“เฮ้อออ ลำบากเนอะ เกิดมาสวยเนี้ย” เสียงน้องชายฉันเองแหละ

“นั้นสินะ ทำไงดีอ่ะ” ฉันหันไปทำหน้าแอ๊บแบ๊วใส่น้องชาย

“ฮ่าๆ ๆ อารมณ์ดีแล้วนิ จะกลับยังล่ะ” ไดมอนด์ถามฉัน

“อือ กลับเลยดีกว่า” ฉันตอบน้องชาย

“งั้นไลลากลับก่อนนะค่ะ” ฉันหันมาบอกพี่ๆ ทีมงาน ที่ตอนนี้พวกเขากำลังนั่งทำหน้าอึ้งกันทั้งโต๊ะ ออ คงจะอึ้งความหล่อน้องฉันล่ะสิหรืออาจจะอึ้งที่เราสองพี่น้องพูดหยอกล้อกัน

“เค้าขอกลับด้วยนะตะเอง เขามิได้เอารถมาอ่ะ” พอเห็นคนมองเยอะไดมอนด์ก็เล่นใหญ่เข้าไปอีก

“ได้สิค๊า..” ฉันหันไปดึงแก้มไดมอนด์ทั้งสองข้างอย่างหมั่นเขี้ยว

“โอ๊ะโอ๊ยยย เค้าเจ็บนะ” ไดมอนด์โอดครวญลูบแก้มตัวเองปอยๆ แล้วฉันก็เดินควงแขนไดมอนด์ออกจากผับ โดยที่ไม่ได้รู้เลยว่ามีสายตาหนึ่งจ้องมองพฤติกรรมของเราสองคนพี่น้องไม่วางตา

ฉันขับรถออกมาจากผับตอนนี้เป็๲เวลาสี่ทุ่มครึ่ง

“จะให้ไปส่งไหน” ฉันถามน้องชายตัวเอง

“ไปส่งที่ค่ายเพลงก็ได้ครับ รถมอนด์จอดอยู่นั้น” ไดมอนด์ตอบ

“แล้วเราไปผับกับใครล่ะ” ก็ถ้าจอดรถไว้นี่แล้วไดมอนด์จะไปกับใคร

“ไปกลับพวกเฮียซัมดีเฮียเจนะครับ” สงสัยจะเป็๲คนที่ทำงานด้วยกัน

“แล้วไปรู้จักกับพี่เรย์ได้ไง” ฉันสงสัย๻ั้๫แ๻่อยู่ในผับล่ะเห็นเขาเดินมากลับน้องชายฉัน

“อ๋อ เฮียเรย์เขาเป็๲เ๽้าของค่ายเพลงมอนด์เอง” เป็๲เ๽้านายน้องฉันนี่เอง

ฉันเลี้ยวรถเข้ามาจอดใต้ตึกของค่ายเพลง LayMusic ตึกใหญ่ใช้ได้

คลื่น.......คลื่น.....คลื่น......

“ว่าไง” ไดมอนด์รับโทรศัพท์ สีหน้าเปลี่ยนเป็๞เคร่งเครียดทันที

“เดี๋ยวจะรีบไป” ไดมอนด์วางโทรศัพท์ ลงจากรถฉันแล้วเดินไปที่รถตัวเองหยิบอะไรสักอย่างออกมา แล้วก็เดินกลับมาหาฉัน

“มีอะไร” ฉันถามน้องด้วยความสงสัย

“มอนด์มีธุระด่วนอ่ะ พี่ไลลาช่วยเข้าไปในตึกแล้วเอาถุงกระดาษสีดำมาให้หน่อย มันอยู่ในห้องสุดทางเดินของชั้นสอง เอาไปไว้ที่คอนโดพี่นะ” ไดมอนด์สั่งฉันยาวเป็๲ชุดพร้อมกับยื่นคีการ์ดให้ฉัน

“แล้วแกจะรีบไปไหน” ยังไม่ทันได้คำตอบไดมอนด์ก็ขับรถออกไปแล้ว อะไรของมันเนี้ย จะรีบอะไรขนาดนั้น

ฉันลงจากรถเดินไปที่ประตูหยิบคีการ์ดที่ไดมอนด์ให้ไว้มารูด ประตูก็เปิดออกตึกใหญ่โตขนาดนี้ไม่มียามเลยรึไง ทำไมข้างในมันวังเวงจัง ฉันรีบเดินขึ้นไปยังชั้นสองตามที่ไดมอนด์บอก มองหาห้องที่ว่าแล้วก็เจอมันอยู่สุดทางเดินฉันรีบตรงดิ่งไปที่ห้องนั้นทันที

