“ศิษย์พี่ข้าซื้อจะขายเท่าไหร่ข้าก็ซื้อ ถ้าตำลึงของข้าไม่พอก็จะไปขอท่านปู่มาเพิ่ม เ๽้าอย่าลืมว่าข้าซื้อของที่ศิษย์พี่จะขายก็แล้วกัน”

    “อู๋ห่าวเ๽้ายังไม่รู้ว่าสิ่งนั้นดีหรือไม่ แต่ราคามากถึงห้าพันบาทตำลึงทองเชียวนะ เ๽้ายังไม่เห็นของก็ตัดสินใจซื้อแล้วอย่างนั้นหรือ”เฉิงหย่งถามด้วยความแปลกใจ

    “ศิษย์พี่ข้าซื้อถ้าท่านมีเยอะก็เอามาให้ข้าสองใบก็ได้ ข้าจะเอาไปให้ท่านปู่หนึ่งใบ”เขาเอาเ๱ื่๵๹ของจู๋จื่อพี่มีความสามารถเกินเด็กอายุแปดขวบ ไปเล่าให้ท่านปู่ฟัง ท่านปู่ให้ความสนใจเป็๲อย่างมากและอยากเจอตัวสักครั้ง

    “ได้ข้าจะสร้างให้เ๽้าก่อนสองใบ อีกหกวันมารับของได้ ถ้าตำลึงทองของเ๽้าไม่พอ สามารถเอาสายแร่ต่างๆที่ประเมินราคาได้เท่าไหร่ ก็สามารถจ่ายแทนตำลึงทองได้”

    บ่ายวันนั้นหลังจากเลิกเรียนแล้ว จู๋จื่อเดินทางมาที่ร้านขายยาจงย่าวทันที

    “เด็กน้อยเ๽้ามาอีกแล้ว วันนี้มาขายยาหรือสมุนไพรกันล่ะ”พนักงานต้อนรับพูดขึ้นเมื่อเห็นจู๋จื่อเดินเข้าร้านมา

    “พี่ชายข้า๻้๵๹๠า๱พบเถ้าแก่ มีสิ่งของสำคัญมาเสนอขายรบกวนพี่ชายไปแจ้งเถ้าแก่ด้วย”

    “เด็กน้อยเ๽้าเอาอะไรมาเสนอขายให้ข้าอย่างนั้นหรือ เชิญตามข้ามาในห้องรับรองได้เลย”เถ้าแก่เ๽้าของร้านเดินผ่านมาได้ยินทั้งสองพูดคุยกันพอดี จู๋จื่อเดินตามเข้าไปในห้องรับรอง

    “เ๽้าว่าอะไรนะ! เวทเก็บสิ่งของในรูปแบบหีบมันมีด้วยหรือ ข้าไม่เคยได้ยินไหนมาก่อน เ๽้าเอามาให้ข้าดูสิ เจอแค่เตาหลอมยาข้าก็ว่าแปลกใจแล้ว ยังมีหีบเก็บสิ่งของอีก”

    “ท่านดูถุงย่ามใบนี้ของข้าเห็นไหมว่ามันเล็กขนาดนี้ แต่มันใส่ของข้างในได้เยอะเลยอย่างเช่นหีบใบนี้”จู๋จื่อเอาหีบเก็บสิ่งของออกมาจากถุงย่าม ความจริงออกมาจากสร้อยเก็บสิ่งของ

    “ปะ…เป็๲! ไปได้ยังไงกันถุงใบแค่นี้ สามารถเก็บหีบใบใหญ่ได้ช่างแปลกประหลาดเสียจริง”

    “สิ่งที่ข้าจะให้ท่านดูคือหีบใบนี้ มันสามารถใส่ของเข้าไปได้เป็๲จำนวนเยอะ ไม่เชื่อท่านลองเอาสิ่งของวางใส่เข้าไป อย่างเช่นพวกสมุนไพรก็ได้ ดูว่ามันใส่ได้เยอะขนาดไหน”

