หลี่เยวี่ยซือขมวดคิ้ว เห็นชัดว่าไม่พอใจมาก ตอนนี้ในห้องมีแค่พวกนางสองคน นางเดินมายู่ปากเอ่ยตรงหน้าเขา “ท่านพี่ฉางทนเห็นข้าไปขอพึ่งผู้อื่นได้หรือ? ท่านไม่ชอบเยวี่ยเอ๋อร์จริงหรือเ๽้าคะ?” นางคะยั้นคะยอพลางดึงแขนเสื้อเจียงเฉิงเบาๆ

        สีหน้าของเจียงเฉิงจมลงทันที เขารังเกียจการกระทำเช่นนี้ของนางมากแต่ก็ต้องอดทนไว้ ต้องตอบแบบไม่ยอมรับแต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ “ไม่ได้ไม่ชอบ”

        “เช่นนั้นก็หมายความว่าชอบใช่หรือไม่เ๽้าคะ?” หลี่เยวี่ยซือเลิกคิ้ว นางอดดีใจกับคำตอบไม่ได้

        “คุณหนูหลี่เข้าใจผิดแล้ว ข้ามีคู่หมั้นอยู่ที่เมืองหลวง เป็๞การหมั้นหมายที่พ่อแม่จัดหาให้ เกรงว่าคงต้องผิดต่อความรู้สึกของคุณหนูหลี่”

        หลี่เยวี่ยซือฟังแล้วขมวดคิ้วและกระทืบเท้าเบาๆ ยังคงพยายามออดอ้อน “ท่านโกหก ท่านไม่เคยพูดมาก่อนว่ามีคู่หมั้น ท่านไม่ชอบเยวี่ยเอ๋อร์ใช่หรือไม่ ไม่อยากอยู่กับเยวี่ยเอ๋อร์ใช่หรือไม่ ดังนั้นจึงต้องแต่งเ๱ื่๵๹เช่นนี้มาโกหก”

        เจียงเฉิงผุดลุกขึ้นทันที เขามองนางด้วยสีหน้ารำคาญใจอย่างเห็นได้ชัด “ข้ามิได้แต่งเ๹ื่๪๫ นี่เป็๞ความจริง คุณหนูหลี่อย่าทำให้ข้าลำบากใจอีกเลย”

        นิสัยเอาแต่ใจของหลี่เยวี่ยซือเผยออกมาทันที นางเดินไปทางห้องนอนตัวเอง “หากท่านคิดแบบนี้ เช่นนั้นข้าก็จะไม่ทำให้ลำบากใจ พวกเราไม่มีอะไรต้องคุยกันอีก เชิญคุณชายฉางกลับเถิด”

        นางพูดจบแล้วเดินเข้าห้องไปนั่งบนเตียงด้วยความโมโห ทว่าหูกลับได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวด้านนอก ฟังไปฟังมาแล้วไม่ได้ยินเสียงก็กลัวว่าเขาจะไปจริงๆ จึงลุกออกไปแอบดู

        จากนั้นต้องพบว่าภายในห้องโถงว่างเปล่าไม่มีผู้ใด หลี่เยวี่ยซือที่เห็นดังนั้นก็พลันกระทืบเท้าแรงๆ ก่อนจะเดินออกไปดูด้วยความโมโห “เหตุใดข้าบอกให้ไปก็ไปเลย พูดปลอบข้าหน่อยมันยากขนาดนั้นเลยหรือ?”

        ระหว่างที่กำลังโมโห เหอชุนฮวาก็เดินมาพอดี ครั้นนางเห็นว่าที่นี่มีหลี่เยวี่ยซืออยู่แค่คนเดียวก็งุนงงและมองไปรอบด้าน “คุณชายท่านนั้นเล่า? เขาชื่อ… ฉางควนล่ะ? เขาไปที่ใดแล้ว?”

        “เขากลับไปแล้ว”

        “เหตุใดจึงปล่อยให้เขากลับไปเร็วเช่นนี้? ข้าเตรียมจะให้เขาอยู่กินมื้อเที่ยงที่นี่” เหอชุนฮวามีสีหน้าผิดหวัง นางค่อนข้างพึงพอใจในคุณชายผู้สง่าผ่าเผยคนนี้ไม่น้อย

        “จะชวนเพื่ออะไร เขาไม่อยากอยู่ที่นี่ ไม่เห็นต้องไปเอาใจคนที่ไม่เห็นค่าแบบนั้น” สิ้นเสียง หลี่เยวี่ยซือก็เดินไปนั่งฉีกทึ้งผ้าเช็ดหน้าอยู่ด้านข้างอย่างเอาแต่ใจ

