หลงเหยียนรู้ดี หลิงเทียนอวี่ต้องมีเื่อยากบอกแน่ ในเมื่อเป็หัวหน้านำถึงสิบคน ทว่าเป็กลุ่มเล็ก เช่นนั้นเขาก็ต้องคำนึงถึงภาพลักษณ์
“ข้านำพวกเ้าเข้าไปในประตูแห่งธุลี เมื่อพวกเ้าเข้าไปก็ถือว่าไปถึงโลกในห้วงมิติเฉียนคุนแล้ว ถึงตอนนั้น เ้าไม่ต้องสนใจใครทั้งนั้น และไม่ต้องฟังคำสั่งจากข้า แยกออกจากกลุ่มได้เลย ไม่เช่นนั้น ข้ากลัวว่าถ้าเทียนหลางมาหาเื่เ้า ข้าก็คง…”
เมื่อนึกถึงเทียนหลางที่มีพลังระดับชีพธรณี การที่หลิงเทียนอวี่พูดแบบนั้น หลงเหยียนก็ไม่โทษเขา จึงตบไหล่เป็การปลอบ
“พี่อวี่ วางใจเถอะ ในเมื่อเขาแข็งแกร่งขนาดนั้น ต่อให้ทั้งสิบคนที่ท่านนำก็คงไม่ใช่คู่ต่อสู้เขา ถึงตอนนั้นข้าจะซ่อนตัวเอง ไม่ทำให้ทุกคนพลอยเดือดร้อนไปด้วย แล้วเช่นนั้นข้าจะติดต่อพวกท่านอย่างไร”
แน่นอนว่าหลิงเทียนอวี่ไม่มีทางไม่สนใจภาพรวมเพราะหลงเหยียนเพียงคนเดียว “ตราประจำตัว พวกเราติดต่อกันผ่านตราประจำตัว เพื่อจับตำแหน่งของฝ่ายตรงข้าม ภายในระยะเวลาห้าวันนี้เ้ารีบเตรียมตัวเถิด หลงเหยียน ความจริงในเรือนเหยากวางของเรา เ้าเป็คนที่มีความหวังว่าจะได้คะแนนชั้นที่สามมากสุดแล้ว แสดงออกมาให้เต็มที่ จะให้ดีก็อย่า…”
“อย่าถูกเทียนหลางฆ่าตายสินะ!”
หลิงเทียนอวี่พยักหน้า
“เ้าต้องระวังอีกเื่หนึ่ง เทียนหลางคือหัวหน้าของกลุ่มย่อยทั้งหมดในหน่วย หากพวกเขาพบเ้า ไม่แน่ศิษย์หนุ่มในหน่วยกฎระเบียบอาจโจมตีเ้า เ้าต้องระวังให้มาก”
หลงเหยียนรู้เื่นี้ดี เมื่อได้ยินเขาพูดแบบนี้แล้ว หลงเหยียนรู้สึกกดดันยิ่งกว่าเดิม นึกไม่ถึงว่าเทียนหลางแค่คนเดียวจะสามารถขับเคลื่อนคนของหน่วยกฎระเบียบได้ด้วย ทั้งหมดหนึ่งพันกว่าคน แบ่งออกเป็สิบหน่วย แค่หน่วยกฎระเบียบก็มีมากกว่าร้อยคนแล้วที่้าตามล่าหลงเหยียน
“บัดซบ หากพวกเขาหาเจอจริงๆ ข้าต้องแย่แน่ ทว่าหากแยกพวกเขาออกจากกัน ข้าคงไม่กลัวเท่าไร มากสุดก็แค่ตายไปพร้อมกัน เห็นได้ชัดว่าการแข่งขันในครั้งนี้ไม่ใช่การแข่งล่าสัตว์อสูรเพียงอย่างเดียว อย่างไรก็ตาม คนของสิบหน่วยอาจต้องเจอบททดสอบที่น่ากลัว”
ทุกคนแก่งแย่งชิงดีชิงเด่น ฆ่าฟันกันเอง ทั้งน่าอนาถและโหดร้าย แค่นึกถึงภาพนั้นก็อาจทำให้ทุกคนรู้สึกกลัว
“ยังมีอีกเื่ เวลาที่พวกเ้าตามล่าปีศาจอสูร ต้องตรวจสอบ่ท้องของปีศาจอสูรให้ละเอียดเสียก่อน การฝึกในครั้งนี้ ผู้าุโสิบคนจากชั้นในตระกูลอู่ตี้ให้ความสำคัญมาก ได้ซ่อนมีดเพลิงมารไว้ในท้องของปีศาจอสูร”
“มีดเพลิงมารเล่มนี้มีค่าสูงยิ่งนัก ทั้งยังมีวิชาควบคุมมีดเพลิงมารอีกด้วย ถือเป็รางวัลสำหรับการฝึกในครั้งนี้ นั่นเป็ถึงมีดระดับมายาขั้นสูงเชียวละ คงไม่ต้องพูดถึงความน่ากลัวของมันแล้ว”
หลงเหยียนนึกในใจ ‘มีดระดับมายาขั้นสูง? ตระกูลอู่ตี้ช่างยิ่งใหญ่จริงๆ ถึงกับมอบมีดระดับมายาเป็รางวัล’
“อย่างไรเสีย เ้าระวังตัวให้มากไว้ก็พอ ในนั้นมีปีศาจอสูรระดับมายาขั้นที่สี่เชียวนะ อย่าน้อยพละกำลังก็เทียบเท่าระดับชีพธรณีเริ่มแรก”
หลงเหยียนจำข้อมูลเหล่านี้เอาไว้ในใจ ทุกคนล้วนมีโอกาสได้มีดเพลิงมาร หลงเหยียนเชื่อว่ามีดเล่มนั้นต้องซ่อนอยู่ในท้องของปีศาจอสูรระดับสูงแน่
‘ดูเหมือนต้องรีบฆ่าปีศาจอสูรให้เร็ว ถึงมีโอกาสได้มีดเพลิงมารแล้วล่ะ หากผู้าุโซ่อนมีดเพลิงมารไว้ในสัตว์อสูรระดับสี่จริงๆ ข้าจะทำอย่างไร?’