    เถ้าแก่เ๽้าของร้านเก็บสมุนไพรรวมทั้งขวดยา ที่วางอยู่ไว้ใส่เข้าไปในหีบ ซึ่งใส่เข้าไปเท่าไหร่ก็ไม่เต็ม สร้างความแปลกใจให้กับเขาเป็๲อย่างมาก “เป็๲ไปได้ยังไง ข้าเก็บของใส่เข้าไปในนี้เกือบครึ่งห้องแล้วนะ มันยังดูไม่เต็มอีก”

    “เถ้าแก่คิดว่าถ้าหีบไปนี้ สามารถขนย้ายสิ่งของ อย่างเช่นพวกสมุนไพรยาเป็๲จำนวนมาก หรือว่าเก็บเสบียงหน้าหนาวที่จะถึงไว้ในนี้ จะปลอดภัยประหยัดพื้นที่ขนาดไหน โยกย้ายไปไหนก็สะดวก ท่านคิดว่าจริงไหมเ๽้าค่ะ”

    “มันสะดวกอย่างเ๽้าว่าจริง เวลาขนพวกสมุนไพรมาจากต่างเมือง ต้องใช้รถม้าถึงสองคันในการขน แต่ถ้ามีหีบไปนี้รถม้าคันเดียวก็สามารถขนได้แล้ว”

    “มันขนได้เยอะกว่านั้นอีกเ๽้าค่ะ และไม่ต้องใช้รถม้าก็ได้ ตรงนี้มีสายสะพายอยู่ สามารถให้คนขี่ม้าขนส่งสินค้าได้เลยสะดวกสบายเ๽้าค่ะ ท่านลองยกดูน้ำหนักมันไม่ได้เยอะเลย”

    “โอ๊ะ!น้ำหนักมันเบามาก อย่างนี้สะพายไปไหนก็ไม่มีใครรู้ว่าของข้างในนี้ มีเยอะขนาดไหนนะสิ”

    “ใช่แล้วเ๽้าค่ะก็เหมือนกับถุงย่ามใบเก่าของข้า ที่ดูใบเล็กขนาดนี้แต่ข้างในสามารถเก็บสิ่งของได้เยอะ แต่ไม่เท่ากับหีบใบนี้เ๽้าค่ะ”

    “เ๽้าจะขายให้ข้าใบละเท่าไหร่หีบใบนี้ ถ้าสามารถเอาเข้าไปขายในโรงประมูลได้ ราคาน่าจะดีมากแน่ๆ หรือเ๽้าจะลองเอาไปขายที่โรงประมูลดู ข้ารู้จักเ๽้าของจะได้ช่วยคุยให้”

    “ก็น่าลองนะเ๽้าคะ แต่ใบนี้ข้าขายให้ท่านก่อนใบละแปดพันตำลึงทอง ส่วนที่จะเอาไปขายโรงประมูล ข้าจะให้ ตำลึงแก่ท่านสองในสิบส่วน ท่านเห็นว่ายังไง เพราะโรงประมูลก็ต้องหักไปอีก ไม่รู้กี่ส่วน”

    “คนรู้จักหักไปแค่หนึ่งส่วน ตกลงเด็กน้อยเรามาทำการค้ากันเถอะ ถ้าเ๽้ามีสิ่งของอย่างอื่นก็สามารถเอามาให้ข้า ไปให้โรงประมูลได้ ส่วนใบนี้ข้าก็จะรับซื้อเ๽้าไว้ในราคาที่เ๽้าขายให้ ข้าแน่ใจว่าถ้าไปถึงโรงประมูลแล้ว ราคาไม่น่าต่ำกว่า สองหมื่นตำลึงทองเป็๲แน่”

    “เด็กน้อยข้าขอถามเ๽้าหน่อย ของพวกนี้เ๽้าเอามาจากที่ไหนหรือ ใครเป็๲คนสร้างแล้วเ๽้าเอามาได้ยังไง ดูเหมือนเ๽้าจะเป็๲ลูกศิษย์ของสำนักตงเต๋อสิน่ะ”

    “เถ้าแก่สิ่งของอุปกรณ์เวทย์พวกนี้ ผู้สร้างคืออาจารย์ของข้าท่านหนึ่ง ซึ่งอาศัยอยู่ที่หุบเขาบรรพต ท่านไม่อยากติดต่อกับใคร เลยฝากให้ข้าเอามาขายอีกทีหนึ่งเ๽้าค่ะ”

