ศิษย์ที่อยู่ภายในห้องต่างขยี้ตาอย่างไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตนเห็นตรงหน้า แต่ละสายตาจับจ้องไปที่แท่งหิน ก่อนที่จะถอนหายใจออกมา
พวกเขาต่างก็ตกตะลึงอึ้งไปตามๆ กัน ภายในใจนั้นไม่อยากจะเชื่อเลยว่าไอ้ขยะจะทิ้งรอยหมัดเอาไว้ถึงห้านิ้ว!
หรือว่านี่จะเป็ความฝัน?
เต้าหลิงมองไปที่แท่งหินแวบหนึ่ง นี่เป็กำลังที่เขาแค่โจมตีแบบส่งๆ เท่านั้น ถ้าหากใช้กำลังเต็มที่ แท่งหินั์คงจะแหลกเป็ผุยผงแน่!
ใบหน้าเหี่ยวย่นของรองเ้าสำนักพลันตะลึงงัน เขามองไปที่เต้าหลิงราวกับเห็นผี นี่มันเป็ไปได้อย่างไร ทำไมเทพแห่งการนอนถึงแข็งแกร่งขึ้นมากเพียงนี้!
เย่วิ่นใช้มือเรียวทาบปากสีแดงสวยเอาไว้ด้วยความใ เต้าหลิงมีพลังถึงหนึ่งหมื่นชั่งอย่างนั้นหรือ เป็ไปได้อย่างไรกัน?
“ปาฏิหาริย์ได้เกิดขึ้นแล้ว” เย่วิ่นคลายคิ้วที่ขมวดอยู่ออก ริมฝีปากแดงสวยยกยิ้มอย่างมีความสุข เผยให้เห็นรอยยิ้มที่ชวนหลงใหล
“ไม่จริง ไม่จริง!” เฉียนหลินเด้งตัวขึ้นมาเป็คนแรก เขาชี้ไปยังแท่งหินั์พลางกล่าวด้วยใบหน้าแดงก่ำอย่างมีโทสะว่า “ไอ้ขยะนี่จะต้องใช้มายาปีศาจมาหลอกพวกเราแน่!”
เฉียนหลินไม่มีทางเชื่ออย่างเด็ดขาดว่านี่คือความจริง! ตัวเขานั้นเข้าใจถึงความน่ากลัวของพลังหนึ่งหมื่นชั่งเป็อย่างดี ขยะเช่นเต้าหลิงจะมีร่างกายแข็งแกร่งเช่นนี้ได้อย่างไร?
ผู้คนภายในห้องฝึกยุทธ์ต่างก็พยักหน้าเห็นด้วยอย่างบ้าคลั่ง ต่างคนต่างก็คิดเช่นเดียวกันว่ามันจะต้องไม่ใช่เื่จริง ขยะอย่างเต้าหลิงยังผ่านไปได้ แต่พวกเขากลับไม่สามารถทำได้ เช่นนี้จะให้เขาไม่นึกสงสัยได้อย่างไร?
“โกงแน่ๆ ให้เ้านั่นทดสอบใหม่อีกครั้ง!”
“ใช่แล้ว ท่านรองเ้าสำนัก เ้าเทพแห่งการนอนนั่นไม่มีทางที่จะผ่านการทดสอบหรอก มันจะต้องใช้มายาปีศาจอะไรสักอย่างแน่ พวกเราขอร้องท่านให้ทำการทดสอบอีกครั้ง!”
เต้าหลิงไม่รู้จะพูดอะไรออกมา ไม่ใช่ว่าผ่านการทดสอบแล้วอย่างนั้นหรือ เหตุใดพวกเขาจึงมีปฏิกิริยาเช่นนี้เล่า แต่ถึงอย่างนั้นเต้าหลิงก็ไม่ได้รู้สึกประหลาดใจอะไร เขาที่จู่ๆ ก็แข็งแกร่งขึ้นมาอย่างก้าวะโแบบนี้ ขนาดตัวของเขาเองยังยากที่จะยอมรับเลย!
