บทที่ 79 ประตูสู่สมรภูมิเมืองหลงจินท่ามกลางช่องเขาไร้เสียงที่โอบล้อมด้วยแมกไม้บิดเบี้ยว แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาดูเหมือนจะถูกดูดกลืนหายไปในม่านหมอกสีคล้ำที่ลอยอ้อยอิ่งอยู่เหนือพื้นดิน ทันใดนั้น อาชาทั้งสี่พลันหยุดชะงัก ลำตัวของพวกมันสั่นสะท้านและพ่นล...