ฮูหยินข้าคือนักวิทยาศาสตร์
ขนาดตัวอักษร
สีพื้นหลัง
ถึงแม้ว่าจ้าวเซิงจะบอกว่าไม่ต้องเตรียมอะไรมา หวาชิงเสวี่ยก็ยังนำหีบใบใหญ่ติดมาด้วย
นอกจากเสื้อผ้าสำหรับผลัดเปลี่ยน นางยังนำขี้ผึ้ง น้ำผึ้ง น้ำมันงาขวดเล็ก และขวดเครื่องเคลือบเล็กๆ จำนวนหนึ่งที่ซื้อจากร้านขายเครื่องเคลือบมาด้วย พวกมันมีรูปทรงแบนกลม ขนาดใหญ่กว่าเหรียญเล็กน้อย ใช้สำหรับใส่ลิปบาล์มได้พอดี
เวลาว่างๆ ก็สามารถทำลิปบาล์มได้ พอช่างไม้ทำแม่พิมพ์เสร็จ นางก็จะสามารถทำสบู่ทำมือได้แล้ว
ท้ายที่สุดแล้ว นางก็มาที่นี่เพื่อคุมงาน ไม่สามารถลงมือทำธนูเหมือนช่างฝีมือได้ แม้ว่านางจะมีความตั้งใจ แต่ก็ไม่มีเรี่ยวแรง อย่างมากก็ทำได้เพียงแค่ชี้แนะวิธีการ ดังนั้น หวาชิงเสวี่ยจึงรู้สึกว่าชีวิตของนางค่อนข้างสบาย
เมื่อหวาชิงเสวี่ยมาถึง ฟู่ถิงเย่ก็มารับนางที่หน้าค่ายด้วยตนเอง พร้อมกับเหลียงเหวินเฉิง และช่างฝีมือที่ไม่คุ้นหน้าอีกหลายคน
ฟู่ถิงเย่มองมาทางหีบของนาง แล้วขมวดคิ้ว “ไม่ได้บอกหรือว่าไม่ต้องนำสิ่งใดมา ที่นี่มีพร้อมทุกอย่างแล้ว”
หวาชิงเสวี่ยยิ้มหวาน “ข้ารู้ ข้าแค่นำของที่ใช้ฆ่าเวลาส่วนตัวมาเท่านั้นเอง”
ตุ้บ!
เหลียงเหวินเฉิงที่ช่วยยกหีบใบนั้นถึงกับเซ เกือบล้มลงกับพื้น!
ฆ่าเวลา?!
แม่นางหวา เหตุใดท่านยังมีอารมณ์ฆ่าเวลาอยู่อีกหรือ! รู้หรือไม่ว่าค่ายธนูหน้าไม้ของพวกเรากำลังแบกรับแรงกดดันมากเพียงใด! หา!
ฟู่ถิงเย่ “เดินอย่างไรของเ้า?! ของแค่นี้ก็ยกไม่ไหว!”
เหลียงเหวินเฉิงตั้งสติแล้วจับหีบไว้ให้มั่น เขาก้มหน้าลงพร้อมกับมีสีหน้าประหม่า
ช่างฝีมือคนอื่นๆ ก็มีสีหน้ากระอักกระอ่วนเช่นกัน
ฟู่ถิงเย่พาหวาชิงเสวี่ยไปที่กรมสรรพาวุธ ช่างฝีมือข้างในทำงานกันอย่างขะมักเขม้น บรรยากาศเต็มไปด้วยความคึกคักและเร่งรีบ
นี่เป็ครั้งแรกที่หวาชิงเสวี่ยได้เห็นภาพเช่นนี้ อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นเต้นและกล่าวว่า “ทุกคนกระตือรือร้นกันมากเลย”
ฟู่ถิงเย่ เหลียงเหวินเฉิงและคนอื่นๆ กลับมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก...
ตามหลักแล้ว เมื่อมีการเชิญช่างฝีมือผู้เชี่ยวชาญจากข้างนอกมาทำงานที่กรมสรรพาวุธ รองหัวหน้าผู้ดูแลกรมสรรพาวุธควรจะนำบรรดานายช่างและหัวหน้าช่างทั้งหลายมาต้อนรับหวาชิงเสวี่ย แต่ยามนี้หน้าประตูไม่มีผู้ใดออกมาต้อนรับแม้แต่คนเดียว
นี่เป็การดูดูิ่กันอย่างยิ่ง
ฟู่ถิงเย่กำลังจะะเิโทสะ แต่หวาชิงเสวี่ยดึงชายแขนเสื้อของเขาไว้แล้วถามว่า “ต่อไปข้าจะพักอยู่ที่นี่หรือเ้าคะ?”
