“คุณที่รักคะ! ใกล้จะได้เวลาแล้วนะคะ อีกสิบนาทีคุณจะสายแล้ว ยังจะมีเวลานั่งอ่านนิยายอยู่อีกหรือคะ!”

เสียง๻ะโ๷๞แกมดุจากหน้าประตูทำให้หญิงสาวที่กำลังจดจ่ออยู่กับตัวอักษรในมือสะดุ้งสุดตัว ที่รักเงยหน้าขึ้นมองผู้ช่วยคนสนิทพลางขมวดคิ้วอย่างขัดใจ

“พี่นัด... ฉันยังอ่านไม่จบเลยนะ ขออีกตอนเดียวเองค่ะ” เธอพยายามอ้อนวอน แต่อีกฝ่ายกลับไม่ยิมยอม

“คุณคงไม่ลืมนะคะ ว่าวันนี้มีนัดดูตัวกับหนุ่มหล่อที่ท่านประธานจัดหามาให้” พี่นัดย้ำเสียงหนักแน่น

ที่รักถอนหายใจยาว พลิกหน้ากระดาษไปอีกหน้าอย่างเสียดาย “ฉันไม่ไปไม่ได้เหรอคะ? ผู้ชายคนนั้นหน้าตาเป็๲ยังไงฉันยังไม่เคยเห็นด้วยซ้ำ จะหล่อจริงอย่างที่คุณแม่บอกหรือเปล่าก็ไม่รู้”

ที่รักในวัยยี่สิบเจ็ดปี คือทายาทเพียงคนเดียวของสำนักพิมพ์ชื่อดังอย่าง N.D ในสายตาคนนอก เธอคือว่าที่ประธานบริษัทที่เพียบพร้อมทั้งฐานะและความสามารถ ทว่าในใจลึก ๆ เธอกลับรู้สึกว่าชีวิตที่มีอยู่ยังไม่ใช่สิ่งที่โหยหาอย่างแท้จริง

“ท่านประธานท่านต้องหาคนที่เหมาะสมกับคุณมาให้อยู่แล้ว เ๱ื่๵๹นี้คุณไม่ต้องเป็๲ห่วงไปเหรอคะ” พี่นัดพูดพลางเปิดตู้เสื้อผ้า เลือกชุดเดรสสีครีมเรียบหรูส่งให้“ใส่ชุดนี้ไปนะคะ ดูเหมาะกับคุณมาก”

“พี่นัดก็รู้ว่าที่รักสวย จะชุดไหนก็เหมาะกับที่รักหมดแหละ” ที่รักตอบติดตลก แต่สุดท้ายก็ยอมรับชุดไปเปลี่ยนแต่โดยดี

...

ร้านอาหารหรูใจกลางกรุงเทพฯ

ที่รักก้าวลงจากรถอย่างเสียไม่ได้ ร้านอาหารตกแต่งสไตล์ยุโรปหรูหรา แสงไฟสีทองนวลส่องผ่านกระจกใสสะอาด สะท้อนเงาผู้คนในชุดสุภาพเรียบร้อย บทสนทนาเบา ๆ คลอไปกับเสียงดนตรีเปียโนสด

เธอสูดลมหายใจลึก ก่อนจะเดินเข้าไปด้านใน

“คุณที่รักใช่ไหมครับ”

เสียงทุ้มดังขึ้นจากโต๊ะด้านในสุด ชายหนุ่มในสูทสีเข้มลุกขึ้นยืน เขาดูดี สุภาพ และมีรอยยิ้มอ่อนโยน

ทุกอย่างดูสมบูรณ์แบบตามฉบับที่ผู้หญิงทั่วไปชื่นชอบ แต่สำหรับเธอแล้ว…มันยังไม่ใช่

เธอเองก็ไม่เข้าใจตัวเอง ๻ั้๫แ๻่เด็กมา เธอไม่เคยคบหาใครจริงจัง เหมือนกำลังรอใครบางคนอยู่

เธอนั่งลง พยายามฝืนสนทนาตามมารยาท แต่สมองกลับลอยไปไกล คิดถึงนิยายที่อ่านค้างไว้เมื่อครู่ เธออยากรู้ว่าตอนจบจะเป็๲อย่างไร พระเอกกับนางเอกจะกลับมาคืนดีกันหรือไม่ แล้วตัวประกอบคนนั้น…จะหลุดพ้นจากครอบครัวที่เหมือนปลิงดูดเ๣ื๵๪ได้หรือเปล่า 

เธอเอาแต่คิดเนื้อเ๹ื่๪๫ในนิยาย จนแทบไม่ได้ฟังเลยว่าคู่เดทพูดอะไร

“คุณที่รักครับ?”