        เหอชุนฮวาเดินเข้ามาถามเพราะไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น “เกิดอะไรขึ้น? เมื่อครู่ยังดีๆ อยู่เลย เหตุใดอยู่ๆ จึงโมโหขึ้นมา? ฉางควนผู้นั้นทำอะไรเ๯้าหรือ? หรือว่าเขา?” เหอชุนฮวาหน้าพลันเปลี่ยนสีและรีบตรวจสอบลูกสาวตัวเองทันที

        หลี่เยวี่ยซือมองค้อนใส่ “ไม่ใช่แบบนั้น ท่านอย่าคิดเหลวไหล หากคิดอะไรกับข้าจริงก็คงดี น่าเสียดาย ข้าลงทุนเข้าหาเขาขนาดนั้นแล้วแท้ๆ แต่เขากลับไม่แม้แต่จะสนใจ ท่านแม่ ท่านพี่ฉางเขาไม่ชอบข้า เขา… เขาชอบหลี่อันหราน”

        หลี่เยวี่ยซือพูดจบแล้วปิดหน้าร้องไห้ ส่วนเหอชุนฮวาถึงกับผงะ

        แต่แล้วนางก็ต้องหัวเราะทันทีเมื่อเห็นท่าทีกระเง้ากระงอดของบุตรสาว “หากเ๽้าบอกว่าเขาชอบสตรีนางอื่น ข้าก็คงพอเชื่อได้อยู่ แต่นี่เ๽้ากลับบอกว่าเขาชอบหลี่อันหราน ตีให้ตายข้าก็ไม่เชื่อ”

        “เหตุใดท่านจึงไม่เชื่อ? นี่เป็๞ความจริง เขาอยู่กินที่บ้านของนังอัปลักษณ์หลี่อันหราน เป็๞ไปได้ว่านานวันเข้าก็อาจเกิดความรู้สึกขึ้นมา” หลี่เยวี่ยซือเอ่ยจบ ก็ร้องห่มร้องไห้ยกใหญ่

        เหอชุนฮวายังคงไม่คิดเป็๲จริงเป็๲จังกับคำพูดนางอยู่ดี “หลี่อันหรานอัปลักษณ์ถึงเพียงนั้น จะเทียบลูกสาวผู้งดงามดุจบุปผาของข้าได้อย่างไร ฉางควนผู้นี้ถูกลาเตะหัวจนสมองกระทบกระเทือนหรือ เขาจะเอาอะไรไปชอบนางได้? ไม่มีทาง ไม่มีทางแน่นอน แม่อาบน้ำร้อนมาก่อน เ๽้าเชื่อแม่ได้”

        หลี่เยวี่ยซือพลันหยุดร้องไห้เมื่อได้ยินดังนี้ “ท่านพูดจริงหรือ? เช่นนั้นเหตุใดเขาจึงไม่ชอบข้า? เหตุใดยังต้องกลับไปหานังอัปลักษณ์นั่นอีก ข้าชวนให้เขามาอยู่บ้านพวกเราแล้ว แต่เขาไม่ตอบตกลง ความเป็๞อยู่ที่บ้านเราดีกว่าที่นั่นเป็๞ร้อยเท่า เหตุใดเขาต้องทำเช่นนี้?”

        เหอชุนฮวาครุ่นคิดตาม “เกรงว่าจะมีสาเหตุอื่น”

        เดิมทีหลี่เยวี่ยซือไม่ได้บอกสาเหตุที่เจียงเฉิงมาหาตัวเองให้เหอชุนฮวาฟัง แต่หลังจากที่ได้ยินท่านแม่พูดแบบนี้ นางก็พาแม่ตัวเองเข้าไปยังห้องนอนและเล่าสาเหตุให้ฟังโดยละเอียด

        เหอชุนฮวาเบิกตาโพลงเมื่อฟังจบ “เ๽้าพูดจริงหรือ?”

        “จริงเ๯้าค่ะ เขาอยากรู้มาโดยตลอดว่าผู้ใดข่มเหงนังอัปลักษณ์หลี่อันหราน อยากลากตัวคนผู้นั้นออกมาแก้แค้นให้นังอัปลักษณ์เพื่อเป็๞การตอบแทนบุญคุณที่ช่วยชีวิต เดิมทีข้าตั้งใจว่าจะชวนเขามาอยู่บ้านพวกเรา นึกไม่ถึงว่าเขาจะตอบว่ารอตอบแทนบุญคุณเรียบร้อยแล้วจะกลับเมืองหลวง ข้าบอกให้เขาพาข้าไปด้วย แต่ทำอย่างไรเขาก็ไม่ยอม ท่านแม่ ท่านคิดว่าเขามีเจตนาอันใด?” หลี่เยวี่ยซือดึงแขนเสื้อเหอชุนฮวาอย่างร้อนอกร้อนใจ

        แต่เหอชุนฮวากลับสะบัดมือนางทิ้ง “เ๽้าอย่าเพิ่งเร่งร้อน ขอแม่คิดก่อน”

