หลงเหยียนขมวดคิ้วมุ่น “พวกเ้ามาได้อย่างไร?”
เย่ซีหนานรวบรวมพลังิญญาไปที่ฝ่ามือ เขาโกรธเกรี้ยวจนถึงขีดสุด คล้ายอยากจะฆ่าหลงเหยียนให้ตายคามือเสียตอนนี้
“ดูเหมือนพวกเ้าจะรู้เื่ที่เกิดขึ้นกันแล้วสินะ พวกเ้าดูไม่ออกหรือว่าเป็เพราะอะไร? นี่ไม่ใช่ความผิดของข้านะ”
เดิมทีหลงเหยียนเตรียมจะจากไปเงียบๆ ทว่าเย่ซีหนานกลับขวางทางเอาไว้ก่อน
“เ้าสมควรตายยิ่งนักที่ฉวยโอกาสเช่นนี้”
หลงเหยียนรู้สึกโมโหเล็กน้อย จริงอยู่ที่เมื่อครู่ตนอาจล่วงเกินหานอวี่ไปเล็กน้อย แต่ที่เขาทำเช่นนั้นก็เพราะความจำเป็เพราะ้าปลอบโยนนางเท่านั้น พวกเขาสองคนก็น่าจะรู้ข้อนี้ดี
“หลบไปให้พ้นทาง ไม่เช่นนั้น อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ” หลงเหยียนคร้านจะอธิบาย เพราะในเวลานี้ ไม่ว่าจะอธิบายอย่างไรก็ประโยชน์อยู่ดี
ในตอนนั้นเอง หานอวี่เดินออกมาจากห้อง ร่างอรชรของนางไม่ได้อยู่ในชุดรัดรูปเหมือนดังเมื่อครู่แล้ว กลับเปลี่ยนมาสวมชุดผ้าโปร่งแสงสีขาวสะอาดแทน เส้นผมบนศีรษะก็ค่อนข้างยุ่งเหยิงเล็กน้อย
“พี่หลงเหยียน? ท่านกำลังคุยกับใครอยู่หรือ?” เมื่อนางเดินออกมาด้านนอกและพบกับเย่ซีหนานรวมไปถึงพี่ชายของเขา หานอวี่ก็ใจนร้องอุทานออกมา ก่อนจะยกมือขึ้นมาปิดหน้าอกแล้ววิ่งกลับเข้าไปในห้องอีกครั้ง
“อะไรกัน? เมื่อครู่หานอวี่ก็อยู่กับหลงเหยียนตามลำพังในสภาพเช่นนี้หรือ? นี่มัน...?”
สัดส่วนที่เย้ายวนของนางถูกเผยต่อสายตาของคนทั้งหลายอย่างหมดจด แทบจะทำให้ชายทุกคนเืกำเดาไหลออกมาพร้อมกัน หรือว่าเมื่อครู่ หลงเหยียนเห็นเรือนร่างของนางจนหมดแล้ว
เมื่อเห็นการแต่งตัวของนาง หลงเหยียนก็เข้าใจต้นสายปลายเหตุของเื่ทั้งหมดทันที หานอวี่้ายุให้สองพี่น้องตระกูลเย่โมโหจนจากไปนั่นเอง และการที่หลงเหยียนมาที่นี่ในเวลานี้ก็ถือเป็โอกาสดีของนาง ทว่าเื่จริงจะง่ายดายเหมือนที่หานอวี่คิดหรือ?
ชายหญิงอยู่ร่วมห้องในเสื้อผ้าที่บางโปร่ง แล้วเช่นนี้หลงเหยียนจะอธิบายอะไรได้อีก? นอกเสียทุกคนจะเชื่อว่าเขาเป็สุภาพบุรุษที่มีคุณธรรมอย่างแท้จริง
“พวกเ้า... ช่างไร้ยางอายสิ้นดี ถึงได้ทำเื่บัดซบกันเช่นนี้ หลงเหยียน เ้า...”
และแล้วเื่ที่เขาเป็กังวลก็เกิดขึ้นจนได้ เมื่อเื่กลายมาเป็เช่นนี้ ทุกคนต้องมองว่าความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาไม่บริสุทธิ์แน่ๆ
“อ๊าก! หลงเหยียน ข้าจะฆ่าเ้า เ้าไม่รู้หรือไรว่าหานอวี่สำคัญสำหรับข้าแค่ไหน?”
