บทที่ ๑๒:เสียงเรียกยามวิกาลความมืดและความเงียบสงัดภายในเรือนหลังเล็กนั้นตึงเครียดราวกับเชือกที่ขึงจนสุด ความกลัวเย็นเยียบแล่นไปทั่วร่างของหงเอ๋อขณะที่นางกำมีดทำครัวไว้ในมือจนแน่น ดวงตาจับจ้องไปที่ประตูไม้อย่างไม่กะพริบ ทุกเสียงกิ่งไม้ไหวและเสียงลมพัด...