ตอนที่ 20
โปรดชำระค่าโดยสาร
[เชี่ยยย นี่มันสายพันธุ์ประหลาดอะไรเนี่ย ทำไมมีรูทวารงอกอยู่บนหน้า?]
[อ้วก... ขอร้องล่ะ ใครก็ได้ช่วยควักลูกตาฉันออกที ไม่อยากเห็นภาพนี้เลย]
[น่ารังเกียจชะมัด สงสัยไอ้ตัวนี้มันจะใส่ก้นกับหน้าสลับด้านกันแน่ๆ]
[ยัยหนูบ้านนอกถอยห่างออกมาหน่อยนะ ระวังมันตดใส่หน้าล่ะ]
“แกคือคนขับคนใหม่เหรอ?”
รูตรงกลางใบหน้าของผีทวารขยับเข้าออก ส่งเสียงแหลมสูงบาดแก้วหู ชิงหลี่รีบเบือนหน้าไปทางอื่นทันที เพราะเธอก็แอบกังวลเหมือนที่คนดูบอกว่ามันจะ "ตด" พุ่งใส่หน้าเข้าจริงๆ
“แน่นอน ฉันมีใบขับขี่ด้วยนะ”
ชิงหลี่โชว์ใบขับขี่นักขับหญิงให้ดูอย่างภาคภูมิใจ ผีทวารยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ราวกับไม่มีดวงตาแต่กำลังพยายามเพ่งมองเอกสารใบนั้น มันลากร่างกายเดินเข้ามาในรถ เตรียมจะหาที่นั่ง แต่ชิงหลี่ก็ทักขึ้นมาทันควัน
“คุณผู้โดยสารคะ คุณยังไม่ได้ซื้อตั๋วเลยนะ?”
“ซื้อตั๋ว?” เสียงของผีทวารแฝงไปด้วยความเ็าและดูแคลน
มนุษย์คนนี้กล้าสั่งให้เขาซื้อตั๋วเนี่ยนะ?
“ขึ้นรถต้องซื้อตั๋ว มันเป็เื่สากลโลกค่ะ ดูท่าทางผีๆ อย่างคุณแล้ว คงไม่ได้คิดจะเนียนนั่งฟรีหรอกใช่ไหมคะ?” ชิงหลี่ขมวดคิ้วมุ่น ส่งสายตาไม่เป็มิตรกลับไป
ใบหน้าของผีทวารมองไม่ออกว่ากำลังรู้สึกอย่างไร แต่มันเริ่มปล่อยไอสีดำออกมา และทันใดนั้น กลิ่นเหม็นเน่ารุนแรงก็ตลบอบอวลไปทั่วคันรถ
ชิงหลี่บีบจมูกด้วยความรังเกียจ แล้วถามโพล่งออกไปตรงๆ: “นี่คุณตดแตกเหรอ?”
คำถามนี้เหมือนเอามีดแทงใจดำผีทวารเข้าอย่างจัง มันเกลียดที่สุดเวลามีคนล้อเลียนว่าหน้ามันเหมือนก้น ดังนั้นคำว่า ตด หรือ ขี้ จึงเป็สิ่งที่แตะต้องไม่ได้เด็ดขาด
“แกพูดว่าอะไรนะ?” เสียงแหลมเล็กของมันสั่นเครือด้วยความโกรธจัด
ชิงหลี่พูดด้วยน้ำเสียงสงสาร: “น่าเวทนาจริงๆ เป็ผีที่ไม่มีหูจนฟังคนพูดไม่รู้เื่สินะ”
จู่ๆ ในมือเธอก็มีโทรโข่งอันโตโผล่ออกมา ก่อนจะะโใส่สุดเสียง: “ฉัน-ถาม-ว่า-คุณ-ตด-แตก-ใช่-ไหม-คะ-!”
ของจากระบบ การันตีคุณภาพระดับพรีเมียม! เสียงจากโทรโข่งดังสนั่นจนผู้โดยสารผีตนอื่นๆ แทบจะหูหนวกไปตามๆ กัน
บรรดาผีที่ไม่กลัวตายเริ่มซุบซิบกัน: “เหม็นชะมัด ขี้ที่กูเก็บไว้ในท้องมา 82 ปียังไม่เหม็นขนาดนี้เลย”
“กูตายมา 100 ปี ศพเน่าจนหนอนขึ้นยังอายกลิ่นนี้เลยว่ะ”
“เหม็นขนาดนี้ยังจะมาขึ้นรถเมล์ ทำไมไม่ไปเรียกรถแท็กซี่ฟะ?”
