แม้ยังไม่กล่าวอะไรหากแต่ดวงตาคมกริบนั้นดูมีอำนาจเหลือเกิน ทำเอาหญิงสาวที่กำลังตกตะลึงต้องยกมือขึ้นปิดปากกลั้นเสียงอุทาน เมื่อสายตาปะทะเข้ากับใบหน้าสุดหล่อเหลาที่หล่อนจำได้ไม่ลืม

    เมื่อครู่ตอนที่เขาลงไปที่ออฟฟิศชั้นล่างมินตรายังไม่ทันได้เห็นหน้า เพราะว่าหล่อนมัวแต่ก้มหน้าก้มตาอยู่กับกองเอกสารบนโต๊ะทำงาน

    “ขอบใจที่ยังจำผมได้… ”

    อันโตนิโอกล่าวพร้อมกับเดินมาล็อกประตู จากนั้นค่อยๆ หันกลับมามองหญิงสาวด้วยแววตาเอาเ๹ื่๪๫

    “เอ่อ… คุณ… ”

    มินตรา๻๷ใ๯กลัวเมื่อเขาล็อกประตูห้องแล้วก้าวยาวๆ เข้ามาหา

    “ว้าย… ”

    มินตราร้องอุทาน…

    ในชั่วขณะสั้นๆ ที่ไม่ทันได้ระวัง หล่อนมารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ท่อนแขนกำยำของเขารวบเอวหล่อนจากทางด้านหลังแล้วกระชากร่างบอบบางเข้ามาจูบกอดอย่างหื่นกระหายไม่เกรงใจราวกับว่าเคยได้ทำแบบนี้มาก่อน

    “อื๊อ... ท่านคะอย่า… ”

    มินตราร้องได้เพียงแค่เฮือกสั้นๆ…

    ร่างบอบบางถูกรวบเอาไว้แน่น เขากอดหล่อนจากทางด้านหลัง ไซ้ที่ซอกคออย่างกระหายแล้วดันตัวหล่อนเข้ามาหาผนังจนทรวงอกอวบใหญ่เบียดชิดติดผนัง

    “นึกว่าจะจำกันไม่ได้เสียแล้ว… ”

    เสียงกระเส่ากระซิบข้างหู…

    อันโตนิโอเบียดกายกำยำเข้าแนบชิดจนหญิงสาวรู้สึกได้ว่าความเป็๲ชายที่กึ่งกลางลำตัวของเขานั้นแข็งตัวเป็๲ลำกำลังดุนดันเสียดสีอยู่ระหว่างง่ามก้นของหล่อน

    “อย่าดื้อนะ… คนผิดสัญญาสมควรต้องโดนลงโทษหนักๆ… และวันนั้นฉันจะลงโทษเธออย่างหนักเพื่อที่เธอจะได้รู้ว่าไม่ควรหลอกคนอย่างฉัน… ”

    ขณะกล่าว…

    มือข้างหนึ่งของอันโตนิโอค่อยๆ สอดเข้ามาใต้ชายเสื้อด้านล่าง ไล้ลูบเอวคอด คลี่นิ้วลูบคลำไปทั่วราวกับว่ากำลังประมาณสัดส่วนอันเย้ายวน

    ค่อยๆ ลูบสูงขึ้นมาบีบขยำทรวงอกอวบใหญ่ เบียดกันแน่นจนสองเต้าแทบปริออกมาจากกระดุมที่รัดแน่นโอบอุ้มความมหึมาเอาไว้อย่างน่าอึดอัด

    “อืออออ… อย่า… ”

    เสียงของมินตราสั่นเครือคล้ายจะร้องไห้…

    ไม่เพียงแค่ชายเสื้อเท่านั้นที่ถูกเลิกแล้วสอดมือขึ้นมาบีบเคล้นสองเต้าอย่างเมามัน

    แต่มืออีกข้างของท่านประธานที่ยังประกบอยู่ทางด้านหลังก็เลิกชายกระโปรงของหล่อนขึ้นมากองไว้เหนือบั้นท้ายงอนงาม บีบขยำกลีบก้นกลมกลึงอย่างกลัดมันในอารมณ์

    “งืออออ… ”

    มินตราร้องด้วยความกลัว…