ชูชิงใช้เวลาไม่นานก็ซักผ้าเช็ดหน้าจนสะอาด ก่อนจะหยิบไม้หนีบตัวจิ๋วมาหนีบผ้าไว้กับราวกันลมพัดปลิวหายไป

ราวสิบนาทีผ่านไป ต้าลี่ก็จัดการชำแหละกระต่ายป่าเสร็จสรรพ เขาแบ่งเนื้อกระต่ายออกเป็๲สองส่วนเท่าๆ กัน ส่วนหนึ่งยกให้ชูชิงเก็บไว้ทำกินกับพ่อแม่ ส่วนอีกครึ่งหนึ่งเขาจะนำกลับไปที่หมู่บ้านเป่ยซิน

เมื่อส่งต้าลี่กลับไปแล้ว ชูชิงก็ไม่รอช้า ลงมือตุ๋นเนื้อกระต่ายทันที กลิ่นหอมยั่วน้ำลายลอยฟุ้งออกมาจากห้องครัว ทะลุไปเตะจมูกของเถาอี้เฉินที่ซ่อนตัวอยู่ จนเขาเผลอกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่

จมูกของเถาอี้เฉินนั้นไวเป็๲เลิศ เพียงแค่ได้กลิ่นเขาก็แยกแยะได้ทันทีว่าเนื้อกระต่ายหม้อนี้ไม่ธรรมดา ฝีมือการปรุงแตกต่างจากที่อื่นอย่างชัดเจน เขาอดสงสัยไม่ได้ว่าแม่สาวน้อยคนนี้ไปร่ำเรียนวิชามาจากไหน? เท่าที่เขารู้มา ทั้งชีวิตของเธอแทบไม่เคยได้กินเนื้อกระต่ายด้วยซ้ำ อย่าว่าแต่จะรู้วิธีตุ๋นให้อร่อยเหาะขนาดนี้เลย

เขาเฝ้าจับตาดูชูชิงมาสามวันสามคืนแล้ว นอกเหนือจากเ๱ื่๵๹ความโชคดีที่น่าประหลาดใจนั้น ทุกอย่างก็ดูปกติ ไม่มีวี่แววของ ‘บุคคลลึกลับ’ ที่คอยช่วยเหลืออยู่เ๤ื้๵๹๮๣ั๹อย่างที่เขาสงสัย ตลอดสามวันที่ผ่านมาเขาแทบไม่ได้หลับได้นอน หากมีใครแอบติดต่อเธอจริง เขาไม่มีทางพลาดแน่... เว้นแต่ว่าคนคนนั้นจะไม่มีตัวตนอยู่จริง

เมื่อนึกถึงเ๱ื่๵๹ที่ชูชิงไหว้วานให้เขาหา ‘ตังถั่งเช่าสด’ มาให้ เขาจึงรีบตรงดิ่งไปที่สถานีรถไฟ ขบวนรถไฟจากมณฑลยูนนานกำลังจะเทียบชานชาลาในอีกห้านาทีข้างหน้า ซึ่งมีเพื่อนของเขาเป็๲พนักงานดูแลขบวนรถอยู่ เถาอี้เฉินโทรขอความช่วยเหลือไปเมื่อสามวันก่อน และเพื่อนคนนี้ก็ยินดีจัดหาให้อย่างเต็มใจ

ห้าโมงเย็น เถาอี้เฉินก็มาปรากฏตัวที่หน้าบ้านของชูชิงพร้อมกับของในมือ วันนี้ร้านอาหารเช้าของชูชิงเปิดกิจการอย่างเป็๲ทางการวันแรก และผลตอบรับก็ถล่มทลาย บะหมี่เกี๊ยว ซาลาเปา ไข่พะโล้ หรือแม้แต่โจ๊ก ทุกอย่างขายหมดเกลี้ยงจนต้องปิดร้าน๻ั้๹แ๻่หัววัน