เขาดวงตาแดงก่ำ พลันพลังระดับชีพธรณีขั้นต่ำก็ปะทุออกมาในพริบตา ร่างกายของเขาอัดแน่นไปด้วยรังสีสังหาร คล้ายอยากจะฆ่าหลงเหยียนให้ตายเสียเดี๋ยวนี้ เย่ซีหรานมีพลังระดับชีพธรณีขั้นสูง หลงเหยียนไม่มีทางเอาชนะเขาได้เลย
กลิ่นอายแห่งพลังที่แข็งแกร่งถาโถมเข้าใส่หลงเหยียนอย่างจัง ทำให้เขารับรู้ได้รังสีแห่งความอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา
‘อะไรกัน? หรือเ้าสองคนนี้คิดจะลงมือกับข้าที่นี่? หากเป็ผู้ฝึกยุทธ์ระดับชีพธรณีขั้นต่ำ ข้ายังพอรับมือไหว ทว่าเย่ซีหรานคนนี้ ไม่ใช่คนที่ข้าในตอนนี้สามารถรับมือได้อย่างแน่นอน’
ทั้งสองต่างก็รวบรวมพลังปราณขึ้นพร้อมกัน ทว่าเย่ซีหนานกลับดึงแขนของเย่ซีหรานเอาไว้
“ท่านพี่ เื่ของเ้าหมอนี่ ให้เป็หน้าที่ของข้าเอง ท่านกลับไปบอกเ้าสำนักซีหมัวทีว่าการแต่งงานครั้งนี้ข้าขอยกเลิก ตัวข้าไม่ทนกับเื่บ้าบอเช่นนี้แน่”
“อาหนาน!”
“เลิกพูดได้แล้ว ท่านพี่ ข้าจะฆ่าเ้าบ้านี่เดี๋ยวนี้เลย”
ในตอนที่เขาเตรียมจะพุ่งเข้ามาหาหลงเหยียน อยู่ๆ หานอวี่ที่เพิ่งเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็วิ่งกลับออกมาอีกครั้ง แล้วเข้าไปบังร่างหลงเหยียนเอาไว้
“ไม่... ไม่นะ... เป็ความผิดข้า เป็ความผิดของข้าเอง อย่าลงมือกับเขา หลงเหยียน เ้ารีบไปเถิด เป็ข้าเองที่ทำผิดต่อเ้า ความจริงพวกเราไม่ควรทำเื่เช่นนั้นเลย เป็ข้าที่ทำร้ายเ้า”
“พวกเราทำเื่แบบไหนกันหรือ?” หลงเหยียนรู้สึกอยากหลั่งน้ำตาออกมา ในโลกใบนี้ มีสตรีเช่นนี้ด้วยหรือนี่
เย่ซีหนานะโเสียงดัง “อ๊าก! ทำไมถึงทำกับข้าเช่นนี้ ไม่ยุติธรรมเลยสักนิด ไสหัวไป นังผู้หญิงไร้ยางอาย”
หลงเหยียนก่นด่าในใจ เขาก้าวออกไปเผชิญหน้ากับเย่ซีหนาน “เย่ซีหนาน ฟังข้าอธิบายก่อน พวกเราไม่ได้ทำอะไรกันทั้งนั้น อย่าเพิ่งเข้าใจผิดไป”
“ไปอธิบายในนรกเถิด” เย่ซีหนานตวาดเสียงดังแล้วพุ่งเข้าไปหาหลงเหยียนอย่างดุดัน ทางด้านของเย่ซีหรานเองก็ยังไม่จากไปไหน หากน้องชายของเขาได้รับาเ็ละก็ เขาจะฆ่าหลงเหยียนให้ตายในทันทีเลย อย่างไรเสียเขาก็เป็ถึงศิษย์ที่ได้รับการยอมรับว่าเป็ยอดฝีมืออันดับหนึ่งในสำนักทั้งสี่เชียวนะ
หลงเหยียนรีบดันหานอวี่ออกไปให้พ้นทาง พลางใช้วิชาฝีเท้าซ่อนม่านเมฆเพื่อหลบเลี่ยงการโจมตีจากเย่ซีหนานไปด้วย
“หมัดสะบั้นปราณ!”