“นั่นต้องเป็การโจมตีแบบหมู่”
หลิงเทียนอวี่ถอนหายใจ “อะไรที่ควรบอกข้าก็บอกหมดแล้ว ก่อนถึงเวลา ข้าจะอธิบายกับทุกคนแบบคร่าวๆ อีกครั้ง หัวหน้าตัวแทนจากเรือนเหยากวางในครั้งนี้คือพี่เมิ่งเหยา ทว่าข้าคงไม่กล้ารับรองหรอกว่าเขาจะกล้ามีเื่กับหน่วยกฎระเบียบเพราะช่วยเ้าคนเดียว ในเมื่อครั้งนี้คนจากหน่วยกฎระเบียบยังมีองค์หญิงน้อยไปด้วย นั่นก็คือเว่ยเชียนมู่”
เมื่อหลิงเทียนอวี่พูดจบ เขาก็เดินจากไป
เมื่อนึกถึงหญิงสาวคนนั้น หลงเหยียนก็อยากฉีกเสื้อผ้าบนตัวนางทิ้งทั้งหมด จัดระเบียบนางใหม่อีกครั้ง
ภายในระยะเวลาห้าวัน หลงเหยียนสามารถใช้เวลานี้ทำหลายสิ่งอย่าง
หลังจากหลิงเทียนอวี่จากไปแล้ว หลี่เมิ่งเหยาก็ปรากฏตัว เมื่อสองวันก่อน หลงหยียนยังไม่ได้ขอบคุณนางเลย หากไม่ใช่นางที่ออกมาช่วย เกรงว่าตอนนี้หลงเหยียนคงถูกเทียนหลางสังหารแล้ว!
“พี่เมิ่งเหยา มาแล้วหรือ”
หลงเหยียนมองนางด้วยความเกรงใจ
หลังจากหลี่เมิ่งเหยาเข้ามาแล้ว นางก็มองประเมินหลงเหยียน “คิดว่าหลิงเทียนอวี่คงบอกเ้าหมดแล้วใช่หรือไม่ หากยัง้ารู้สิ่งใดก็ถามข้าได้เลย”
“พี่เมิ่งเหยา ขอบคุณท่าน ถ้าไม่ใช่เพราะท่าน ข้าก็คง…”
“จะขอบคุณอย่างไร? เ้าเป็ถึงชายชาตรี แค่พูดขอบคุณก็พอหรือ?”
หลงเหยียนอยากเปิดปากพูด ทว่าหลี่เมิ่งเหยาก็ยื่นมือมาปิดปากหลงเหยียนก่อน
“อ้อ! ข้านึกได้แล้ว เมื่อสองวันก่อนมีคนบอกว่า หากไม่ไปสนามประลอง เขาจะไม่ใช่ลูกผู้ชาย!”
หลงเหยียนหมดคำพูดกับนางจริงๆ ทุกครั้งที่มาก็ต้องหยอกตนก่อนตลอด
“จะเป็ชายหรือไม่ ขึ้นไปบนเตียงเดี๋ยวก็รู้เอง!”