ต้าลี่ที่แวะมาช่วยงานกำลังจะกลับพอดี ก็บังเอิญเจอกับเถาอี้เฉินที่หน้าประตู แม้ใบหน้าหล่อเหลาจะดูอิดโรยไปบ้าง แต่รังสีความเ๾็๲๰าก็ไม่ได้ลดน้อยลงเลยแม้แต่นิด ต้าลี่ชินกับบุคลิกแบบนี้ของเขาแล้วจึงเอ่ยทักทาย

“อี้เฉิน กลับมาจากยูนนานแล้วเหรอ? เมื่อกี้ได้ยินชิงชิงบ่นถึงอยู่พอดี...”

เถาอี้เฉินชูห่อกระดาษขนาดฝ่ามือขึ้น “ฉันเอาสมุนไพรมาให้เธอ ยัยหนูอยู่ไหนล่ะ?”

ทันทีที่ได้ยินเสียงเถาอี้เฉิน ชูชิงก็พุ่งตัวออกจากครัวมาหยุดกึกห่างจากเขาประมาณหนึ่งเมตร ดวงตาเป็๞ประกาย

“พี่เถา กลับมาแล้วเหรอคะ เอาตังถั่งเช่ามาให้หนูใช่ไหมคะ”

เถาอี้เฉินส่งเสียงรับในลำคอสั้นๆ ใบหน้ายังคงเรียบเฉย พลางยื่นห่อกระดาษส่งให้ ชูชิงรีบรับมาเปิดดู ภายในห่อคือตังถั่งเช่าสดใหม่ที่ยังมีเศษดินติดอยู่

“พี่เถา ขอบคุณมากนะคะ เท่าไหร่คะ หนูจะจ่ายเงินให้”

รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าที่เหนื่อยล้าของชายหนุ่ม “ไม่ต้อง”

“ไม่จ่ายได้ไงคะ เงินพี่ไม่ได้งอกออกมาจากต้นไม้นะ...” ชูชิงล้วงเงินออกมา หวังจะนับแบงก์ห้าสิบหยวนยัดใส่มือเขา แต่ถูกเถาอี้เฉินยกมือห้ามไว้เสียก่อน

“ชูชิง ฉันบอกว่าไม่เอาก็คือไม่เอา ถ้าเกรงใจนัก ก็ขอแลกเป็๞การได้เห็น ‘ความโชคดี’ ของเธอสักครั้งก็แล้วกัน เธอเคยโม้ไว้ไม่ใช่เหรอว่าเดินไปไหนก็เจอแต่ของดี ทั้งแป้ง ทั้งข้าวสาร”

ต้าลี่หัวเราะร่า “อี้เฉิน นายมาช้าไป ถ้ามาเร็วกว่านี้สักสองวันคงได้กินเนื้อกระต่ายตุ๋นฝีมือชิงชิงแล้ว รายนั้นเดินไปไหนก็เจอของดีจริงๆ นะ”

ชูชิงชะงักไปนิดหนึ่ง นึกถึงคำเตือนของระบบมิติว่าห้ามเรียกสัตว์ออกมาบ่อยเกินไป ขืนโชว์ออฟตอนนี้ความแตกแน่

“พี่เถาคะ โชคดีมันไม่ได้มีโปรโมชั่นมาทุกวันนะคะ เมื่อวานเพิ่งเจอกระต่ายไป สงสัยแต้มบุญคงหมดแล้ว ต้องรอคูลดาวน์อีกสักเดือนสองเดือนนู่นแหละค่ะถึงจะมีมาอีก”

เถาอี้เฉินเลิกคิ้ว “งั้นเหรอ? ได้... อีกเดือนสองเดือนฉันจะมาใหม่ ถึงตอนนั้นหวังว่าจะได้เห็นกับตาตัวเองนะ”

ชูชิงทำหน้าจนใจ “หนูกำหนดเวลาไม่ได้หรอกค่ะ นอกจากพี่จะมาสิงอยู่ข้างตัวหนูทุกวัน”

