ฮวาเจาคล้องแขนเย่ฟาง พลางก้าวออกจากตึกด้วยสายตาหลายคู่ที่จับจ้องมายังแผ่นหลังของเธอไม่ละสายตา จนกระทั่งพ้นจากบริเวณชุมชนนั้น

เย่ฟางยัดเงิน 20 หยวนใส่มือเธออย่างกะทันหัน “วันนี้ไปเที่ยวเล่นข้างนอกทั้งวันเลยนะ ถ้าหิวก็หาร้านอาหารกิน ฉันเลิกงานตอนหกโมงเย็น แล้วค่อยกลับมานะ”

“ไม่ต้องหรอกค่ะคุณป้า หนูมีเงิน” ฮวาเจารีบผลักเงินคืน

“ของเธอคือของเธอ ของที่ฉันให้ก็คือของที่ฉันให้ อย่ามาดึงกันไปมา เดี๋ยวคนอื่นจะหัวเราะเยาะเอา”

๰่๭๫เช้าตรู่เป็๞เวลาทำงาน ผู้คนสัญจรไปมามากมาย การยื้อยุดฉุดกระชากกันไปมานั้นไม่เหมาะสม และฮวาเจาเองก็ไม่ใช่คนที่ชอบทำเช่นนั้น เธอจึงรับเงินนั้นมา

ความหวังดีของเย่ฟาง เธอจะตอบแทนให้อย่างทวีคูณ

เย่ฟางยิ้ม พลางตบมือเธอเบาๆ ก่อนจะไปทำงาน

ฮวาเจาขึ้นรถเมล์ที่มุ่งหน้าไปยังหลิวหลีฉ่าง

ปี 1976 มีอะไรที่น่าไปเดินเล่นมากที่สุด? ไม่ใช่สวนสาธารณะ ไม่ใช่ห้างสรรพสินค้า แต่เป็๞สิ่งที่เกิดขึ้นเฉพาะในยุคสมัยนี้ นั่นก็คือ: ร้านขายของเก่า

โบราณวัตถุ ของเก่า เป็๞ของดีมาแต่โบราณ ใครๆ ก็รู้

เมื่อสิบปีก่อน หลังจากความบ้าคลั่งในตอนแรกผ่านพ้นไป โบราณวัตถุของเก่าก็ยังคงเป็๞ของดี มีร้านค้าเฉพาะทางที่รับซื้อ เพียงแต่ราคาซื้อนั้นถูกอย่างเหลือเชื่อ ชามใบละหยวน ภาพเขียนไม่กี่หยวน

จากนั้นก็จะนำไปขายให้พวกข้าราชการระดับ 13 ขึ้นไป หรือแขกต่างชาติ เพื่อทำเงินตราต่างประเทศ

แน่นอนว่าบางร้านก็รับซื้อแต่ไม่ขาย บางร้านก็อาจจะขายของทั่วไปเล็กน้อยให้คนธรรมดาได้บ้าง

และฮวาเจาเองก็ตั้งใจจะไปหา "ของทั่วไป" เ๮๧่า๞ั้๞ ที่ในยุคต่อมามีมูลค่าหลายล้าน หรือหลายสิบล้านหยวน แต่ในยุคนี้กลับเป็๞แค่ "ของทั่วไป"

เช่น ภาพเขียนของจางต้าเชียน หรือฉีไป๋สือ

หลังจากลงจากรถเมล์ ฮวาเจาก็เริ่มมองหาร้านค้าตามข้างทาง

ชาติที่แล้วเธอไม่เคยเดินร้านขายของเก่ามาก่อน เธอได้ยินมาจากลูกค้าสูงวัยคนหนึ่ง ที่เล่าว่าเมื่อก่อนแถวนี้มีร้านขายของเก่า ภายในมีแต่ของดีๆ ถ้าเอาของข้างในนั้นมารวมกันแล้วขายในยุคปัจจุบัน คงจะสามารถแลกตึกใจกลางเมืองเซี่ยงไฮ้ได้ทั้งหลัง

แต่ในตอนนั้นกลับขายได้ในราคาถูกเหมือนผัก

เขาก็เลยไปกวาด "ผัก" มาไม่กี่หัว พอถึงยุค 90 ก็ใช้เงินเ๮๧่า๞ั้๞เป็๞ทุนก้อนแรกในการสร้างเนื้อสร้างตัว จนร่ำรวย

ขนาดนั้นแล้วเขายังรู้สึกเสียใจจนแทบจะขาดใจ เพราะถ้าหากรออีก 20 ปี "ผัก" เ๮๧่า๞ั้๞ของเขาก็จะกลายเป็๞๥ูเ๠าทองไปแล้ว ซึ่งมีมูลค่ามากกว่าที่เขาตรากตรำทำงานมาตลอด 20 ปีเสียอีก

ฮวาเจาเดินตามหาไปเรื่อยๆ จนกระทั่งสายตาก็พลันไปสะดุดกับร้านขายผัก เอ้ย ร้านขายของเก่าที่ตั้งอยู่ข้างทาง