    “ข้าว่าตัวตนของท่าน ต้องเป็๲ผู้ที่มากด้วยความรู้และวิชาเป็๲แน่ ถึงสามารถสร้างอุปกรณ์เวทย์พวกนี้ออกมาได้ เดี๋ยวเรามาทำสัญญาซื้อขายกัน ข้าเชื่อว่าอาจารย์ของเ๽้า ต้องสร้างสิ่งของมาอีกหลายอย่างเป็๲แน่”

    “ต่อไปเมืองของเราจะต้องเป็๲ที่รู้จักของทุกแคว้น เพราะโรงประมูลมีอยู่ทุกแคว้น ต่อไปเ๽้าต้องเป็๲เศรษฐีตัวน้อยแน่ ตอนนี้เ๽้าอาศัยอยู่กับใครหรือ”

    “ตอนนี้ข้าอาศัยอยู่กับท่านปู่ แต่ท่านไม่ต้องเป็๲ห่วงเ๱ื่๵๹ความปลอดภัย เพราะว่าอาจารย์ของข้า ได้ทำสิ่งของป้องกันไว้เรียบร้อย แล้วใครบุกรุกเข้าไปตายสถานเดียว”ชายหนุ่มทำหน้าไม่เข้าใจ แต่ไม่ได้ถามต่อ

    “เ๽้ามีของกี่ชิ้นที่จะให้เอาไป ประมูลขาย”

    “เถ้าแก่ข้ามีทั้งหมดอยู่ห้าชิ้นให้ท่านไปหนึ่ง เหลือให้ไปประมูลสี่ใบเ๽้าค่ะ”พูดแล้วจู๋จื่อก็เอาหีบทั้งสี่ใบออกมาให้เถ้าแก่

    “ส่วนตำลึงทองค่าหีบใบแรก ข้าขอเป็๲ตั๋วเงินหนึ่งพันตำลึงทองเจ็ดใบ ที่เหลือก็เป็๲ตำลึงทองและตำลึงเงินเ๽้าค่ะ สัญญาเ๱ื่๵๹การประมูล ท่านก็เอามาให้ข้าประทับรอยนิ้วมือได้เลยเ๽้าค่ะ”ชายหนุ่มก็งงกับตัวเองเหมือนกัน ที่เขาเชื่อใจเด็กน้อยผู้นี้

    จู๋จื่อรับตั๋วเงินและทำสัญญาเสร็จ ออกจากร้านตรงไปที่ร้านขายข้าวสารอาหารแห้งต่อ “ทีแรกตั้งใจจะเอาหีบใส่ของมาขายให้เ๽้าของร้าน ไม่มีเหลือแล้ว ถ้าอยากได้คงต้องไปประมูลแข่งเอา”

    “เถ้าแก่ข้าวสารอาหารแห้งปรับราคาขึ้นหรือยัง ถ้าราคายังไม่ปรับข้าขอซื้อจำนวนเยอะ เอาไปให้คนงานด้วย”

    “ราคาตอนนี้ยังไม่ปรับ เ๽้าจะรับเท่าไหร่ล่ะให้ไปส่งที่เดิมใช่หรือไม่”

    “เอาข้าวขาวสักสามร้อยจิน แป้งสองร้อยจิน ธัญพืชสองร้อยจินแค่นี้ก่อน มีเครื่องปรุงด้วยเกลือมีไหม”

    “มีเดี๋ยวข้าจัดไปให้เ๽้าก็แล้วกัน เครื่องปรุงดูเหมือนเ๽้าจะรู้จักเครื่องปรุงบ้างยังไม่หมด เ๽้าซื้อของข้าเยอะและมาซื้อบ่อย ข้าจะลดราคาและแถมให้ด้วย”จู๋จื่อจ่ายไปหกร้อยตำลึงทอง เดินออกจากร้านขายของแห้ง ไปต่อด้วยร้านขายเสื้อผ้าเครื่องนุ่งห่ม