เงาหมัดขนาดใหญ่พุ่งตรงมาที่หลงเหยียนพร้อมกับพลังอำนาจที่มหาศาลกับสายลมที่โหมกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง หลงเหยียนรีบชะงักฝีเท้าลงแล้วรับการโจมตีนี้อย่างฉุกละหุก
“หมัดทะลวง หมัดเคลื่อนธารดารา!”
การโจมตีทั้งสองระลอกพุ่งเข้าไปกระทบกันก่อนจะะเิขึ้นอย่างรุนแรง ซึ่งเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก็ทำให้หลงเหยียนตกตะลึงเป็อย่างมาก คิดไม่ถึงเลยว่าพลังของเย่ซีหนานจะแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ ระลอกคลื่นจากการะเิทำให้คนทั้งสองถอยหลังกลับไปคนละสามก้าว
‘เย่ซีหนานแข็งแกร่งมากจริงๆ อีกทั้งตอนนี้ยังมีพี่ชายของเขาอีกคน ดูท่า วันนี้ตนต้องลำบากแน่’
เดิมทีหลงเหยียนเตรียมจะอธิบายเื่ที่เกิดขึ้น แต่อีกด้าน เมื่อเห็นว่าน้องชายทำอะไรหลงเหยียนไม่ได้ เย่ซีหรานก็กระจายพลังระดับชีพธรณีขั้นสูงออกมา และมาปรากฏอยู่ข้างกายหลงเหยียนในพริบตา เมื่อมาถึงก็ะเิพลังยุทธ์ที่แข็งแกร่งออกมาทันที เขาส่งพลังปราณไปที่ฝ่ามือ พลังภายในร่างกายพลันถาโถมออกมาราวกับคลื่นลมมรสุม เพียงเสี้ยววินาที หมัดที่ทรงพลังก็พุ่งตรงเข้ามาหาหลงเหยียนด้วยความเร็วสูง พลังที่แฝงอยู่ในหมัดนั้นแข็งแกร่งและหนักหนากว่าพลังในหมัดของเย่ซีหนานเป็เท่าตัวเลยทีเดียว
หลงเหยียนตกตะลึง คิดไม่ถึงเลยว่าเย่ซีหรานจะลงมือโดยไม่ให้สุ้มให้เสียงเช่นนี้ ไม่แม้แต่จะเปิดโอกาสให้ตนได้อธิบายด้วยซ้ำ หานอวี่ที่อยู่ไม่ไกลเห็นดังนั้นก็ร้อนใจจนหลั่งน้ำตาออกมา กระทั่งบัดนี้ นางถึงเข้าใจว่าการกระทำของตนผิดมหันต์แค่ไหน ครั้งนี้ นางทำให้สองพี่น้องตระกูลเย่โกรธเกรี้ยว เกรงว่า่เวลานับจากนี้ หลงเหยียนต้องอยู่ไม่เป็สุขแน่
“หมัดสะบั้นปราณ!”
“วิชาลับสยบเทพ นิ้วเหมันต์ไร้เงา!”
น่าเสียดายที่ในครั้งนี้ วิชายุทธ์ที่หลงเหยียนภาคภูมิใจที่สุดกลับถูกอีกฝ่ายทำลายลงด้วยเวลาเพียงชั่วพริบตาเท่านั้น นอกจากนี้แล้ว ระลอกคลื่นจากหมัดของอีกฝ่ายยังพุ่งเข้ามาเล่นงานจนหลงเหยียนลอยถลากลับไปด้านหลังอีกด้วย โครม... ร่างของหลงเหยียนกระแทกลงบนกำแพงเื้ัอย่างแรง
แม้จะมีพลังป้องกันของกายสายฟ้าคอยปกป้อง เืลมในร่างของหลงเหยียนก็ยังแปรปรวนไปหมดทั้งร่าง พรืด... เขากระอักเืออกมาอย่างอดไม่ไหว
การเผชิญหน้ากับเย่ซีหรานทำให้หลงเหยียนรู้สึกท้อแท้และสิ้นกำลังอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน คิดไม่ถึงว่าพลังของผู้ฝึกยุทธ์ระดับชีพธรณีจะแข็งแกร่งได้ถึงขนาดนี้ หลงเหยียนไม่อาจรับมือกับเขาได้แม้แต่กระบวนท่าเดียวด้วยซ้ำ
หานอวี่ที่อยู่ไม่ไกลร้องไห้จนขอบตาแดงก่ำ!
