ในซอกหุบเขาเล็กๆ แห่งหนึ่ง หลงเหยียนจำพลังสายฟ้าไว้ขึ้นใจ บนท้องฟ้าปรากฏระลอกสายฟ้าที่ใหญ่กว่าเดิม มาพร้อมรังสีความน่ากลัวที่สามารถทำลายล้างทุกสรรพสิ่ง กำลังฟาดใส่ตัวหลงเหยียน!
หลงเหยียนเกร็งไปทั้งตัว ร่างกายสั่นสะท้าน เขารีบท่องวิชาสายฟ้า
“วิชาสายฟ้าเกิดขึ้นเมื่อนานมาแล้ว นานมากพอกับยุคที่เริ่มมีโลกใบนี้ มันเป็พลังที่เกิดขึ้นโดยธรรมชาติ เมื่อยุคสมัยผันกาลเวลาเปลี่ยน พลังก็แปรเปลี่ยนไปตามกาลเวลา พลังสายฟ้า พลัง์ และโลกใบนี้มีความเกี่ยวข้องกันทั้งสิ้น พลังสายฟ้าอยู่กลางเมฆ ทว่าก็แฝงอยู่ในธรรมชาติ ท้องฟ้าและทะเล พลังสายฟ้าสามารถกำจัดมารปีศาจ โดยพลังนั้นมาจากทางทิศเหนือ พลังสายฟ้าแฝงอยู่ในร่างกายผู้ฝึก ผู้ที่สามารถใช้พลังนี้ได้ต้องเกิดมาพร้อมพลังสายฟ้า…”
จากนั้นก็มีเสียงดังโครม คล้ายร่างกายหลงเหยียนรับแรงกดที่มหาศาล แทบทำใหู้เาทั้งลูกสั่นะเื พลังกดทับบนตัวเขา ูเาถล่ม ร่องเล็กๆ ระหว่างหุบเขาก็เริ่มเปลี่ยนเป็รู
ในช่องว่างของร่องหุบเขานั้นหนีบหลงเหยียนเอาไว้ในร่อง แม้กระทั่งสิงโตน้อยเองยังต้องรีบหดตัวเองให้เล็กลง
หินขนาดใหญ่ที่หนักสองพันตันหล่นลงมากระแทกใส่ศีรษะหลงเหยียน หินถล่มลงมาทับตัวหลงเหยียน ถมมาถึงขาของหลงเหยียนแล้ว
บอกได้เลยว่า นับั้แ่ขาลงไป หลงเหยียนถูกถมจนขยับไม่ได้แล้ว
จิตอันแกร่งกล้าที่มาจากตัวิญญายุทธ์ มีความรู้สึกกับหลงเหยียนที่เลือนราง ทำให้เขารู้ว่าตนต้องตายสถานเดียว
โลหิตไหลออกจากปากหลงเหยียนไม่ขาดสาย การที่ยังมีลมหายใจอยู่ต่อได้ นับว่าเพราะจิตอันแกร่งกล้าภายในตัวหลงเหยียนแล้ว
“อ๊าก! เจ็บจริงๆ หรือข้าต้องตายไปทั้งแบบนี้?” หลงเหยียนเปล่งเสียงแห่งความเ็ปออกมา ถูกถล่มทับขาทั้งสองข้างทำให้เขาสั่นสะท้าน
พลังสายฟ้าระลอกที่สิบน่ากลัวมากจริงๆ ยิ่งไปกว่านั้น ไม่รู้ว่าความน่ากลัวเช่นนี้จะมากกว่าสายฟ้าระลอกที่เก้าถึงกี่เท่า
กายธาตุพลังที่เขาใช้ในตอนนี้ ร่างกายมีความแข็งแรงและต่อต้านได้สูงมากกว่า ทว่าความเ็ปคล้ายร่างกายถูกบดขยี้ทำให้หลงเหยียนแทบสลบ
“พี่เหยียน พี่เหยียน ท่านตื่นแล้วหรือ ห้ามตายนะ ท่านห้ามตาย สัตว์เทพอย่างข้ายัง้าท่องยุทธภพกับท่านอีกนะ เราจะไปจัดสาวงามในใต้หล้าด้วยกัน”
“ฮือๆๆๆ!”