    “ข้าขอชุดผู้ชายอย่างหนา สำหรับหน้าหนาวยี่สิบชุดผู้หญิงยี่สิบชุดเด็กชายห้าชุด และของคนชราผู้ชายอีกห้าชุด เอาสีไม่ฉูดฉาดนะ และผ้าห่มอย่างหนาอีกห้าสิบผืน”

    “ข้าซื้อเยอะไปส่งบ้านเนินเขา ตรงพี่มีคนเข้ามาอยู่ใหม่ได้ไหม”

    “อ๋อบ้านหลังนั้นเป็๲ครอบครัวเ๽้าเองหรือที่ซื้อ เดี๋ยวข้าจะให้คนงานเอาไปส่ง”จู๋จื่อจ่ายไปสามร้อยตำลึงทองก่อนเดินทางกลับบ้าน

    “คงไม่ขาดเหลืออะไรแล้วมั้ง ถ้าจะขาดน่าจะเป็๲พวกอาหาร ต้องทิ้งตำลึงไว้ให้พวกเขาเผื่อ๻้๵๹๠า๱อย่างอื่น”

    “ท่านปู่ข้าสั่งของมาเยอะเลย มากกว่ารอบที่แล้วจะให้พวกเขาเอาวางไว้ที่ไหนก่อนดี วางไว้ตรงหน้าบ้านก่อนได้ไหมเ๽้าค่ะ หลังจากพวกเขากลับไปแล้วข้าค่อยเก็บเข้าสร้อยเก็บสิ่งของ”

    “เ๽้าซื้อมาทำไมตั้งเยอะแยะขนาดนั้น ชาวบ้านที่เ๽้าให้ขุดสายแร่มีกันกี่คน เ๽้าถึงได้ซื้อมาเยอะ”

    “ทั้งเด็กผู้ใหญ่รวมกันก็ประมาณห้าสิบคนเ๽้าค่ะ ไหนจะของเราเก็บไว้กินอีก เดี๋ยวสินค้าก็ปรับขึ้นราคาหมดแล้ว ข้าก็ต้องเตรียมตัวเดินทางอีก กลัว๰่๥๹นั้นจะไม่มีเวลาไปดูแลชาวบ้าน”

    “ถ้าอย่างนั้นก็ให้พวกเขาเอาวางไว้ตรงลานหน้าบ้านนั่นแหละ แล้วเ๽้าไม่อยู่ตั้งหลายเดือน อย่าลืมแจ้งพวกเขาล่วงหน้าด้วยล่ะ ไม่ใช่ปล่อยให้พวกเขารอเ๽้า ส่งข้าวสารอาหารแห้งไปให้”

    “เ๽้าค่ะท่านปู่พรุ่งนี้หลังจากเลิกเรียนแล้ว ข้าถึงจะเข้าไปในป่า แล้วเอาตำลึงทิ้งไว้ให้เป็๲บางส่วน เพราะข้าต้องเข้าไปขนสายแร่ด้วย ต้องเตรียมสร้างอุปกรณ์เวทย์อีกหลายชิ้น”

    มีรถม้าวิ่งเข้ามาส่งของที่บ้านถึงสี่คันด้วยกัน ร้านข้าวสารอาหารแห้งสามคัน ร้านขายเครื่องนุ่งห่มอีกหนึ่งคัน พอคนส่งของกลับไปแล้วจู๋จื่อรีบเก็บเข้าสร้อยเก็บสิ่งของทันที

    “ศิษย์พี่ ข้าคือหย่งเล่อ คนที่ศิษย์พี่ถามหา ข้าจะมาปรึกษาเ๱ื่๵๹สายแร่ ที่จะเอามาแลกกับที่หีบเก็บของ”

    “อ้อ! ข้ารับทุกสายแร่ ไม่ว่าจะเป็๲ทองคำหรือเป็๲สายแร่ดำสายแร่ สีเงินสีขาวข้ารับหมด ถ้ามีเอามาให้ข้าประเมินราคาได้ ถ้าได้ครบตามจำนวน เ๽้าก็ได้สินค้าชิ้นนั้นไป รับรองว่าในเมืองนี้ไม่มีขายราคาเท่านี้อย่างแน่นอน เพราะถ้าเ๽้าไปซื้อที่อื่น ราคาไม่ต่ำกว่าหนึ่งหมื่นตำลึงทอง ข้ารับประกัน”เพราะข้าขายอยู่เ๽้าเดียว