เขาเห็นรอยยิ้มหวานบนใบหน้าของหวาชิงเสวี่ย คิดว่าไม่อยากทำลายอารมณ์ดีของนาง จึงอดกลั้นเอาไว้แล้วพูดด้วยท่าทีปกติ “ที่พักของเ้าต้องเดินไปข้างหน้าอีกหน่อย ที่นี่เสียงดังเกินไป ข้าจะพาเ้าไป”
หวาชิงเสวี่ยเดินตามหลังเขาไปพลางมองซ้ายทีมองขวาที
เมื่อเห็นช่างฝีมือในสมัยโบราณเหล่านี้ที่สามารถสร้างเครื่องมือและอาวุธต่างๆ ได้อย่างประณีตโดยไม่ต้องอาศัยเครื่องจักรที่ทันสมัย หวาชิงเสวี่ยก็รู้สึกตื่นเต้นนิดหน่อย รู้สึกว่าทุกอย่างล้วนแปลกใหม่และน่าสนใจไปหมด
บางคนก็มองนางด้วยความอยากรู้อยากเห็น
หวาชิงเสวี่ยไม่สนใจสายตาเ่าั้ เพราะถึงอย่างไรในค่ายทหารก็ไม่ค่อยมีสตรี โดยเฉพาะอย่างยิ่งในกรมสรรพาวุธที่รับผิดชอบการผลิตยุทโธปกรณ์ทางทหาร คนที่นี่ล้วนแต่เป็แรงงานชายแข็งแรงทั้งสิ้น ยิ่งไม่มีทางมีสตรีอยู่ ดังนั้นจึงพอจะเข้าใจท่าทางตอบสนองของช่างฝีมือเหล่านี้ได้
แต่เหลียงเหวินเฉิงกลับรู้สึกไม่สบายใจ ไม่รู้ว่าเป็เพราะคิดไปเองหรือไม่ เขารู้สึกว่าสายตาเ่าั้ไม่เป็มิตร เหมือนกับกำลังมองดูเื่ตลก
“แม่นางหวา!” ทันใดนั้นก็มีเสียงดังก้องขึ้น!
หวาชิงเสวี่ยมองไปทางต้นเสียง ประหลาดใจเป็อย่างยิ่ง “ท่านลุงหลิว มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรเ้าคะ?”
ช่างตีเหล็กหลิววิ่งเข้ามาด้วยความตื่นเต้น เพราะรีบร้อนเกินไปจึงเกือบสะดุดล้มลง
“แม่นางหวา! ในที่สุดท่านก็มาตามที่ข้าหวัง!” ใบหน้าเหี่ยวย่นของช่างตีเหล็กหลิวมีรอยยิ้มกว้างราวดอกไม้ผลิบาน “ข้าคิดว่าจะไม่ได้เจอท่านอีกแล้ว!”
หวาชิงเสวี่ยอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา “ท่านตามหาข้าเพราะเื่ใดเ้าคะ?”
ทุกคนรอบข้างต่างมองมาด้วยความประหลาดใจ...ช่างตีเหล็กหลิวเป็ถึงผู้มีชื่อเสียงใน่นี้ของกรมสรรพาวุธ แม้แต่รองหัวหน้าเว่ยก็ยังชื่นชมเขาไม่ขาดปาก แต่ใครจะไปคิดว่าเขาจะรู้จักสตรีนางนี้ที่ท่านแม่ทัพพามาด้วย?!
ฟู่ถิงเย่ก็ประหลาดใจเล็กน้อย มองไปยังหวาชิงเสวี่ย “เ้ารู้จักกับช่างตีเหล็กหลิว?”
หวาชิงเสวี่ยพยักหน้า “อืม ท่านยังจำขนมแป้งกรอบม้วนที่ข้าเคยทำให้ได้หรือไม่? สิ่งนั้นต้องใช้กระทะแบนถึงจะทำได้ ข้าหาซื้อหลายที่ก็ไม่มีขาย สุดท้ายได้ช่างตีเหล็กหลิวผู้นี้มาตีเหล็กเป็กระทะให้ข้า”
ช่างตีเหล็กหลิวโค้งคำนับฟู่ถิงเย่อย่างนอบน้อม อธิบายว่า “ต้องขอบคุณแม่นางหวาที่ชี้แนะ สอนวิธีการตีเหล็กแบบหนึ่งให้ข้า แต่น่าเสียดายที่ข้าโง่เขลา จนถึงทุกวันนี้ก็ยังไม่สามารถเข้าใจวิธีการนี้ได้อย่างถ่องแท้!”