ทั่วทั้งบริเวณต่างส่งเสียงโห่ร้องออกมาอย่างบ้าคลั่ง เย่วิ่นมองไปยังเหล่าศิษย์ที่อยู่ภายในห้องฝึกยุทธ์ นางขมวดคิ้วพลางแผดเสียงกล่าวออกมา “พวกเ้าเงียบซะ ดูพวกเ้าในตอนนี้สิ เต้าหลิงทดสอบผ่านก็เป็ความสามารถของเขา พวกเ้าจะอิจฉาคนอื่นทำไม!”
กล่าวจบ บรรยากาศก็พลันสงบลงในทันที ใบหน้าของแต่ละคนล้วนแดงก่ำ ภายในใจไม่มีทางเชื่อว่ามันคือเื่จริง มันจะต้องเป็เื่ลวงอย่างแน่นอน!
รองเ้าสำนักขมวดคิ้วเล็กน้อย จะเป็เื่ลวงได้อย่างไร? เขาจะปกปิดพลังจากสายตาของข้าได้อย่างนั้นหรือ? เมื่อครู่นี้เห็นได้ชัดว่าเขาโจมตีออกไปแค่ส่งๆ เท่านั้น!
‘อัจฉริยะ อัจฉริยะ!’ รองเ้าสำนักขบคิดภายในอก สูดลมหายใจเข้าลึกพลางกล่าวออกมาในใจด้วยความปีติ ‘อัจฉริยะส่วนใหญ่มักจะมีความคิดที่แตกต่าง เขาคงไม่อยากอยู่ที่สำนักนี้ วันๆ จึงเอาแต่นอน ไม่สนใจใคร่รู้สิ่งใด แล้วรอคอยจังหวะที่จะเฉิดฉายขึ้นมา’
‘ที่ข้าคิดนั้นถูกต้องแล้ว เย่วิ่นยังอ่อนหัดเกินไปจริงๆ แม้แต่อัจฉริยะคนเดียวก็ยังไม่อาจค้นพบ’ รองเ้าสำนักคิดพลางมองไปที่เย่วิ่นแล้วแค่นหัวเราะอยู่ในอก
เย่วิ่นที่ััได้ถึงสายตานั้น สีหน้าของนางแดงก่ำ ก่อนที่จะใช้สายตาจดจ้องไปที่เต้าหลิง คอยดูว่าข้าจะจัดการกับเ้าอย่างไร!
“คารวะท่านอาจารย์ ข้า้าประลองกับเต้าหลิง” เฉียนหลินยืนขึ้นด้วยใบหน้าที่ไม่สบอารมณ์นัก เขาอยากจะเฉิดฉายอย่างนั้นหรือ? นั่นมันเป็ไปไม่ได้เพราะภายในห้องฝึกยุทธ์แห่งนี้ เขาจะต้องเป็ที่จับตามองแต่เพียงผู้เดียว
เย่วิ่นมองไปที่เต้าหลิงสลับกับเฉียนหลินด้วยสีหน้าประหลาดใจ รองเ้าสำนักได้ยินแบบนั้นก็ลอบยิ้มขบขัน อย่างเ้าน่ะหรือจะท้าประลองกับเขา? ดูท่าแค่ฝ่ามือเดียวของเขาเ้าก็กระเด็นลอยออกไปไกลแล้ว
“ข้าอนุญาตให้ประลองได้” เย่วิ่นพยักหน้าตอบรับเบาๆ ภายในใจรู้สึกว่าเฉียนหลินนั้นจิตใจคับแคบยิ่งนักจึงได้ใส่ชื่อของเฉียนหลินลงในบัญชีดำ ศิษย์เช่นนี้ในภายภาคหน้าไม่อาจประสบผลสำเร็จเป็แน่
ได้ยินดังนั้นเฉียนหลินก็ดีใจยิ่ง ภายในใจแผดเสียงคำรามคิดเข้าข้างตัวเองว่า ‘ท่านอาจารย์ก็คงจะเกลียดเ้านั่นเหมือนกัน ถ้าหากชนะเต้าหลิงได้ที่นี่ ไม่แน่ว่าเขาอาจมีโอกาสได้ใกล้ชิดกับอาจารย์มากขึ้นก็ได้ ข้านี่มันฉลาดเสียจริง ฮ่าๆ!’