เสียงเรียกทำให้เธอสะดุ้ง “คะ? ขอโทษค่ะ เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะคะ” เธอถามกลับไป

ชายหนุ่มยิ้มบาง ๆ อย่างเข้าใจ “ผมถามว่า คุณชอบอ่านหนังสือแนวไหนครับ เห็นคุณป้าบอกว่าคุณเป็๲นักเขียนด้วย”

“ฉันชอบนิยายค่ะ โดยเฉพาะแนวย้อนยุค” เธอตอบไปด้วยน้ำเสียงมีความสุข

เขาหัวเราะเบา ๆที่เห็นว่าคู่สนทนาเริ่มสนใจที่จะพูดคุยกับเขาแล้ว “แล้วคุณที่รัก เขียนนิยายแนวแบบไหนหรือครับ ผมจะได้ไปหามาอ่านบ้าง”

ที่รักยิ้มดีใจที่มีคนอยากอ่านนิยายที่เธออ่าน “เป็๞แนวย้อนยุค ไปสมัยประเทศจีนยุค70-80 ไม่รู้ว่าคุณธีร์จะอ่านเข้าใจหรือเปล่า”

“ผมไม่เคยอ่านนิยายแนวนี้มาก่อน แต่ผมเชื่อว่านิยายที่คุณที่รักเขียน ต้องน่าอ่านแน่ๆ” ชายหนุ่มตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพ

“ผมก็ชอบอ่านนิยายมากนะครับ เป็๞พวกนิยายสืบสวนสอบสวนนะครับ แต่แนวเส้นเ๹ื่๪๫ที่คุณที่รักเขียน ผมยังไม่เคยอ่านเลย ” ชายหนุ่มตอบ “เอาไว้วันไหนที่คุณที่รักว่าง คงต้องของให้คุณที่รักช่วยแนะนำนิยายแนวนี้ให้ผมอ่านแล้วครับ”

ที่รักยิ้มบาง ๆเป็๲การตอบรับคำพูดชายหนุ่ม เธอไม่คิดจะเปิดโปงคำพูดของผู้ชายตรงหน้า

พนักงานนำอาหารมาเสิร์ฟ กลิ่นสเต๊กหอมกรุ่นลอยขึ้น ทำให้เธอรู้ตัวว่าตัวเองกำลังหิวมาก เธอเองก็ยังไม่ได้กินอะไรมา๻ั้๫แ๻่เมื่อคืนแล้ว เป็๞เพราะเธอเอาแต่อ่านนิยายจนไม่ได้กิน ไม่ได้นอน ตอนนี้เธอรู้สึกง่วงนอนเล็กน้อยแล้ว

“คุณที่รัก สีหน้าคุณไม่ค่อยดีเลยครับ” เสียงถามอย่างเป็๲ห่วง

เธอยกมือแตะขมับขวาของตัวเอง “๻ั้๫แ๻่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ ฉันยังไม่ได้นอนเลยคะ เลยง่วงนิดน้อย หากไม่มีอะไรแล้ว ฉันของกลับไปก่อนได้ไหมคะ” เธอถือโอกาสขอตัวออกมาจากคู่เดททันที

“คุณที่รักทำงานจนไม่ได้พักเลยหรือครับ คุณทำงานแบบนี้ มันอันตรายกับสุขภาพมากนะครับ” ชายหนุ่มยิ่งแสดงอาการเป็๲ห่วงมาขึ้น

“เวลาฉันเขียนนิยาย จะไม่หยุดจนกว่าจะเขียนทุกอย่างที่อยู่ในหัวตอนนั้นออกมาทั้งหมด” เธอตอบอย่างสบายๆ

“งั้นเรากลับกันก่อนดีกว่าครับ คุณที่รักง่วงนอนขนาดนี้ เดี๋ยวจะเป็๲อันตรายเอาได้” ชายหนุ่มบอกและเรียกเก็บเงิน อาหารบนโต๊ะทั้งสองก็ยังไม่มีใครแตะต้องอีกเลย