“นั่นดิ ลงรถไปเหอะ นี่มันทำลายสวัสดิภาพสาธารณะชัดๆ รู้ตัวบ้างไหม?”
ผีทวารได้ยินคำด่าทอจากพวกผีด้วยกันเองจนหน้าแดงก่ำ หรืออาจจะเป็สีดำเข้มขึ้นผู้ชมในไลฟ์ต่างก็ได้เปิดโลกทัศน์ใหม่ ว่าในโลกของผีก็มีการ "เหยียดชนชั้น" กันเองแบบนี้ด้วย และเห็นได้ชัดว่าผีทวารคือนักเรียนที่ถูกบูลลี่ที่สุด
“ตายซะเถอะแก—!”
ผีทวารที่สติหลุดคำรามลั่น รูตรงกลางหน้าเปิดออก เผยให้เห็นฟันแหลมคมเรียงรายเป็ชั้นๆ มันพ่นลิ้นยาวสีแดงฉานที่มีน้ำลายเหนียวข้นหยดลงพื้นรถจนกัดกร่อนเป็รู
“กล้าพังรถฉันเหรอ! บอกไว้เลยนะ ถ้าไม่จ่ายค่าซ่อมรถ อย่าหวังจะได้ลงจากรถคันนี้!”
เมื่อเห็นรถบัสสุดที่รักโดนทำลาย ชิงหลี่ก็หน้าบึ้งทันที เธอซัดฝ่ามือสายฟ้าใส่หน้าผีทวารอย่างไม่เกรงใจ
“เปรี้ยง—!”
ผีทวารคาดไม่ถึงว่าชิงหลี่จะมีท่าไม้ตายนี้ มันโดนพลังสายฟ้าเข้าไปเต็มๆ พลังธาตุหยางที่เข้มข้นคือของแสลงของพวกผีร้าย ผีทวารโดนช็อตจนไหม้เกรียม ฟันแหลมคมที่เรียงซ้อนกันบิดเบี้ยวและร่วงกราวออกมาหลายซี่
“ยอมแย้ว... ข้าจะจ้าย... ปล่อยข้าไปเถอะ...”
ผีทวารหมอบราบกับพื้น พูดจาลิ้นพันกันด้วยความกลัว ถ้ามันมีตา มันคงน้ำตาไหลพรากไปแล้ว ใครเขาเปิดฉากมาก็ใช้ท่าไม้ตายเลยวะ? ไม่เห็นแก่จรรยาบรรณนักสู้เลย!
“ทำแบบนี้แต่แรกก็จบเื่แล้ว จะต้องมาลงไม้ลงมือให้เสียบรรยากาศทำไมกันคะ” ชิงหลี่เปลี่ยนสีหน้ากลับมายิ้มแย้มมีเมตตาทันที
ผีทวารที่ไหม้เกรียมกัดฟันที่เหลืออยู่ ก่อนจะ ฉีกแขนตัวเองออกข้างหนึ่ง แล้วโยนให้ชิงหลี่
ชิงหลี่กะพริบตาปริบๆ อย่างงงๆ
ระบบแจ้งเตือน: [ในโลกสยองขวัญ การซื้อขายของพวกผีจะใช้ชิ้นส่วนร่างกาย เืเนื้อ และอวัยวะ ยิ่งระดับผีสูง มูลค่าก็ยิ่งมาก]
“อ๋อ อย่างนี้นี่เอง” ชิงหลี่ยกยิ้มเ้าเล่ห์
เธอเป็นักพรต ฝึกฝนด้วยพลังปราณฟ้าดิน แต่ในโลกสยองขวัญมีแต่ไอหยินและพลังผี ถ้าเป็นักพรตทั่วไปที่ใช้พลังผีฝึกฝนอาจจะธาตุไฟเข้าแทรกจนกลายเป็มารได้ แต่ชิงหลี่มีวิชาลับที่สามารถเปลี่ยนพลังผีให้เป็พลังปราณบริสุทธิ์ได้โดยไม่โดน์ลงทัณฑ์ สำหรับคนปกติโลกนี้คือขุมนรก แต่สำหรับชิงหลี่ พวกผีพวกนี้คือ "ฝูงแกะอันโอชะ" ดีๆ นี่เอง!
