เดือนแล้วเดือนเล่า ที่เขาต้องทุ่มเทฝึกฝน

ทั้งกลางวันและกลางคืน ทั้งร่างกายและจิตใจ

ความเหนื่อยล้าที่สะสม กล้ามเนื้อที่ปวดหนึบ ความหวังเล็ก ๆ ที่ต้องvfmoในใจเพื่อไม่ให้ทุกอย่างพังลง

เขาไม่เคยคิดว่าการจะเป็๲นักผจญภัยระดับสูงจะยากขนาดนี้

แต่เขาก็ไม่เคยหยุดเช่นกัน

เพราะทุกแรงที่เขาทุ่มลงไป ล้วนมีเป้าหมายเดียว เพื่อที่จะอยู่เคียงข้างมาเรียอย่างแท้จริง

เพื่อไม่ให้เธอต้องแบกทุกอย่างไว้คนเดียวอีกต่อไป

แต่กระนั้น...ความคิดถึงก็ไม่เคยหายไป

โดยเฉพาะใน๰่๥๹เดือนสุดท้ายที่ผ่านมา

๰่๥๹เวลานั้น มาเรียหายหน้าไปจากเขาบ่อยกว่าปกติ

เธอบอกเพียงสั้น ๆ ว่าต้องไปฝึกเพิ่มเติม

เขาไม่ได้ถามมาก

ไม่ใช่เพราะไม่ห่วง แต่เพราะเขารู้ว่าคำถามบางคำก็ไม่มีคำตอบที่ควรได้ยิน

และเธอเอง...ก็ยังคงกลับมาทุกครั้ง ถึงจะดูเงียบลงบ้าง เหนื่อยขึ้นบ้าง แต่เธอก็ยังยิ้มให้เขา แม้บางทีแววตาจะหลบเลี่ยงสายตาเขาไปเล็กน้อยก็ตาม

ทัคคุงไม่อยากคิดมากเกินไป

แม้ในค่ายจะเริ่มมีเสียงกระซิบเ๱ื่๵๹ "กิจกรรมฝึกพิเศษ" ที่จัดขึ้นในบางค่ำคืน

แม้เขาจะเคยเห็นเงาของหญิงสาวหลายคนในชุดปกปิดหน้าตา ถูกพาเข้าไปยังอาคารฝึกปิดที่มักไม่เปิดใช้งาน

แม้บางครั้งเขาจะรู้สึกว่าเสียงบางอย่างในยามค่ำคืนนั้น...ไม่ควรได้ยิน

แต่เขาก็ไม่ถาม

เพราะมาเรียคือคนที่เขาเลือกเชื่อ

เพราะตอนนี้ เขาก็ได้มาอยู่ในจุดที่ฝันไว้แล้ว

ไม่ใช่แค่ในฐานะนักผจญภัยระดับสูง แต่ในฐานะผู้ชายที่พร้อมจะอยู่เคียงข้างเธอ

พร้อมจะเป็๲คนที่ดูแลเธอ ไม่ใช่แค่รอเธอกลับมาอย่างที่เคย

เขาเงยหน้าขึ้นมองฟ้า สีทองยามเย็นกำลังจางหายไปในม่านเทา

อีกไม่นาน แสงดาวก็จะปรากฏ

และเขาหวังว่า คืนนี้...มาเรียจะมองดาวดวงเดียวกันกับเขา

แม้ไม่ได้อยู่ข้างกันในตอนนี้

แต่ในใจเขาเชื่อว่า

จากนี้ไป พวกเขาจะได้เดินไปด้วยกันจริง ๆ เสียที