        ผ่านไปครู่หนึ่ง เหอชุนฮวาก็เดินกลับมาหาหลี่เยวี่ยซือ “หากเป็๞เช่นนั้น เ๯้าก็บอกเ๹ื่๪๫นี้กับเขาไป รอเขาตอบแทนบุญคุณเรียบร้อยแล้วค่อยว่ากัน”

        “แต่ถ้าหากเขากลับเมืองหลวงจะทำอย่างไรเ๽้าคะ?” หลี่เยวี่ยซือแย้งอย่างไม่ค่อยเต็มใจเท่าไรนัก

        “วางใจ แม่จะไม่ยอมให้เขาจากไปง่ายๆ เ๯้าทำตามที่แม่บอกไปก่อน ถึงเวลานั้นแม่จะหาวิธีมาทำให้เขาอยู่ต่อเอง”

        ถึงแม้จะเห็นว่าเหอชุนฮวามีท่าทีมั่นใจขนาดนี้ แต่หลี่เยวี่ยซือก็ยังลังเลอยู่ดี “ท่านแม่ ท่านพูดจริงหรือ? จะให้ข้าบอกเ๱ื่๵๹นี้กับเขาจริงหรือเ๽้าคะ?”

        “บอกไปเลย มีแม่ช่วยอยู่ทั้งคน ลูกเขยคนนี้หนีไปที่ใดไม่ได้ทั้งนั้น” เหอชุนฮวาตบหน้าอกตัวเอง “ความสุขของลูกสาวแม่ทั้งคน แม่ย่อมต้องช่วยออกหน้าอยู่แล้ว”

        หลี่เยวี่ยซือได้ยินดังนั้นก็มีรอยยิ้ม ทว่าต่อมากลับลังเลขึ้นมาอีกครั้ง “แต่ผู้ที่ข่มเหงนังอัปลักษณ์นั่นคือหนิงเชิน หากข้าบอกไป ข้ากลัวว่าเขาจะมาเอาคืนพวกเราหากรู้เข้า ถึงเวลานั้น…”

        เหอชุนฮวาจับมือลูกสาวและกล่าวว่า “ถึงแม้ตอนนี้พวกเราจะตกต่ำ แต่มันก็ไม่ได้ถึงขั้นที่จะถูกคนพวกนี้รังแกได้ง่ายๆ เ๯้าไม่ต้องกลัว อีกอย่างหนิงเชินไม่มีหลักฐาน เขาจะรู้ได้อย่างไรว่าเ๯้าเป็๞คนบอก?”

        หลี่เยวี่ยซือมั่นใจขึ้นไม่น้อยหลังจากได้รับการสนับสนุนแบบนี้ “แต่ว่า…”

        “อะไรอีกเล่า? ลูกสาวของแม่ นี่เ๯้ากลายเป็๞คนช่างลังเล๻ั้๫แ๻่เมื่อไรกัน?”

        “ไม่ใช่อย่างนั้นเ๽้าค่ะท่านแม่! ข้าหมายถึงว่า เมื่อครู่ข้าปฏิเสธฉางควนไปแล้ว ซ้ำยังประชดไปว่าจะไม่บอกเขา ตอนนี้เขากลับไปแล้ว เกรงว่าคงไม่มาถามข้าอีกต่อไป ข้าจะนำเ๱ื่๵๹นี้ไปคุยกับเขาอีกได้อย่างไร?”

        หลี่เยวี่ยซือลำบากใจมาก หากนางนำเ๹ื่๪๫นี้มาคุยกับแม่ให้เร็วกว่านี้ เมื่อครู่ก็คงไม่ทะเลาะกับเจียงเฉิงแบบนั้น

        “เ๽้าไปหาเขาแล้วบอกว่าเปลี่ยนใจแล้ว”

        “ถ้าหากเขาไม่ยินยอมพบข้าล่ะเ๯้าคะ?” นางยังคงลังเล

        “ไม่มีทาง เขามีแต่จะซาบซึ้งในตัวเ๽้า ไม่มีทางไม่ยอมพบเ๽้าแน่นอน ทำตามที่แม่ว่า แม่พอใจในลูกเขยคนนี้มากเช่นกัน จะไม่ยอมให้เขาหนีไปได้ง่ายๆ ต่อให้ไม่ได้ทำเพื่อเ๽้า แม่ก็จะไม่ยอมให้คนของบ้านสามทำสำเร็จเด็ดขาด”

        เหอชุนฮวากัดฟันกรอดเมื่อพูดถึงตรงนี้ นี่ทำให้หลี่เยวี่ยซือรู้สึกมั่นใจยิ่งขึ้น “ข้าทราบแล้ว ไว้ข้าจะหาวันไปคุยเ๹ื่๪๫นี้กับเขา”