บทที่ 71 เสนาบดีหวังเทียนซานภายใต้สายฝนโปรยปรายและความมืดมิดของรัตติกาล ไป๋อวี้เจียวกำลังลอยอยู่เหนือชั้นเมฆด้วยตาข่ายไหมทอง ผืนไหมบางเบาจนแทบมองไม่เห็น แต่กลับแข็งแรงพอให้เด็กหญิงตัวเล็กๆ เหยียบยืนได้อย่างมั่นคง เมื่อยามนางก้าวเท้าลง พื้นเมฆขาวก็แหว...