“เต้าหลิง เ้ากล้ารับคำท้าจากข้าหรือไม่?” เฉียนหลินใช้สายตาดูิ่มองตรงไปยังเต้าหลิง ทว่าใจหนึ่งก็กลัวว่าเต้าหลิงจะไม่ยอมรับคำท้า จึงได้กล่าวเสียงเย็นออกมาต่อว่า “อย่าบอกนะว่าเ้าไม่กล้า หากเ้ายังเป็ชาย ก็ยอมรับคำท้าจากข้าซะ!”
“ข้าก็อยู่ตรงหน้าเ้าแล้ว จะเข้าก็เข้ามาสิ” เต้าหลิงกล่าวพลางมองไปที่เขาด้วยสายตานิ่งเฉย
“เฉียนหลินอัดมันเลย ทำลายมายาปีศาจของมันซะ เทพแห่งการนอนอย่างมันไม่ทางที่จะทำสำเร็จหรอก!” ผู้คนโดยรอบต่างส่งเสียงโห่ร้อง พวกเขาไม่อาจยอมรับได้ว่าเทพแห่งการนอนจะสามารถเฉิดฉายขึ้นมาได้
เสียงโห่ร้องที่ดังออกมาโดยรอบยิ่งทำให้เฉียนหลินได้ใจมากขึ้น ทั่วร่างของเขาปลดปล่อยคลื่นพลังที่น่าหวั่นเกรงออกมา ฝีเท้าก้าวขึ้นไปบนเวที สายตาเย็นะเืจ้องมองไปที่เต้าหลิง ก่อนจะกำหมัดแน่น จะต้องกำราบเขาภายในหนึ่งหมัดให้ได้!
“เต้าหลิง เ้ามีพลังกายหนึ่งหมื่นชั่ง ความต่างระหว่างข้ากับเ้านับว่าน้อยมาก ข้าจะไม่ออมแรงหรอกนะ!” เฉียนหลินกล่าวเสียงเย็น “ระวังถูกข้าซัดจนตายก็แล้วกัน”
“เข้ามาสิ ให้ข้าได้เชยชมหน่อยเถอะว่าพลังทั้งหมดของเ้ามีเท่าใด?” เต้าหลิงยักคิ้วพลางกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงยียวน
เฉียนหลินยื่นฝ่ามือออกไป ทั่วทั้งฝ่ามือปรากฏคลื่นพลังที่ประกายแสงดุดัน ราวกับกลายเป็กระบี่ล้ำค่า ทำให้มวลอากาศรอบข้างบิดเบี้ยว ลมปราณที่แผ่ซ่านออกมาทำเอาผู้คนต้องตกตะลึง
“นี่มันฝ่ามือสยบภูผา วิทยายุทธ์ที่แข็งแกร่งของเฉียนหลิน!”
“ข้าก็เคยได้ยินชื่อของวิทยายุทธ์นี้มาเช่นเดียวกัน ได้ยินมาว่าหากฝึกฝนจนสมบูรณ์แล้วละก็ สามารถบดขยีู้เาขนาดใหญ่ให้แหลกเป็จุณได้เลยนะ หากเ้าเทพแห่งการนอนนั่นโดนฝ่ามือนี้เข้าไป ข้าว่ามันต้องได้นอนอยู่บ้านเฉยๆ เป็เดือนแน่”
‘จะต้องฆ่ามันให้ตาย!’ เฉียนอี้แผดเสียงคำรามภายในใจ ข้าจะให้ไอ้ขยะนี่เฉิดฉายไม่ได้
“เทพแห่งการนอน ข้ามาแล้ว!” ั์ตาเฉียนหลินฉายประกายเย็นะเืออกมา เมื่อเห็นเต้าหลิงยืนนิ่ง ในใจของเขาก็รู้สึกปีติยิ่งนัก ไอ้ขยะนี่มันไม่มีวิทยายุทธ์ที่ใช้ในการต่อสู้ หากมันโดนฝ่ามือนี้เข้าไป ไม่ตายก็ต้องพิการ!