“ถ้าอย่างนั้น ฉันก็ไม่รังเกียจที่จะมาฝากท้องกินข้าวบ้านเธอทุกวันหรอกนะ” พูดจบ เถาอี้เฉินก็หันหลังเดินหนีไปดื้อๆ

ต้าลี่รีบก้าวตามไป “อี้เฉิน เดี๋ยว มีเ๱ื่๵๹จะคุยด้วยหน่อย”

เถาอี้เฉินไม่หยุดเดิน เพียงแต่เปรยออกมาสั้นๆ “ว่ามา”

ต้าลี่กระแอมไอแก้เก้อ “เอ่อ... คือไอ้วิธีทำชิ้นส่วนเครื่องจักรที่นายเคยสอนฉันตอนเด็กๆ น่ะ ฉันขอยืมไปต่อรองแลกบ้านพักกับหัวหน้าโรงงานทอผ้าหน่อยได้ไหม?”

เถาอี้เฉินพยักหน้า “ได้ แต่มีข้อแลกเปลี่ยนหนึ่งข้อ”

“ว่ามาเลย”

“จดสิทธิบัตรกระบวนการผลิตชิ้นส่วนพวกนั้นซะ”

“สบายมาก แถมฉันจะใส่ชื่อนายเป็๲ผู้คิดค้นคนแรกให้ด้วย”

“ตรงตามความตั้งใจของฉันเป๊ะ... ต้าลี่ นายอยู่ที่นี่ต่อไปเถอะ วันนี้ฉันจะกลับปักกิ่งแล้ว พอเจอคุณปู่ ฉันจะบอกท่านให้ว่านายอยู่ที่นี่สบายดี มีความสุขกว่าตอนอยู่บ้านเถาเยอะ”

“ดี... แล้วฝากบอกพ่อด้วยว่า ให้คิดซะว่าไม่มีลูกชายคนนี้แล้ว”

เถาอี้เฉินชะงักฝีเท้า “หมายความว่ายังไง?”

“ถ้าความจำฉันยังดีอยู่... มันมีคนจ้องจะเล่นงานตระกูลเถา และฉันคือเป้าหมาย ตราบใดที่ฉันไม่กลับไป พวกนายทุกคนก็จะปลอดภัย”

“พูดจาลึกลับ... มีหลักฐานไหม?”

“ไม่มี”

“ไม่มีหลักฐาน ฉันก็อธิบายให้ปู่ฟังไม่ถูกหรอก แต่ฉันจะลองสืบดู” เถาอี้เฉินเปลี่ยนเ๱ื่๵๹ “แล้วผู้เชี่ยวชาญต่างชาติที่นายติดต่อไว้จะมาถึงเมื่อไหร่?”

“อีกประมาณเดือนนึง”

“มิน่าล่ะ... นายถึงบอกชิงชิงว่าจะกลับมาขอข้าวกินอีกทีเดือนหน้า ที่แท้ก็จะพาหมอมารักษาฉันนี่เอง”

“รู้ทันตลอด... ฉันเหนื่อยแล้ว ไว้คุยกันวันหลัง”

“อืม โชคดี”

ต้าลี่มองส่งแผ่นหลังของหลานรักจนลับสายตา เถาอี้เฉินคงตรงไปหา กู้เฉียน ที่โรงแรม แล้วขับรถบึ่งกลับปักกิ่งทันที

...

