปอีก และได้เครื่องปรุงรส ข้าวแป้งและธัญพืช มาอีกเพียบ

    “ท่านพ่อ น้ำมันล่ะเ๯้าค่ะ ข้าต้องไปซื้อที่ไหน”จิวจิวทำหน้ายุ่ง เมื่อรู้สึกว่ายังขาดอะไรไปสักอย่าง

    “พ่อว่าเราซื้อหมูไปทำน้ำมันเองก็ได้นะลูก”หานตงเสนอ แทบอยากจะยกแขนขึ้นปาดเหงื่อที่ไม่มีจริงบนหน้าผาก

    “ใช่แล้ว! ลูกก็คิดอยู่ว่าขาดอะไร ขาดเนื้อนี่เอง ไปเ๯้าค่ะ”จิวจิวอุทาน ตาโต เมื่อคิดได้ว่าเธอลืมเนื้อหมูไปได้อย่างไร ก่อนจะรีบคว้ามือผู้เป็๞พ่อ เดินออกไปอย่างรวดเร็วหลังจากฝากของไว้ที่ร้านแล้ว

    “เอาเนื้ออย่างดี 4 จิน เนื้อสามชั้น 4 จิน เถ้าแก่ หัวหมูนี่ขายยังไงเ๽้าค่ะ”จิวจิวเขย่งอยู่หน้าร้านขายหมู เพราะร้านมันสูงกว่าตัวเธอมาก

    “เ๯้าหนู เ๯้าซื้อเนื้อเยอะ ข้าขายให้ถูกๆ 20 อีแปะก็แล้วกัน เ๯้าจะเอากี่หัวล่ะ”เถ้าแก่ร้านหมูชะโงกหน้าไปดูเด็กน้อยที่ได้ยินแต่เสียงสั่งของ

    “เอาหมดเลย ทั้งสองหัวนั่นแหละเ๽้าค่ะ แล้วใส้หมูกับเครื่องในล่ะเ๽้าคะ”เด็กน้อยถาม เมื่อกวาดตามองไปทั้งร้านแล้วไม่เห็น หลังผู้เป็๲พ่อ อุ้มเธอขึ้นมา เมื่อเห็นท่าทีทุลักทุเลของบุตรสาว

    “อยู่หลังร้าน ข้าจะเอาไปทิ้งนะเด็กน้อย เ๯้าถามทำไม มันกินไม่ได้ซักหน่อย”พ่อค้าหมูตอบเสียงดัง มือก็ห่อเนื้อไปอย่างคล่องแคล่ว

    “ขายให้ข้าได้หรือไม่เ๽้าค่ะ”จิวจิวอ้าปากค้าง เมื่อได้ยินตำตอบของอีกฝ่าย อ๊าก เสียของจริง ดันทิ้งของอร่อย

    “ไม่ขายหรอก ถ้าเ๯้าอยากได้ก็เอาไปเลย เอานี่เนื้อหมูเ๯้า และหัวหมูนี่ แล้วเ๯้าจะเอาพวกใส้ไปยังไงล่ะ”พ่อค้าหมูถาม เมื่อเห็นลูกค้ามาตัวเปล่า

    “ข้าฝากของไว้ก่อน เดียวข้าจะมาเอานะขอรับ”เป็๲หานตงที่รีบบอก ซึ่งอีกฝ่ายก็ยินดี หลังจัดการจ่ายเงินเรียบร้อยแล้ว สามพ่อลูกก็จากไป

    “ท่านพ่อ ข้าหิวแล้วเ๯้าคะ”เมื่อเดินซื้อของเป็๞เวลานาน ท้องน้อยๆของเธอก็ดังขึ้น

    “งั้นเราไปซื้อซาลาเปากินกันก่อนก็แล้วกันนะ แล้วเ๽้ายังอยากได้อะไรอีกหรือไม่จิวเออร์”หานตงถามลูกสาวอย่างอ่อนโยน ที่เขาไม่เคยขัด ว่าลูกสาวจะซื้ออะไร ส่วนหนึ่งเป็๲เพราะเห็ดทั้งห้าดอกนั้น เป็๲วาสนาของลูกสาวเขา ดังนั้นเธอก็คือเ๽้าของเงินตัวจริง เขาจึงตามใจลูกสาว และบุตรสาวก็ไม่ทำให้เขาผิดหวัง ของที่ซื้อล้วนจำเป็๲ทั้งสิ้น

    “ข้ายังอยากซื้อเสื้อผ้า ให้ทุกคน และซื้อผ้าห่มกับฟูกด้วยเ๯้าค่ะท่านพ่อ”จิวจิวนั่งลงหลังหานตงสั่งซาลาเปามาหกลูก และน้ำซุบร้อนอีกสามถ้วย ก่อนทั้งหมดจะก้มหน้าก้มตากิน หยางหลงตาเป็๞ประกาย เมื่อเห็นซาลาเปาเนื้อขาวๆอวบๆตรงหน้า นานมากแล้วที่เนื้อไม่เคยตกถึงท้องเขาเลย ดังนั้นซาลาเปาทั้งสองลูกจึงหายไปในพริบตา จนจิวจิวต้องแบ่งของเธอให้พี่ชายไปอีกหนึ่งลูก เ๯้าตัวจึงอิ่มสบายท้อง และบิดาให้สั่งกลับบ้านไปฝากแม่และพี่ๆที่บ้านอีกด้วย ทั้งหมดจึงเดินอออกจากร้านไป และไปจัดการซื้อสิ่งที่ยังขาด จนครบ และเช่าเกวียนวัวมาบรรทุกของกลับหมู่บ้านทันที ท่ามกลางความโล่งใจของผู้เป็๞บิดา และพี่ชาย ที่เฝ้ามองการจ่ายเงินราวสายน้ำของเด็กหญิงตัวน้อย