วิ้งง
ร่างของเขาพุ่งทะยานออกมาด้วยความเร็ว ท่อนแขนหมุนควง รอบๆ ฝ่ามือปกคลุมด้วยปราณที่ร้อนระอุ
เต้าหลิงมองดูฝ่ามือที่เข้ามาใกล้เรื่อยๆ ด้วยั์ตาเ็า เขาััได้ถึงไอสังหารที่พุ่งเข้ามา เขาคิดจะฆ่าข้าจริงๆ หรือ
รองเ้าสำนักและเย่วิ่นต่างขมวดคิ้วแน่น สีหน้าไม่สู้ดีนัก การประลองก็คือการประลอง เหตุใดถึงได้ปล่อยจิตสังหารออกมาเช่นนี้ ถึงแม้ว่าเฉียนหลินจะซุกซ่อนจิตสังหารเอาไว้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ ทว่าก็ไม่อาจจะปกปิดต่อยอดฝีมือทั้งสองได้
‘ไอ้ขยะ ตายซะ’ เฉียนหลินหัวเราะอยู่ภายในใจ ฝ่ามือของเขาค่อยๆ เคลื่อนเข้าไปใกล้ศีรษะของเต้าหลิง
“หลีกไปซะ!” ทันใดนั้นเต้าหลิงก็ยื่นฝ่ามือออกไป ลมปราณที่อยู่ภายในร่างไหลเชี่ยว ทั่วทั้งแขนของเขาโอบล้อมด้วยพลังที่กล้าแกร่ง มวลอากาศพลันฉีกขาดออกจากกัน
ภายใต้สายตาอันตกตะลึงของผู้คนโดยรอบ เต้าหลิงได้จับฝ่ามือของเฉียนหลินเอาไว้ จากนั้นก็บิดแขนของเขาจนร่างหมุนเป็เกลียวแล้วทุ่มร่างของเขาลงพื้นจนเกิดเสียงดังโครม
กระบวนท่าเดียว!
หัวใจของผู้คนทั่วบริเวณพลันเต้นไม่เป็จังหวะ ดวงตาทั้งสองข้างเบิกกว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อ สายตาของพวกเขาจับจ้องไปที่ร่างของเฉียนหลินที่นอนตัวสั่นเทาอยู่บนพื้น
พวกเขาต่างตกตะลึงไปตามๆ กัน กระบวนท่าเดียว! แค่กระบวนท่าเดียวก็สามารถล้มเฉียนหลินที่เป็อันดับหนึ่งในห้องฝึกยุทธ์นี้ได้!
มีคนกลืนน้ำลายลงคอดังเอื้อก บางคนก็ใจนสติแทบหลุดออกจากร่าง สายตาเหลือเชื่อจ้องมองไปที่เต้าหลิง เขาสามารถล้มเฉียนหลินได้ภายในกระบวนท่าเดียว อีกทั้งเ้านั่นยังเป็แค่เทพแห่งการนอน นี่มันเป็ไปได้อย่างไร?
“ฮ่าๆๆ ดี ดีมาก!” ใบหน้าของรองเ้าสำนักเปี่ยมไปด้วยความยินดี สายตาเร่าร้อนมองไปที่เต้าหลิง เขาอายุเท่าใดกัน? เพียงสิบสี่สิบห้าปีเท่านั้น ทว่าพลังกลับน่ากลัวถึงเพียงนี้ ภายภาคหน้าจะต้องมีพลังไร้ซึ่งขีดกำจัดแน่
เย่วิ่นเองก็ใและดีใจในคราเดียว จากการคาดเดาของนาง เต้าหลิงน่าจะมีพลังอยู่ที่สองหมื่นชั่ง หวังหลิ่งในตอนที่อยู่ขั้นนี้ก็มีพลังอยู่ที่ระดับนี้เช่นเดียวกัน เมื่อเทียบกับโลกภายนอกอาจจะไม่สูงนัก ทว่าในสำนักชิงซานเป็เื่ยากเป็อย่างยิ่งที่จะมีพลังระดับนี้