ผีทวารตัวนี้แม้จะน่ารังเกียจ แต่มันอยู่ในระดับ "ผีอาฆาต" แขนหนึ่งข้างของมันมีมูลค่าพอจะจ่ายค่าตั๋วและค่าซ่อมรถจนล้นเลยทีเดียว... แต่น่าเสียดาย
มันดันมาเจอกับชิงหลี่! ผู้ที่มีคติว่า "นกบินผ่านต้องถอนขน สัตว์เดินผ่านต้องลอกหนัง ข้ามแม่น้ำต้องตกปลาติดมือมาสองตัว!"
“แค่แขนข้างเดียว ไม่พอชดเชยค่าเสียเวลาของฉันหรอกค่ะ” ชิงหลี่แสยะยิ้ม โชว์นิสัยนายทุนหน้าเืออกมาเต็มพิกัด
ผีทวารกัดฟันจนหักไปอีกสองสามซี่ มันจำใจ กระชากขาตัวเองออกมาอีกหนึ่งข้าง เสียงแหลมเล็กของมันสั่นระริกด้วยความอ่อนแรง: “พอ... พอหรือยัง!”
ร่างกายของผีสามารถงอกใหม่ได้ แต่ต้องใช้พลังผีมหาศาล
ชิงหลี่มองดูแขนและขาที่โชกเืพลางเอ่ยเนิบๆ: “เห็นแก่ที่คุณเป็ผู้โดยสาร (เหยื่อ) รายแรกที่ฉันเจอ... งั้นเอาแค่นี้ก็ได้ค่ะ!”
ได้ยินดังนั้น ผีทวารก็ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก หลังจากจ่าย "ค่าผ่านทาง" เสร็จ มันก็ลากสังขารที่เหลือแขนข้างขาข้างเตรียมจะคลานลงรถ แต่กลับโดนชิงหลี่ขวางไว้
“คุณผู้โดยสารคะ ในเมื่อคุณชดใช้ค่าเสียหายแล้ว ฉันผู้มีจิตใจกว้างขวางจะยกเว้นค่าตั๋วให้ค่ะ คืนนี้วางใจได้เลย ฉันจะไปส่งคุณให้ถึงที่หมายอย่างปลอดภัยแน่นอนจ้า!” ชิงหลี่ยิ้มแฉ่ง
รูทวารบนหน้าผีสั่นระริกด้วยความสยองขวัญสุดขีด
มันมองประตูรถที่ค่อยๆ ปิดลงอย่างสิ้นหวัง พร้อมกับกรีดร้องออกมาด้วยความทรมาน
“ไม่! ฉันจะลง”
“ฉันจะกลับบ้านนนน”
“แม่จ๋า ช่วยลูกด้วยยยยย!”
[วินาทีนี้ ฉันรู้สึกสงสารไอ้ผีหน้าตูดนั่นจริงๆ ว่ะ]
[คนอื่นเขาเจอโจรสลัด แต่นี่มันเจอโจรขับรถชัดๆ]
[ค่าตั๋วแขนข้างขาข้าง นายทุนมาเห็นยังต้องหลั่งน้ำตาให้ความโหด]
คอมเมนต์ในไลฟ์หลั่งไหลมาไม่ขาดสาย
ชิงหลี่ยังไม่รีบออกรถ เธอล้วงเอา ถังขยะใบั์ ออกมาจากพื้นที่มิติลับ แล้วคีบแขนและขาบนพื้นโยนใส่ลงไป ต่อไปนี้ถังขยะใบนี้จะเป็ "กล่องรับเงิน" ผีที่ขึ้นรถต้องทิ้งชิ้นส่วนร่างกาย คนที่ขึ้นรถต้องทิ้งทรัพย์สิน
ระบบมองถังขยะใบเขื่องแล้วอดถามไม่ได้: “นี่คุณมีของพวกนี้ติดตัวได้ยังไงเนี่ย?”
ชิงหลี่ยักคิ้ว: “เป็นักพรต มีพื้นที่มิติเก็บของมันแปลกตรงไหนคะ?”
ระบบ: “……” มีพื้นที่มิติมันไม่แปลก แต่ใครเขาพกขวานั์ กรรไกรั์ ค้อนปอนด์ แล้วยังมีถังขยะสำหรับทิ้งชิ้นส่วนศพติดตัวตลอดเวลาวะ…
นี่มันนักพรตจริงๆ หรือเป็ฆาตกรโรคจิตกันแน่ฮะ??
