บทที่ 102 ด้ายแดงสองเส้นเขารู้สึกถึงกระแสธารอันอบอุ่นที่ไหลเวียนจากข้อมือเช่นเดียวกับคนอื่นๆ ...แต่แล้วในวินาทีต่อมาโลกทั้งใบเบื้องหน้าของเขาก็พลันสลายหายไป! เขามิได้ยืนอยู่ในเรือนใหญ่อีกต่อไปแต่กลับมายืนอยู่ท่ามกลางความว่างเปล่าอันมืดมิดและในห้วงมโน...