‘ไม่เลวเลย อีกไม่นานคงจะสามารถทะลวงไปถึงขั้นสถิติญญาได้ ตอนนี้เขาอายุยังน้อย การที่จะเข้าสำนักซิงเฉินคงไม่ใช่ปัญหาใหญ่’ เย่วิ่นยิ้มปลาบปลื้มอยู่ข้างในใจ สายตาของนางจ้องมองใบหน้าขาวคมคาย ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกยินดี
เมื่อเห็นบริเวณโดยรอบที่เงียบสงัด เต้าหลิงก็มองไปยังแววตายินดีของเย่วิ่นอยู่หลายครั้งหลายครา เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ในตอนนี้สายตารอบด้านที่จ้องมาเขาหาได้สนใจไม่ เขาสนใจแค่สายตาของเย่วิ่นที่เคยมองเขาด้วยความผิดหวังมาโดยตลอด ทว่าตอนนี้สายตาของนางได้เปลี่ยนไปแล้ว
รองเ้าสำนักจรดตัวอักษรลงไป ผ่านการทดสอบ พลังหนึ่งหมื่นชั่ง ซึ่งเขาคิดว่าการที่เต้าหลิงไม่แสดงพลังที่แท้จริงออกมานั้นก็ถือว่าเป็สิทธิ์ของเ้าตัว
ภายใต้ความเงียบสงัด ทันใดนั้นก็มีจิตสังหารที่เย็นจนถึงกระดูกะเิออกมา เฉียนหลินค่อยๆ ยันกายขึ้นมาจากพื้น ปราณบริสุทธิ์ภายในร่างเดือดพล่าน ดวงตาแดงก่ำจ้องไปที่เต้าหลิงอย่างเคียดแค้นพลางแผดเสียงคำรามออกมา “ไปตายซะ!”
เฉียนหลินได้ดื่มยาที่ปลุกศักยภาพภายในร่าง ทำให้สูญเสียสติในการนึกคิดไป อย่างไรก็จะต้องฆ่าไอ้ขยะนั่นให้ได้!
เหตุการณ์ไม่คาดคิดที่เกิดขึ้นทำให้ทุกอย่างตกอยู่ในภวังค์ เฉียนหลินบ้าไปแล้ว เขาได้ดื่มยาเข้าไป อีกทั้งยัง้าที่จะฆ่าเต้าหลิง ท่านอาจารย์จะต้องไม่ปล่อยเขาไปแน่
‘อะไรกัน?’ สีหน้าของเย่วิ่นและรองเ้าสำนักเปลี่ยนสี ตอนนี้ฝ่ามือของเฉียนหลินใกล้จะพุ่งถึงแผ่นอกของเต้าหลิงแล้ว ตอนนี้จะเข้าไปห้ามก็ไม่ทันกาลเสียแล้ว
พวกเขาทั้งสองร้อนใจเหมือนกับไฟลุก ดวงตาแดงก่ำ ถ้าหากฝ่ามือนั้นโจมตีเข้าร่างของเขาละก็ เต้าหลิงได้จบเห่แน่ ถึงแม้ไม่ตายก็ต้องพิการ และความสำเร็จที่จะเกิดขึ้นในภายภาคหน้าก็จะจบสิ้น!
ยาที่เฉียนหลินดื่มเข้าไปนั้นแข็งแกร่งมาก พลังที่แข็งกล้าะเิออกมา ทั่วทั้งร่างประดุจวัวคลั่งที่ไม่อาจควบคุม เป้าหมายของเขามีเพียงอย่างเดียวก็คือ ฆ่า
“ฮึ เ้ารนหาที่ตายเองนะ”
เต้าหลิงแค่นเสียงต่ำในลำคออย่างเยือกเย็น ปราณภายในร่างเอ่อล้นออกมารวมเอาไว้ที่แผ่นอก
“ตูม!”
เสียงะเิดังขึ้น ฝ่ามือของเฉียนหลินปะทะเข้ากับแผ่นอกของเขา ทว่ากลับมีคลื่นพลังที่บ้าคลั่งกระแทกออกมา จนทำให้ร่างของเฉียนหลินสั่นสะท้านพลางกระอักเืออกมากองใหญ่ ร่างกระเด็นลอยออกไปกระแทกกับพื้นด้านนอกห้องฝึกยุทธ์ก่อนที่จะส่งเสียงร้องโอดครวญออกมาด้วยความเ็ป