หลงเหยียนอาศัยพลังิญญายุทธ์ที่แข็งแกร่งในตัว เปล่งเสียงที่อ่อนแรงออกมา “ถุย สาวงามที่สุดใต้หล้าคือเสี่ยวหลิง นางชื่อหลงหลิง เป็ผู้หญิงของข้า สิงโตน้อย หากข้าตาย… ช่วยข้าหานางด้วย บอกนางว่าข้ารักนาง”
“ไม่ ไม่นะ หลงเหยียน ท่านจะตายไม่ได้ จะตายไม่ได้ ข้ายังอยากเป็สหายรักกับท่านอยู่เลย”
เห็นท่าทางที่เ็ปของหลงเหยียนและร่างกายที่โผล่ออกมาเพียงครึ่งบนเท่านั้น
แววตาหลงเหยียนประกายความไม่พอใจออกมา หากยังให้โอกาสเขาอีกครั้ง เลือกเข้ามาในห้วงมิติเฉียนคุน เขาก็ยังเลือกเหมือนเดิมอยู่ดี เข้ามาผสานพลังสายฟ้าระลอกที่สิบ
เพราะมีเพียงแบบนี้ เขาจึงจะสามารถล้มเทียนหลางได้ ไม่เช่นนั้น สุดท้ายคงหนีความตายไม่พ้น!
ไม่มีใครนึกถึงเลยว่าพลังสายฟ้าระลอกที่สิบจะทำลายทุกสิ่ง ทั้งยังมีพลังการทำลายรุนแรงเช่นนี้ เทือกเขาแห่งนี้แทบถล่มลงมาทั้งหมด ต่อให้ตอนนี้หลงเหยียนยังอยู่ในสภาพสมบูรณ์ ก็ไม่มีทางที่จะรอดออกไปได้
ครึ่งร่างถูกทับถม ความเ็ปเช่นนี้ทำให้ััไม่ได้แล้ว เพราะครึ่งร่างเขาชาไปหมด หากไม่ใช่เพราะจิตสุดท้ายของิญญาัที่ต่อต้านอยู่ คาดว่า…
ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสี ูเาถล่มลงมาอย่างต่อเนื่อง ทำให้วงเวทเฉียนคุนสั่นะเื
ศิษย์กว่าพันคนมองการเปลี่ยนแปลงของฟ้าดิน ไม่รู้ว่าเกิดเื่อะไรขึ้น การเปลี่ยนแปลงเช่นนี้ เกรงว่าคงไม่ได้มาจากพลังของคนกระมัง
ทันใดนั้น ครึ่งท่อนบนของหลงเหยียนก็มีพลังสายฟ้าเกิดขึ้น พลังสายฟ้าเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ หลงเหยียนััได้อย่างชัดเจน
พลังสายฟ้าระลอกที่สิบกำลังจะผสานกันอย่างนั้นหรือ น่าเหลือเชื่อ ผสานพลังในเวลานี้ เกรงว่าร่างกายหลงเหยียนต้องแตกสลายแน่
หลงเหยียนไม่ทอดทิ้งความหวังสุดท้าย ตอนนี้เขาไม่มีโอกาสรอดชีวิตแล้ว
เสี้ยววินาทีนี้ หลงเหยียนนึกถึงท่านพ่อในตระกูลหลงอู่ ท่านปู่ ท่านลุง พี่ใหญ่หลงอวี่ซี น้องหยุนฉี เซ่าโหยว ห่าวเทียน และสุดท้ายก็คือมารดา กับหลงหลิงสตรีสุดที่รักของเขา
พวกเขาล้วนเป็คนสนิทของหลงเหยียนทั้งนั้น ครั้งนี้หลงเหยียนเ็ปแทบขาดใจ น้ำตาไหลนองหน้า
จากนั้นพลังสายฟ้าระลอกที่สิบก็ผสานเข้าสู่ร่างกายหลงเหยียน พลังสายฟ้ากะพริบ ฉีกบดร่างกายอย่างต่อเนื่อง รังสีพลังที่คล้ายทำลายทุกสรรพสิ่งบดขยี้อย่างไร้เยื่อใย
ในที่สุด หลงเหยียนก็หลับตาลง รอความตายอย่างเงียบสงบ
สิงโตน้อยร้องไห้จนไม่มีเสียง มันเป็ถึงสัตว์เทพเชียวนะ สัตว์เทพ… ต่อให้ตอนนั้นพลังของตัวเองจะถูกผู้อื่นชิงไป ทว่ามันก็ไม่เคยเ็ปขนาดนี้มาก่อน ตอนนี้มันกลับต้องมองหลงเหยียน โดยไร้กำลังช่วยเหลือ