ทุกคนต่างส่งเสียงอื้ออึง!
อะไรนะ...ลูกค้าสตรีที่ช่างตีเหล็กหลิวเคยพูดถึง ที่แท้ก็คือสตรีนางนี้?!
สตรีนางนี้ไม่เพียงแต่ทำธนูได้ ยังตีเหล็กเป็ด้วย?!
เื่จริงหรือนี่?!
บรรดาช่างฝีมือร่างกำยำพากันงุนงง หวาชิงเสวี่ยกลับยิ้มอย่างสบายๆ แล้วพูดว่า “ไม่เป็ไรนะเ้าคะ วิธีการนั้นง่ายมาก ข้าจะสอนท่านอีกครั้ง หลังจากนี้พอมีประสบการณ์มากขึ้น ท่านก็จะค่อยๆ ชำนาญขึ้นเองเ้าค่ะ”
ช่างฝีมือทุกคนเงียบเป็เสียงเดียว “...”
พวกเราศึกษาอยู่นานก็ยังไม่เข้าใจ นางกลับบอกว่าง่ายหรือ?! นางถึงกับพูดว่า...ง่าย! มาก!
ในใจของทุกคนต่างรู้สึกสับสนยิ่งนัก...
ในที่สุดเหลียงเหวินเฉิงก็หาเสียงตัวเองเจอ เขากระแอมสองครั้งแล้วพูดกับช่างตีเหล็กหลิว “คือว่านะ...ลุงหลิว แม่นางหวาเป็ผู้ที่ท่านแม่ทัพเชิญมาช่วยค่ายธนูหน้าไม้ของเราสร้างธนู หากให้ไปที่ค่ายเครื่องมือเหล็กของพวกท่าน แล้วพวกเราจะ...”
“ใช่แล้ว!” ช่างฝีมือที่อยู่ข้างหลังเหลียงเหวินเฉิง ะโตอบโต้บ้าง “การสร้างธนูรอไม่ได้! ทุกอย่างต้องมีลำดับมาก่อนมาหลัง พวกเ้าค่ายเครื่องมือเหล็กก็รอไปก่อนเถิด”
พอนึกถึงครั้งก่อนที่คนของค่ายเครื่องมือเหล็กหัวเราะเยาะ คนของค่ายธนูหน้าไม้ก็รู้สึกสะใจเหลือเกิน!
“ถูกต้อง ถูกต้อง พวกเ้าค่ายเครื่องมือเหล็กก็รอก่อนเถิด แม่นางหวาจะมาช่วยพวกเราสร้างธนูต่างหาก!”
“นี่...นี่...” ช่างตีเหล็กหลิวส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปทางฟู่ถิงเย่ “ท่านแม่ทัพ การตีดาบยาวขาดอีกเพียงขั้นตอนสุดท้าย...”
ฟู่ถิงเย่กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ไม่ต้องรีบร้อน ให้แม่นางหวาได้ไปพักผ่อนก่อน การปรับปรุงอาวุธนั้นใช้เวลานาน ไม่ต้องรีบร้อนทำให้ได้ในตอนนี้”
พูดจบ เขาก็พาหวาชิงเสวี่ยไปยังกระโจมโดยไม่สนใจว่าคนอื่นจะคิดอย่างไร
เหลียงเหวินเฉิงกับช่างฝีมือคนอื่นๆ ก็รีบตามไป
คนที่เหลือมองหน้ากันอยู่นาน ไม่รู้ว่าผู้ใดพึมพำเสียงเบาขึ้นมาประโยคหนึ่ง “ท่านแม่ทัพกับแม่นางหวานี่...ดูเหมือนว่าความสัมพันธ์จะไม่ธรรมดาเลยนะ...”
...
ใต้เท้าสวี หัวหน้าเสมียนเดินเข้ามาในห้องพักอย่างรีบร้อน เพิ่งก้าวเข้ามาข้างในก็พูดขึ้นอย่างร้อนรนว่า “แย่แล้ว! แย่ใหญ่แล้ว!”
รองหัวหน้าเว่ยวางถ้วยชาลงอย่างใจเย็นแล้วถามว่า “ท่านแม่ทัพพาสตรีนางนั้นมาแล้ว?”
“มาแล้ว! หลายคนไปดูมาแล้ว!” ใต้เท้าสวีเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก “สตรีนางนั้นคือลูกค้าสตรีที่ช่างตีเหล็กหลิวพูดถึง! ตอนนี้ข่าวแพร่กระจายไปทั่วกรมสรรพาวุธแล้ว!”
