“แม่ว่ากระไรนะ”

“ไอ้หาญจะมาขอกลิ่นทิพย์ไปเป็๞เมีย แลมันก็สัญญาแล้วว่าจะพยายามหาเงินมาถ่ายตัวเอ็งออกจากที่นี่ เอ็งต้องอดทนนะกลิ่นจันทร์” นางกล่ำลูบผมหญิงสาวอย่างทะนุถนอม ด้วยรักและเป็๞ห่วงลูกสาวสุดชีวิต โดยหารู้ไม่ว่าได้สร้างความริษยาให้กับกลิ่นจันทร์เป็๞อย่างมาก มือบางกำบดเบียดกันแน่น ไฟแห่งการคับแค้นใจปะทุแน่นอยู่ในอก

“ก่อนอีกลิ่นทิพย์แต่งงาน แม่ช่วยข้าเ๱ื่๵๹หนึ่งได้ฤาไม่” กลิ่นจันทร์พยายามกลั้นความโกรธเอาไว้ แล้วหันดวงตาแดงก่ำไปยังมารดา

“เ๹ื่๪๫อันใดรึ” นางกล่ำถามอย่างสงสัย

“ข้าอยากอวยพรมัน ให้มันมาหาข้า ข้าจักรอมันที่นี่” น้ำตาของกลิ่นจันทร์ร่วงหล่นลงพื้นเป็๲ระยะ หญิงสาวเดินกลับเข้าห้องมานั่งคู้เข่าพลางร้องไห้ เธอนึกถึงนายหาญ ชายหนุ่มที่ตนหลงรักมา๻ั้๹แ๻่เด็ก หากแต่ต้องกลับเสียเขาให้แก่น้องสาวอย่างง่ายดายช่างไม่ยุติธรรม

“กลิ่นทิพย์อีน้องทรยศ อีน้องอัปรีย์ มึงให้กูมาเป็๞ขี้ข้าเขาเพื่อช่วยชีวิตมึง แลมึงก็เอาพี่หาญไปครองอย่างนั้นรึ” กลิ่นจันทร์นั่งย้ำคิดย้ำแค้นอยู่อย่างนั้นมือน้อยๆ ดึงผ้านุ่งจนยับยู่ยี่

อินทิราสะดุ้งตื่นจากความฝันที่ต่อเนื่องละเอียดยิบราวกับว่าไปนั่งดูเหตุการณ์อยู่ในนั้น เหงื่อโทรมไปทั่วร่างพร้อมกับนั่งหอบอยู่ครู่หนึ่งเพื่อทวนความฝันแสนประหลาดนั้น

“กลิ่นทิพย์ กลิ่นจันทร์ ฝันถึงใครวะเนี่ย” หญิงสาวขยี้ศีรษะตัวเองอย่างไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับตนเอง สายตาสับสนกลอกกลิ้งไปมาด้วยความกลัว เธอเริ่มแน่ใจว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเองไม่ใช่เ๱ื่๵๹ปกติ ก่อนที่ร่างบางหันไปหยิบมือถือขึ้นมาดู

“วันนี้อย่าลืมสัญญาว่าจะมาอยู่เป็๞เพื่อนฉัน” ไลน์จากคะนิ้งเด้งหราอยู่หน้าจอ จบด้วยสติ๊กเกอร์สีหวานส่งจูบมาให้

“แม่คะวันนี้หนูอาจค้างบ้านคะนิ้ง แม่ไม่ต้องรอนะคะ” อินทราเตรียมแบกกระเป๋าเป้ใบใหญ่ออกจากบ้าน

“เดี๋ยวกลิ่น แม่ขอเบอร์คะนิ้งหน่อย แล้วบ้านเพื่อนอยู่ตรงไหน” หญิงชราถามอย่างเป็๞ห่วง ก่อนที่อินทิราจะเขียนเบอร์โทรของเพื่อนวางไว้ให้

“นี่เบอร์คะนิ้ง บ้านเธออยู่ติดกับมหาวิทยาลัยค่ะ ถ้าถึงแล้วเดี๋ยวหนูโทรหานะ” หญิงสาวเข้ามาหอมแก้มมารดาก่อนจะออกจากบ้านไป

เสียงดนตรียามค่ำกำลังบรรเลงอย่างอึกทึก แสงสีฟ้า สีแดง สีส้มหมุนวนส่องแสงวูบวาบไปมา เพียงแค่มองอยู่ด้านนอกก็พอจะรู้ว่างานจัดอยู่ส่วนใดของบ้าน ระหว่างที่อินทิราเดินเข้ามาเธอได้ยินเสียงคนในงานพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน มีทั้งเสียงผู้ชายและผู้หญิงรอดมาเป็๞ระยะ

“อิงค์” คะนิ้งวิ่งออกมารับเพื่อนด้วยสีหน้าสดใส พลางหยิบกระเป๋าวางไว้ แล้วลากตัวเพื่อนสาวเดินไปทักทายบิดาและมารดา อินทิรายกมือไหว้ทักทายเสร็จ คะนิ้งจึงพาเธอเดินแยกไปยังมุมของกินที่วางเรียงรายมากมายหลายเมนู อินทิราดวงตาเบิกโพลง หัวใจเต้นระทึกน้ำลายสอขึ้นมาทันที

“ของกินเยอะจัง” คะนิ้งเดินไปหยิบจานใบใหญ่มาให้เพื่อน

“กินเท่าที่เธออยากกินได้เลยนะ ทุกอย่างฟรี”

“ข้อดีของการมีเพื่อนรวยเป็๞อย่างนี้นี่เอง” อินทิราพูดพลางส่งยิ้มให้คะนิ้ง ก่อนที่เพื่อนจะพยักหน้ารับแล้วยิ้มกว้างอย่างสดใส

“เฮ้ย ไอ้เชนทร์ นั่นใครวะ” โต้งเพื่อนสนิทอีกคนที่เรียนต่างมหาวิทยาลัย สะกิดถามชายหนุ่ม ขณะที่ในมือถือแก้วเหล้าอยู่ เขาเพ่งสายตามองตรงไปยังอินทิราอย่างสนใจ

“เพื่อนน้องสาวฉัน ชื่ออิงค์” คเชนทร์หันไปตอบเพื่อนเสียงเรียบ พลางหันมองไปยังกลุ่มสาวๆ ที่ว่ายน้ำเล่นอยู่ในสระอย่างสนุกสนาน

“จืดฉิบหาย ฮ่าๆ” คเชนทร์หันมองหน้าเพื่อน ก่อนจะหันไปหาหญิงสาวที่ยืนกินอาหารอย่างเอร็ดอร่อยคู่กับน้องสาวของตัวเอง แว่นหนาบวกกับการรวบผมแบบลวกๆ ของหญิงสาว คเชนทร์จึงไม่แปลกใจที่เพื่อนของเขาพูดคำนั้นออกมา โต้งหันมาสนใจสาวๆ สุดเซ็กซี่ที่แช่ตัวอยู่ในสระ เสื้อผ้าน้อยชิ้นของพวกหล่อนทำให้เขาไม่อยากละสายตาไปไหน