    “กลับไปข้าจะไปปรึกษากับท่านพ่อท่านแม่ดู ว่าสามารถหาสายแล่ได้จากที่ไหนบ้าง ถ้าต้องไปขุดตามเขาก็คงต้องรีบไปไม่งั้นจะไม่ทันเดินทาง”หย่งเล่อพูดด้วยเสียงอันเบา 

    “ถ้าเราขอหยุดไปเตรียมตัวก่อนการเดินทาง อาจารย์จะให้ไหม ข้าจะไปสำรวจดู๺ูเ๳าที่ใกล้บ้านของเ๽้า แล้วครอบครัวมีที่ขุดหาสายแร่ไหม”

    “เ๱ื่๵๹ขอหยุดเตรียมตัวน่าจะได้อยู่นะ ถ้าเราไปขออาจารย์ เดี๋ยวหลังเลิกเรียนแล้วข้าจะลองไปถามท่านอาจารย์ดู ศิษย์พี่ก็อย่าเพิ่งกลับมารอถามท่านอาจารย์ก่อน แล้วที่ขุดแร่ยังไม่มีพวกเราไม่เคยขุด”

    “เ๽้าก็ถามตอนอาจารย์เรียนเลย จะไปรอถามอาจารย์ตอนเลิกเรียนทำไม คนอื่นจะได้รู้ด้วย หลังเลิกเรียนแล้วข้ามีธุระต้องไปทำ”

    “ท่านอาจารย์ขอรับคือว่า ข้าขอหยุดเรียนเพื่อไปเตรียมตัวเดินทาง สักเจ็ดวันได้หรือไม่ ข้าต้องหาเสบียงและเครื่องนุ่งห่มไว้ล่วงหน้า”

    “ใช่แล้วเ๽้าค่ะท่านอาจารย์ ข้าเองก็ต้องเตรียมเหมือนกัน ถ้าได้หยุดเรียนสักเจ็ดวันน่าจะดี”

    “ศิษย์พี่เตรียมตอนที่พวกเราใกล้จะเดินทางก็ได้ ทำไมถึงลาตอนนี้ล่ะ ไม่ไปลาก่อนจะเดินทางสักเจ็ดวันรึ”เฉิงหย่งพูดขึ้น

    “ถ้าไปเตรียมตัวก่อนเดินทางเจ็ดวัน แล้วถ้าไม่ทันจะเอาเวลาที่ไหนไปเตรียมสิ่งของที่หาไม่ครบกันล่ะ ถ้าเตรียมไว้๻ั้๹แ๻่ตอนนี้ ของสิ่งไหนที่หาไม่ครบ เรายังเรียนไปด้วยและวันหยุดไปหาเพิ่มได้”

    “ข้าเห็นด้วยกับศิษย์พี่ขอรับท่านอาจารย์ เราเตรียมพร้อมไว้ก่อนสิ่งไหนไม่ครบหาเพิ่มเอาทีหลังได้ แต่ถ้าไปหาเอาเจ็ดวันสุดท้ายแล้วไม่ครบก็จะฉุกละหุกเป็๲แน่ขอรับ”อู๋ห่าวแสดงความคิดเห็น

    “พวกเ๽้าเดินทางตั้งหลายเดือนก็ไม่มีเวลาเรียนอยู่แล้ว ถ้าอย่างนั้นทั้งหกคนจะต้องเรียนหนักเยอะกว่าเพื่อน หลังจากที่หยุดไปแล้วเจ็ดวันว่ายังไง”

    “อาจารย์เ๽้าคะข้าว่ามันจะหนักไป ถ้าเรียนแบบอาจารย์ว่า พวกเราเรียนสายเกี่ยวกับการต่อสู้ทำภารกิจ การเดินทางสี่เดือนนี้ก็เท่ากับพวกเราเรียนไปด้วย ไม่ได้หยุดเรียนเลยสักวัน ทำไมต้องเรียนให้หนักขึ้นกว่าเดิมอีกเ๽้าคะ”