“อะไรนะ?!” เว่ยฮั่นใจนเคราสีดอกเลาของเขาสั่นไหว “มิได้พูดว่าลูกค้าสตรีนางนั้นแซ่ฮวาหรือ?”
“โธ่! เข้าใจผิด เข้าใจผิดกันไปหมดแล้ว นางแซ่หวา ไม่ใช่แซ่ฮวา! ช่างตีเหล็กหลิวแทบจะก้มลงกราบไหว้นางเป็อาจารย์! ตอนนี้หัวหน้าช่างประจำของแต่ละค่ายต่างก็อยากแย่งตัวนางไปช่วยงาน!”
เว่ยฮั่นใอย่างยิ่ง “...แย่งตัวหรือ?”
“ใช่แล้ว!” หัวหน้าเสมียนพยักหน้าอย่างแรง “สตรีนางนั้นไม่รู้ว่าเป็เทพเซียนมาจากที่ใด ดูแล้วอายุแค่สิบเจ็ดสิบแปดปี แต่กลับเชี่ยวชาญอาวุธทุกประเภท! อาวุธแบบใดก็ตามที่นำไปให้นางดู พอเห็นแล้วก็บอกว่า...บอกว่า...”
รองหัวหน้าเว่ยถาม “บอกว่าอะไร?”
หัวหน้าเสมียนตอบด้วยสีหน้าเศร้าหมอง “บอกว่าปรับปรุงได้...”
เว่ยฮั่นมีสีหน้าเคร่งเครียด ลูบถ้วยชาในมือพลางครุ่นคิดอย่างหนัก...
หัวหน้าเสมียนพูดด้วยความกังวล “จะทำอย่างไรดี ใต้เท้าเว่ย? ก่อนหน้านี้พวกเราทำแบบนั้น...หากข่าวแพร่ออกไปคงไม่ดีแน่”
นางอุตส่าห์มาปรับปรุงอาวุธให้กับทหารแคว้นต้าฉี แต่กลับถูกคนของกรมสรรพาวุธขัดขวางไม่ให้เข้ามา...หากทหารเ่าั้กับพวกชาวบ้านรู้เข้า คงจะโดนด่าจนจมน้ำลายตายแน่!
รองหัวหน้าเว่ยเดินไปเดินมาในห้องด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ข้าขอคิดดูก่อน...”
...
ภายในกระโจม ผู้คนทยอยกันออกไปจนหมด
เหลียงเหวินเฉิงออกไปแล้วปิดม่านหนังสัตว์ลง ภายในกระโจมเหลือเพียงฟู่ถิงเย่กับหวาชิงเสวี่ย
หวาชิงเสวี่ยนั่งอยู่บนเตียงหลัวฮั่น รู้สึกว่าฟูกนุ่มและหนา เตาไฟมีไออุ่นบางเบาลอยขึ้นมา กลิ่นถ่านไม่ฉุนเลย คงเป็ถ่านอย่างดี คืนนี้น่าจะนอนหลับสบายแน่ๆ ...
ไม่ไกลจากเตียงมีฉากกั้นแปดพับขนาดใหญ่ กั้นพื้นที่ภายในกระโจมออกเป็สองส่วน ทำให้พื้นที่พักผ่อนมีความเป็ส่วนตัวมากขึ้น
ของตกแต่งอื่นๆ ภายในกระโจมก็ประณีตมาก ไม่เพียงแต่มีโต๊ะเขียนหนังสือ ยังมีโต๊ะของใช้สำหรับอาบน้ำและแต่งตัว เห็นได้ชัดว่าเตรียมไว้เพื่อนางโดยเฉพาะ
หวาชิงเสวี่ยเหลือบมองฟู่ถิงเย่ด้วยความเขินอาย คิดไม่ถึงจริงๆ ชายเคราเฟิ้มผู้นี้ที่มักจะชอบทำอะไรตรงไปตรงมา แต่ในบางครั้งก็...ดูเป็ชายอบอุ่นเหมือนกันนะ...
“ที่นี่มีแต่บุรุษ หากไม่มีเื่อะไร เ้าก็อยู่แต่ในกระโจม อย่าเดินไปไหนมาไหนตามอำเภอใจ” ฟู่ถิงเย่กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง
หวาชิงเสวี่ย “...”
เอาอีกแล้ว นิสัยเผด็จการของชายที่ชอบใช้อำนาจเหนือผู้อื่นกลับมาอีกแล้ว
ความรู้สึกซาบซึ้งใจแบบนี้ รักษาไว้ได้ไม่ถึงวินาทีเลย...