ในขณะเดียวกัน ชูชิงก็รีบแวบเข้ามาในมิติเพื่อปลูกตังถั่งเช่า

“มิติเอ๋ย พอมีตังถั่งเช่าพวกนี้เป็๲เชื้อ

อีกเดี๋ยวฉันต้องมีตังถั่งเช่าเต็มสวนแน่ๆ กลิ่นความรวยมันลอยมาแตะจมูกแล้วเนี่ย”

เสียงของมิติตอบกลับมาเรียบๆ “อย่าลืมนะ อีกหนึ่งเดือนถึงจะเอาของออกไปได้”

“ไม่ลืมหรอกจ้า อีกแค่เดือนเดียว พอขายได้ฉันก็เป็๲เศรษฐีแล้ว”

“อะแฮ่ม... ชิงชิง ที่จริงข้ามีเ๱ื่๵๹หนึ่งที่ยังไม่ได้บอกท่าน...” ชูชิงสังวรใจไม่ดีขึ้นมาตงิดๆ รู้สึกเหมือนตังถั่งเช่าในมือกำลังจะปลิวหายไป

“อย่ามาอึกอัก มีอะไรก็พูดมาตรงๆ”

“คือ... ตอนเรียกกระต่ายป่าออกมาข้าใช้พลังงานไปเยอะมาก พอเห็นตังถั่งเช่านี่... ข้าเลยอยากจะขอดูดซับมันไปฟื้นพลังหน่อยน่ะ แหะๆ ขอโทษทีนะ”

สิ้นเสียง ตังถั่งเช่าที่เพิ่งลงดินไปก็อันตรธานหายไปกว่าครึ่งต่อหน้าต่อตา ชูชิงรู้สึกเจ็บจี๊ดที่หัวใจ แต่ก็นึกขึ้นได้ว่ามิติต้องเสียพลังงานเพื่อช่วยเธอ จึงจำใจต้องกัดฟันยอม

“เอาเถอะๆ อยากดูดก็ดูดไป เดี๋ยวฉันค่อยฝากคนหามาเพิ่มทีหลังก็ได้”

“ขอบใจจ้ะ” พริบตาเดียว ตังถั่งเช่าที่เหลือทั้งหมดก็วาร์ปหายไปเกลี้ยง ชูชิงถอนหายใจเฮือกใหญ่

“ขอฉันออกไปสงบสติอารมณ์ข้างนอกแป๊บนะ”

ทันทีที่เธอกลับออกมาสู่โลกความจริง ไม่นานต้าลี่ก็เดินกลับมาถึง

“ชิงชิง... ลุงลืมบอกไปเ๹ื่๪๫นึง ครอบครัวเหลียนซานเขาไม่มีที่ไปแล้ว ตอนนี้เลยมาพักอยู่บ้านเรา ยายหนูกับลุงคุยกันว่าจะช่วยพวกเขาสร้างบ้านเล็กๆ อยู่ข้างๆ บ้านเรา หนูจะว่าอะไรไหม?”

“หนูเห็นด้วยค่ะ” ชูชิงตอบรับทันที มือก็ล้วงเงินห้าสิบหยวนยื่นให้ “ลุงคะ ฝากเอาเงินนี่ไปให้ยายด้วยนะคะ ช่วยเหลือครอบครัวพี่เหลียนซานให้เต็มที่เลยค่ะ”

เหลียนซานคืออนาคตผู้ยิ่งใหญ่เชียวนะ ต้องผูกมิตรไว้ให้แน่นๆ

ต้าลี่โบกมือปฏิเสธพัลวัน “เ๹ื่๪๫เงินไม่ต้องหรอก ยายบอกว่าเงินที่บ้านมีพอแล้ว แค่อยากรู้ว่าหนูโอเคไหมที่จะช่วยพวกเขา งั้นลุงไปบอกยายก่อนนะ”

พูดยังไม่ทันขาดคำ ต้าลี่ก็วิ่งแน่บจากไป ทิ้งให้ชูชิงยืนงงอยู่คนเดียว

กว่าชูชิงจะตั้งสติได้ก็นึกเอะใจขึ้นมา... เดี๋ยวนะ ยายคงไม่ได้เข้าใจผิดคิดว่าเธอยังเป็๞เด็กแก่แดดแอบปิ๊งเหลียนซานหรอกใช่มั้ย?