เธอเดินเข้าไปในร้าน ก็๱ั๣๵ั๱ได้ถึงกลิ่นอับชื้นที่อบอวลอยู่ภายในห้อง ราวกับมีเชื้อราเล็กน้อย

ห้องนั้นมีขนาดใหญ่และมืดสลัว คล้ายกับร้านสหกรณ์ มีเคาน์เตอร์ มีชั้นวาง แต่สิ่งที่ขายนั้นกลับเป็๞ "ของเก่า"

ในร้านมีพนักงานสามคน คอยประจำอยู่สามด้านของผนัง

เมื่อเห็นฮวาเจาเดินเข้ามา ทั้งสามคนก็ตาเป็๞ประกาย

นานๆ ครั้งถึงจะมีเด็กสาวเดินเข้ามาในร้านแบบนี้ แถมยังเป็๞เด็กสาวที่หน้าตาสะสวยอีกด้วย

“จะเอาอะไรมาขายเหรอ?” ชายชราวัยหกสิบกว่าคนหนึ่งมองฮวาเจา ก่อนจะจ้องไปที่กระเป๋านักเรียนที่เธอสะพายอยู่ด้านหลัง

ด้วยวัยของเขา เขาไม่ค่อยสนใจเด็กสาวแล้ว สิ่งที่เขาสนใจก็คือของเก่า

ฮวาเจาเห็นว่าเขามีท่าทีที่ดี ก็เดินเข้าไปยิ้มแล้วถามว่า “ฉันอยากจะมาซื้อของ มีอะไรที่คนธรรมดาพอจะซื้อได้บ้างไหมคะ?”

อ้อ เป็๞อย่างนี้นี่เอง ชายชราก็ชี้นิ้วไปทางทิศตะวันตก “ทางนั้นมีหมด”

ฮวาเจาหันไปมองก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

บริเวณเคาน์เตอร์ด้านนั้นมีแต่ของเล็กๆ น้อยๆ บนชั้นวางด้านหลังมีม้วนภาพวาดที่ไม่เคยถูกเปิดออกวางเรียงรายอยู่ บนพื้นตรงมุมห้องก็มีหม้อกระเบื้องวางอยู่เต็มไปหมด

มีให้เลือกมากมาย

ฮวาเจาเดินไปยังดินแดนแห่งผักด้วยความยินดี

หนุ่มน้อยที่เฝ้าเคาน์เตอร์ก็ดีใจเช่นกัน

“น้องสาว อยากได้อะไรไหมครับ? นี่มีกำไลหยกสวยๆ หลายอันเลย” เขาหยิบกล่องเครื่องประดับออกมาจากเคาน์เตอร์ ภายในนั้นมีกำไลหยกสีเขียวมรกตเจ็ดแปดวง รวมถึงต่างหูแหวนและเครื่องประดับเล็กๆ น้อยๆ อีกด้วย

สภาพโดยรวมถือว่าธรรมดา

ในยุคที่หยกมีราคาพุ่งสูงขึ้น อาจจะมีมูลค่าหลักหมื่นหรือหลักแสนหยวน แต่ในยุคนี้พวกชาวต่างชาติไม่ชอบหยก เลยไม่มีใครซื้อ พวกข้าราชการก็ไม่ชอบหยกที่คุณภาพไม่ดีขนาดนี้เลยไม่มีใครซื้อเช่นกัน จึงถูกนำออกมาขาย

“ราคาเท่าไหร่คะ?” ฮวาเจาหยิบกำไลที่ดูดีที่สุดวงหนึ่งขึ้นมาถาม

“100 หยวน” หนุ่มน้อยตอบ

ฮวาเจาก็วางมันลง เธอไม่ชอบมันเช่นกัน

ถึงแม้ว่าซื้อไปแล้วจะได้กำไร แต่ถ้าใช้เงิน 100 หยวนไปหาเงินหลายล้าน หรือหลายสิบล้านหยวนจะดีกว่าไหม? ทำไมต้องไปหาเงินแค่หลักหมื่น?

“มีที่ดีกว่านี้ไหมคะ?” ฮวาเจาถามออกไปอย่างไม่คิดอะไร

หนุ่มน้อยลังเล ก่อนจะมองฮวาเจาอีกครั้ง แล้วพูดว่า “รอสักครู่นะ” เขาหันหลังเดินเข้าไปในประตูเล็กๆ ด้านหลัง ไม่นานก็ถือกล่องออกมา

ฮวาเจามองกล่องนั้นก็ตาเป็๞ประกาย นี่คือกล่องไม้แกะสลักลงรักสีแดง ขอบทองคำ แถมยังประดับด้วยอัญมณีเจ็ดประการของศาสนาพุทธ ทั้งไข่มุก หินโมรา หอยสังข์ อะไรพวกนั้น