ฟู่ถิงเย่เห็นว่านางดูเหมือนไม่ใส่ใจ จึงพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “เพื่อหลีกเลี่ยงข้อครหา ข้าจะหาสาวใช้มาปรนนิบัติเ้า เื่การกินอยู่หลับนอนในแต่ละวัน ห้ามติดต่อกับบุรุษเด็ดขาด! จำได้หรือไม่!”
หวาชิงเสวี่ยตอบกลับอย่างลังเล “ข้ามาปรับปรุงอาวุธ จะไม่ติดต่อกับบุรุษได้อย่างไรเ้าคะ ช่างฝีมือที่นี่ล้วนเป็บุรุษนะ...”
“ข้าจะอยู่กับเ้าเอง ตอนที่ข้าไม่อยู่ ก็ให้สาวใช้อยู่ด้วย” ดูเหมือนว่าฟู่ถิงเย่จะกังวลเื่นี้มาก จึงย้ำอีกครั้ง “ห้ามอยู่กับบุรุษตามลำพังเด็ดขาด”
“ข้าไม่ได้โง่เ้าค่ะ...” หวาชิงเสวี่ยพึมพำเสียงค่อย “แน่นอนว่าต้องอยู่กันหลายคน”
ฟู่ถิงเย่ทำหน้าบึ้งตึง ไม่พูดอะไรอยู่นาน แล้วถามนางว่า “นำของมาด้วยหรือไม่?”
คราวนี้หวาชิงเสวี่ยคิดทันแล้ว นางหันไปเปิดหีบ ค้นหาของข้างในอยู่ครู่หนึ่ง หยิบกริชที่ฝังอัญมณีหลากสีออกมา ยื่นให้ฟู่ถิงเย่ดู
“มันใหญ่เกินไป ข้าพกติดตัวไม่สะดวก จึงเก็บไว้ในหีบ” เมื่อหวาชิงเสวี่ยวางกริชลงบนมือของเขา นางก็กำชับด้วยความเป็ห่วง “ท่านระวังด้วย อย่าทำอัญมณีหลุดเชียว...”
ฟู่ถิงเย่ได้ยินเช่นนั้นก็ถามว่า “เ้าชอบอัญมณีหรือ?”
หวาชิงเสวี่ยนิ่งเงียบครู่หนึ่ง “ก็ชอบนะเ้าคะ...”
ของแบบนี้ คงไม่มีผู้ใดเกลียดกระมัง...
“ไว้กลับไปแล้วข้าจะเอาให้เ้าอีก” ฟู่ถิงเย่ส่งกริชคืนให้นาง
“กริชเล่มนี้มีชื่อหรือไม่เ้าคะ?” หวาชิงเสวี่ยถาม
“มี” ฟู่ถิงเย่ขมวดคิ้ว “ชื่อไม่ค่อยดีนัก เรียกว่า ต้วนฉาง [1] ”
หวาชิงเสวี่ย “...” รู้อย่างนี้ไม่ถามจะดีเสียกว่า
“เปลี่ยนชื่อใหม่ได้” ฟู่ถิงเย่คิดอยู่ครู่หนึ่ง “ชื่อ ไป่ฮวา [2] เป็อย่างไร? อัญมณีเหล่านี้ฝังอยู่้ามากมายราวกับดอกไม้กำลังบานก็ไม่ปาน”
หวาชิงเสวี่ย “เช่นนี้ก็ได้เ้าค่ะ...” ช่างเป็คำเปรียบเปรยที่แปลกประหลาดเสียจริง...
มีคนเดินเข้ามาจากนอกกระโจม แจ้งฟู่ถิงเย่จากด้านนอกฉากกั้น “ท่านแม่ทัพ รองหัวหน้าเว่ยจากกรมสรรพาวุธมาขอพบแม่นางหวาขอรับ!”
ฟู่ถิงเย่ขมวดคิ้วมุ่น ตาแก่ผู้นี้ มาทำอะไรอีก...
หวาชิงเสวี่ยมีสีหน้างุนงง มองไปยังฟู่ถิงเย่แล้วถามว่า “รองหัวหน้าเว่ยคือผู้ใดเ้าคะ? ...เหตุใดเขาถึงอยากพบข้า?”
————————————————————————————————————
[1]ต้วนฉาง (断肠) แปลว่า ขาดใจ
[2]ไป่ฮวา (百花) แปลว่า ร้อยบุปผา
นิยายแนะนำจากท่านเทพเทียนเป่าตี้
- ไทย
- English
© สงวนลิขสิทธิ์ 2022 Glory Forever Public Company Limited ( jinovel.com )