หลี่เมิ่งเหยามองหลงเหยียนด้วยสายตาเย้ายวน “ข้าดูไม่ออกจริงๆ ว่าเ้าจะกล้าพูดเช่นนี้ด้วย มาสิ อย่างไรเสียเ้าก็จะตายอยู่แล้ว ถือว่าพี่สาวให้โอกาสเ้าก็แล้วกัน”
ขณะที่พูดนั้น หลี่เมิ่งเหยาก็กระชากเสื้อของหลงเหยียนด้วยความใจกล้า นี่เป็ครั้งแรกที่หลงเหยียนใกล้ชิดสตรีมากเช่นนี้
ต้องเข้าใจก่อนว่าหลี่เมิ่งเหยาเป็ถึงนางในฝันของศิษย์ในเรือนเหยากวาง อย่างน้อยแม้กระทั่งนางเองก็ไม่รู้ตัวว่าตนได้รู้สึกพิเศษกับหลงเหยียนไปแล้ว
สิงโตน้อยแทบบ้าไปแล้ว หลงเหยียนมองนาง ครั้งนี้เขารวบรวมความกล้า กำลังจะกดมือลงบนตัวนาง
ทันใดนั้น หลงเหยียนผลักนางออกอย่างกะทันหัน เพราะเขาเห็นว่าเ้าหลิงเทียนอวี่นั่นกลับมาอีกแล้ว
“คือว่า ข้า ข้าแค่อยากมาบอกให้หลงเหยียนระวังตัวจากเว่ยเชียนมู่ด้วย แล้วก็… หลงเหยียน ข้างนอกมีคน้าพบเ้า!”
หลิงเทียนอวี่พูดจบก็รีบหนีทันที เวลานี้ หัวใจหลงเหยียนแทบะเิออกมา ต้องโทษเขาที่ไม่ได้ปิดประตู ทำให้เ้าหมอนี่วนกลับมาเจอ
บรรยากาศแลดูอึมครึม หลี่เมิ่งเหยามีกลิ่นหอมจางๆ กระซิบข้างหูหลงเหยียนอย่างแ่เบา
“ไปเถิด ไปดูว่าใครมาหาเ้า ข้าจะรอเ้าในห้องนี้…”
หลงเหยียนร่างกระตุกวูบ รีบหนีออกจากห้องของตนทันที
หลงเหยียนวิ่งพุ่งออกจากห้อง หัวใจไม่อาจสงบลงได้ “ยังดี ยังดี ข้าเกือบควบคุมตัวเองจากนางไม่ได้เลย เสี่ยงจริงๆ”
เขาวิ่งมาตามหลิงเทียนอวี่ “พี่อวี่ ขอบคุณนะ หากไม่ใช่ท่านที่มาช่วยแก้ไขสถานการณ์ เกรงว่าวันนี้ศิษย์น้องต้องเสียตัวแล้ว”
แววตาหลิงเทียนอวี่แลดูอิจฉา
“นี่เ้ายังแสดงอีกหรือ นึกไม่ถึงจริงๆ เพิ่งมาเรือนเหยากวางได้ไม่กี่วัน แม้แต่นางในฝันของพวกเรา เ้าก็หลอกล่อไปได้แล้ว เรือนร่างนั้น! นับว่าเป็โชคของเ้าแล้ว”
“พี่อวี่ มันไม่ใช่อย่างที่ท่านคิด สำหรับข้าแล้ว นางเป็เหมือนพี่สาว”
ขณะที่หลงเหยียนกำลัง้าที่จะอธิบาย เขาก็พบคนที่อยู่ไม่ไกล
หลงเหยียนจึงหันไปมองเขาด้วยสายตาประหลาดใจ
“พี่อวี่ หรือมีคนมาหาข้าจริงๆ? ท่านคงไม่ได้หมายถึงเขาใช่หรือไม่”
หลงเหยียนรู้จักชายที่มาหาตน เขาก็คือคนงานที่ร้านค้าในซอยซูฮวา
เมื่อนึกถึงเ้าของร้าน เถ้าแก่คนนั้นสร้างภาพจำให้แก่เขา กระบี่สังหารัของตนยังอยู่ที่นั่น ซึ่งเขาจะใช้เวลาห้าวันนี้ให้สิงโตน้อยไปขโมยกลับมา
เมื่อเห็นคนงานในร้าน เขานึกไม่ถึงจริงๆ ว่าผู้จัดการที่ดูแลกิจการในย่านนั้นจะกว้างขวางถึงเพียงนี้ แม้กระทั่งคนงานในร้านก็มาหาตนเจอที่นี่ ดูเหมือนผู้จัดการกิจการย่านซอยซูฮวาคงมีเื้ัที่ไม่ธรรมดา
หลิงเทียนอวี่เรียกเ้าหมอนั่นมา แล้วก็เดินจากไป
หลงเหยียนมองเขาด้วยรอยยิ้ม จำได้ว่าครั้งก่อนตอนอยู่ที่ร้าน เขาถูกตนหยามศักดิ์ศรีไปหนึ่งครั้ง
“เ้ามาหาข้าหรือ? เถ้าแก่ของพวกเ้าให้มาหาข้า?”
เ้าหมอนั่นเห็นหลงเหยียนแล้วก็โมโห ทว่าเมื่อนึกถึงคำสั่งของเ้านาย เขาก็รีบตอบหลงเหยียน “นายท่านบอกว่า่นี้ร้านของเรามีหญ้าวิเศษที่ช่วยด้านการล้างภายในร่างกาย ท่านลองไปดูที่นั่นได้”
--------------------