หลงเหยียนรู้สึกเหมือนชิ้นส่วนในร่างกายถูกถอดออกจากกันอย่างสิ้นเชิง ความเสียหายที่ได้รับสร้างความเ็ปอย่างแสนสาหัสแก่ร่างกาย นี่ถือเป็คู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งที่สุดเท่าที่หลงเหยียนเคยเจอมาเลยก็ว่าได้ สมแล้วที่เป็ศิษย์ที่ได้รับการยอมรับว่าแข็งแกร่งที่สุดในสี่สำนัก ฝีมือของเขายอดเยี่ยมมากจริงๆ
หลงเหยียนพยายามลุกขึ้นมาจากพื้น เขาอดกลั้นต่อความเ็ปในร่างกายพลางขับเคลื่อนวิชาฝึกชีพหวนปราณขึ้นอย่างเร่งด่วน
หลงเหยียนมองไปยังเย่ซีหรานด้วยสายตาแค้นเคืองจนถึงขีดสุด พลันไฟแห่งโทสะก็ลุกโชนขึ้นในหัวใจ
สองพี่น้องตระกูลเย่ช่างน่าแค้นนัก หลงเหยียนจะจดจำความเ็ปที่พวกเขาสร้างขึ้นไปตลอดกาล ที่ยิ่งไปกว่านั้นคือ ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นเพราะสตรีที่แอบชอบตนเพียงคนเดียวเท่านั้น ความจริงในข้อนี้ทำให้หลงเหยียนโมโหจนแทบจะขาดสติ เขาเตรียมขับเคลื่อนพลังในร่างกายเพื่อสู้ตายกับคนทั้งสอง ทว่าอีกด้านหนึ่ง เย่ซีหรานรวบรวมพลังที่รุนแรงและแข็งแกร่งยิ่งกว่าเอาไว้ที่ฝ่ามือเป็ที่เรียบร้อยแล้ว ซึ่งพลังระลอกนี้ก็รุนแรงจนพัดให้ชายเสื้อของเย่ซีหนานปลิวสะบัดขึ้นไม่หยุด
“หลงเหยียน เ้ายังอาจมาแตะต้องผู้หญิงของน้องชายข้า รวมกับความแค้นเื่ของหลี่เมิ่งเหยา ครั้งนี้ข้าไม่มีทางปล่อยเ้าไปแน่ ที่หลี่เมิ่งเหยาต้องไปที่ตระกูลชั้นในก็เพราะเ้า ตงฟางเทียนหนานก็เป็เหมือนกองไฟที่มีแต่จะแผดเผาและทำร้ายนาง วันนี้ ไม่ว่าอย่างไรเ้าก็ต้องตาย ต่อให้ข้าต้องถูกลงโทษอย่างหนักเพราะเื่นี้ ต่อให้ต้องถูกตัดสิทธิ์จากการคัดเลือกเพื่อเข้าตระกูลชั้นใน ข้าก็จะเอาชีวิตเ้าให้จงได้”
ในขณะที่เย่ซีหรานเตรียมจะพุ่งเข้ามาหาอีกครั้ง ในตอนที่หลงเหยียนเตรียมขับเคลื่อนพลังัแปลงกายขึ้น ในเสี้ยววินาทีนั้น อยู่ๆ ร่างสง่าของใครบางคนก็พุ่งเข้าไปหาเย่ซีหรานด้วยความเร็วดุจสายฟ้า ในเวลาแห่งความเป็ความตายนี้ สตรีนางหนึ่งกลับะเิพลังที่แข็งแกร่งไม่ด้อยไปกว่าเย่ซีหรานออกมา นางซัดฝ่ามือออกไปข้างหน้า โจมตีให้เย่ซีหรานล่าถอยออกไปอย่างไม่มีทางเลือก
“หากเ้ากล้าเอาชีวิตพี่เหยียนของข้าละก็ ข้าก็จะเอาชีวิตเ้าเช่นกัน นอกจากนี้ ข้ายังจะทำให้สำนักซีเหมินของพวกเ้าหายไปจากเมืองอู่ตี้โดยสิ้นเชิง!” คำพูดของหลงหลิงทำให้เย่ซีหรานที่โมโหจนแทบจะเสียสติเก็บพลังกลับไปอีกครั้ง พลันร่างของเขาก็ชะงักลงด้วยความตกตะลึง
--------------------