มองหลงเหยียนที่ลมหายใจรวยริน ค่อยๆ ตายลงอย่างช้าๆ มันรู้สึกเหมือนมีดกำลังกรีดที่หัวใจ นึกถึง่เวลาที่อยู่กับหลงเหยียน สิงโตน้อยก็รู้สึกสิ้นหวังเหลือเกิน
เสียงสายฟ้าดังอย่างต่อเนื่อง พลังสายฟ้าบดขยี้ภายในร่างกาย จากนั้นก็ฟื้นฟูส่วนที่เสียหาย นั่นเป็ความเ็ปของการจัดระเบียบร่างกายใหม่
พลังปราณพรั่งพรูออกมาไม่ขาดสาย ชีพมนุษย์จากสีแดงกลายเป็สีขาว สิงโตน้อยคลานขึ้นมา มองการเปลี่ยนแปลงตรงหน้า
“เสี่ยวเหยียนเอ๋อ ข้าผู้เป็สัตว์เทพ มีชีวิตมานานนับหมื่นปี นี่เป็ครั้งแรกที่รู้สึกว่ามนุษย์ต้องเ็ปถึงเพียงนี้”
ขณะที่พูด สิงโตน้อยก็ถ่ายผลึกปราณมายังตัวหลงเหยียนเรื่อยๆ หลงเหยียนที่ร่างกายเปื้อนเื เหลือลมหายใจรวยริน ไม่เห็นโอกาสรอดชีวิตเลยแม้แต่น้อย
เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า พลังสายฟ้าสิบระลอกผสานเข้ากับตัวหลงเหยียน
ขณะที่สิงโตน้อยกำลังถ่ายผลึกปราณให้หลงเหยียน หลงเหยียนที่หมดลมหายใจไปแล้ว นิ้วมือเริ่มขยับ กระตุ้นหวนปราณ
พลังหวนปราณ ฟื้นฟูพลังปราณ ฟื้นฟูร่างกาย ต่อให้เป็กลิ่นอายเพียงน้อยนิด ก็สามารถฟื้นฟูมนุษย์ได้
สิงโตน้อยพบความผิดปกติ จึงรู้สึกดีใจทันที
“อะไรนะ? นั่น นั่นเป็พลังหวนปราณอย่างนั้นหรือ วิชาฝึกชีพกำลังทำงาน!”
เมื่อพลังหวนปราณเริ่มขับเคลื่อน มันปล่อยระลอกอุ่นๆ ออกมา ทำให้ร่างกายที่เปื้อนเืของหลงเหยียนเริ่มฟื้นฟูอีกครั้ง
เืที่ท่วมตัวหลงเหยียนเริ่มไหวทวนกลับไปเร็วขึ้นเรื่อยๆ แล้วทั้งหมดก็กลับสู่ร่างกายหลงเหยียน
เมื่อเกิดสิ่งประหลาดนี้ขึ้น หลงเหยียนก็ฟื้นได้สติ
“อ๊าก!” ิญญาัพุ่งลอยออกมาจากภายในร่างของเขา บินลอยอยู่เหนือศีรษะ อีกนิดหนึ่งสิงโตก็ปัสสาวะราดเพราะความใแล้ว
นั่นคือรังสีสังหารจากผู้เป็ราชันระดับสูง
หลงเหยียนลืมตาอย่างกะทันหัน เมื่อเห็นขาทั้งสองข้างกำลังฟื้นฟูอย่างรวดเร็ว และสิงโตน้อยที่ท่าทางอิดโรย ก็ทำให้หลงเหยียนปวดหัวใจ
“ข้ารอดแล้ว ในที่สุดข้าก็รอดอีกครั้ง สิงโตน้อย เ้าสิงโตน้อย…”
หลงเหยียนะโเสียงดัง พลังสายฟ้าภายในตัวส่งออกไปปกคลุมทั่วร่างกาย
จากนั้นหลงเหยียนก็เริ่มขับเคลื่อนพลังปราณ ใช้วิชาฝึกชีพฟื้นฟูตนเอง หลงเหยียนดีใจมาก ในที่สุดเขาก็รู้แล้ว ตอนนั้นสิงโตน้อยให้ตนเสียหยกิญญาสามร้อยชิ้นเพื่อซื้อหญ้าวิเศษเป็เื่ที่ถูกต้องแล้ว
มีเพียงสิงโตน้อยเท่านั้นที่สามารถดูดสรรพคุณที่แท้จริงของหญ้าวิเศษได้
….
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไร ในที่สุดร่างกายหลงเหยียนก็ฟื้นฟูกลับมาอย่างสมบูรณ์ พลังสายฟ้าที่แข็งแกร่งในร่างกายทำให้เขาสามารถชกหินขนาดใหญ่ที่ถล่มทับขาทั้งสองข้างแตกกระจายได้
--------------------