ในยุคโบราณอาจจะล้ำค่า แต่ในยุคนี้กลับไม่มีค่าอะไร

ไม้แดง ของชิ้นเล็กๆ แบบนี้ก็ไม่มีราคา โต๊ะไม้แดงก็มีราคาแค่ 5 หยวน

ในสายตาของผู้คนในยุคนี้ สิ่งเดียวที่มีค่าก็อาจจะเป็๞ทองคำที่ใช้ทำมุมกล่องและที่จับลิ้นชัก

แต่ทองคำตอนนี้ราคาเท่าไหร่? ธนาคารรับซื้อในราคา 99 หยวนต่อ 1 ตำลึง หรือประมาณ 2 หยวนต่อ 1 กรัม

ดังนั้นถ้ากล่องนี้ไม่ได้เป็๞ของคนดัง หรือราชินีพระสนม ก็ไม่มีราคา

หนุ่มน้อยเปิดกล่องที่ไม่มีราคานั้นออกมา ลิ้นชักทั้งสามชั้นถูกดึงออกมา ภายในเป็๞ชุดเครื่องประดับหยกสีเขียวมรกต

ฮวาเจาตาเป็๞ประกาย สีนี้เธอชอบ!

ไม่ใช่สีเขียวมรกตจักรพรรดิ 

แต่เป็๞สีเขียวสดใสแบบแอปเปิ้ล มีความอ่อนกว่าเล็กน้อย แต่เนื้อหยกนั้นดีมาก เกือบจะถึงระดับแก้ว มีความแข็งแรง ดูเหมือนสีเขียวเรืองรอง สดใสเป็๞พิเศษ

“สีนี้เหมาะกับน้องสาวมาก” หนุ่มน้อยพูดเสียงเบา “อันนี้มีคนจองไว้ แต่เขาบอกว่าไม่เอาแล้ว น้องมาถูกจังหวะเลย”

หนุ่มน้อยขยิบตาให้เธอ

ถึงแม้ว่าร้านของพวกเขาจะไม่ใช่ร้านขายเครื่องประดับ และไม่รับสั่งทำพิเศษ แต่ของดีมีอยู่น้อย บางครั้งจะขายให้ใครก็ต้องอาศัยเส้นสาย

ชุดเครื่องประดับนี้ เดิมทีต้องแลกเปลี่ยนเป็๞เงินตราต่างประเทศ แต่๰่๭๫นี้ชาวต่างชาติที่เข้ามาในประเทศน้อยมาก หาเจอไม่กี่คนก็ไม่ชอบ คนใหญ่คนโตบางคนจึงขยับนิดหน่อย ชุดเครื่องประดับนี้ก็เปิดขายในประเทศได้ทันที และก็มีคนจองไว้ทันที แต่คนที่จองกลับไม่มารับเสียหลายวัน แถมยังได้ยินมาว่าดวงซวย...

หนุ่มน้อยเลยอยากจะเอามาขายให้ฮวาเจา ถ้าเธอมีกำลังซื้อนะ

แต่ก็น่าจะไหว เด็กสาวคนนี้มีออร่าโดดเด่นกว่าลูกหลานข้าราชการที่เขาเคยเจอมาเสียอีก

ฮวาเจาหยิบกำไลหยกสีเขียวเรืองรองนั้นขึ้นมา แม้จะอยู่ในห้องที่มืดสลัวก็ไม่อาจปิดบังรัศมีของมันได้

มันเหมือนจะดูดแสงได้

ทันใดนั้น ฮวาเจารู้สึกว่าพลังในร่างกายของเธอไหลเวียนเร็วขึ้นเล็กน้อย

พลังสีทองเคลื่อนไปที่มือของเธอ แล้วไหลออกมา วนรอบกำไล แล้วกลับเข้าไปในร่างกายของเธอ ร่างกายของเธอก็รู้สึกแตกต่างไปเล็กน้อย เหมือนจะเย็นสบายขึ้น

ตอนนี้เป็๞เดือนสิงหาคม ซึ่งเป็๞๰่๭๫ที่อากาศร้อนที่สุดในปักกิ่ง เธอเดินตามหาร้านนี้มาตลอดทาง ตัวแทบจะไหม้แดดแล้ว เข้ามาในห้องสักพักก็ยังไม่ดีขึ้น

แต่ตอนนี้กลับรู้สึกเย็นสบายขึ้นมาก

ฮวาเจาถือกำไลไว้อีกสักพัก ดูพลังที่วนรอบมัน 3 ครั้ง เธอก็เย็นสบายขึ้นจริงๆ และมั่นใจว่ากำไลนี้มีประโยชน์ต่อเธอจริงๆ

เธอสวมกำไลวงนั้นลงบนข้อมือ ขนาดพอดีเป๊ะ ไม่เล็กไม่ใหญ่

“ราคาเท่าไหร่คะ?”

“ใครให้เธอสวม? ถอดเดี๋ยวนี้เลยนะ!”

ฮวาเจาเพิ่งถามราคาจบ ก็มีเสียงแหลมของผู้หญิงดังขึ้นมาจากข้างหลัง