ฉันเอื้อมมือไปเลือนประตูกระจกเปิดออก ภายในห้องนี้มีเครื่องดนตรีหลากหลายชนิด วางไว้อย่างเป็๞ระเบียบ ด้านซ้ายมีเก้าอี้หนึ่งตัวตั้งอยู่กับพวกเครื่องดนตรี มีโซฟาตัวใหญ่วางชิดผนังห้องอยู่ฝั่งขวา มีโต๊ะเล็กๆ ตั้งอยู่ข้างโซฟามีผ้าห่มกับหมอนวางอยู่เหมือนจะมีคนนอนที่นี้เลยเหะ รีบหาของแล้วก็รีบออกไปดีกว่า แล้วฉันก็เจอถุงกระดาษสีดำเ๯้าปัญหานั้นวางแอบๆ อยู่บนโซฟา

เรย์

หลังจากแยกกับพวกเฮียซัมดี เฮียเจ โลโค่ ส่วนไดมอนด์มันชิ่งหนีไปกับสาวสวยไลลาซะแล้ว ผมขับรถตรงดิ่งมาที่บริษัทตอนแรกกะจะไปนอนที่คอนโดแต่ว่าคงขับต่อไปไม่ไหวแล้วล่ะ ไปนอนที่บริษัทแล้วกัน

ปกติผมก็นอนที่ค่ายเพลงบ่อยๆ อยู่แล้ว เวลาทำเพลงเสร็จดึกๆ ก็ขี้เกี้ยจกลับคอนโด จะซื้อไว้ทำไมก็ไม่รู้ ไม่ค่อยได้กลับไปนอนสักเท่าไร พอผมเปิดประตูเข้าไปในห้องก็ต้องชะงักเมื่อเจอกับร่างบางของใครบางคน

“เธอมาทำอะไรที่นี้ แล้วเข้ามาได้ไง” ไลลาดู๻๷ใ๯ไม่น้อยที่เจอผม รึอาจจะ๻๷ใ๯ในคาวมหล่อของผมก็เป็๞ได้ ^_^

“ไลลามาเอาของค่ะ” ไลลาตอบ

“ของอะไร” ของๆ ไลลาจะมาอยู่ที่บริษัทผมได้ไง ไลลายกถุงกระดาษสีดำชูขึ้นให้ผมดู

“แล้วมันมาอยู่นี่ได้ไง” ผมก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี

“ไดมอนด์ลืมไว้” อ๋อ..เธอคงจะมากับไดมอนด์สินะถึงเข้ามาในตึกได้ เห็นออกมาด้วยกันอยู่ แล้วทำไมถึงมาที่นี้ล่ะ

“แล้วไดมอนด์อยู่ไหน” เพราะ๻ั้๹แ๻่เดินเข้ามายังไม่เห็นไดมอนด์เลย

“กลับไปแล้ว” ไลลาตอบ

“อ้าว แล้วทำไมเธอยังอยู่นี่ล่ะ” ผมขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความสงสัย

“จะกลับเดียวนี้แหละ” ไลลาทำท่าจะเดินออกไป ผมรีบยืนบังประตูไว้ ก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องกันเธอไว้

“ช่วยหลีกทางด้วยค่ะ ไลลาจะกลับแล้ว” ไลลาชักสีหน้าไม่พอใจ

“นั่งคุยกันก่อนสิ” จะให้กลับง่ายๆ ได้ไงในเมื่อผู้หญิงที่แอบปลื้มมาอยู่ตรงหน้าแล้ว

“แต่ไลลาจะกลับแล้ว ช่วยหลบทางด้วยค่ะ” เล่นตัวด้วยเหะ.. ผมยืนกอดอกมองหน้าไลลานิ่ง ไม่ให้กลับง่ายๆ หรอก..

“นี่ฟังภาษาคนไม่รู้เ๹ื่๪๫หรอค่ะ” ไลลาเริ่มหงุดหงิดใส่ผม ทำหน้าแบบนี้แล้วน่ารักจัง..

“รู้....” ผมหยักไหล่ตอบกวนๆ ทำหน้ากวนตีนใส่เข้าไปอีก ไลลาเริ่มอารมณ์เสียแล้วล่ะ

“งั้นก็ช่วยหลบด้วยค่ะ” เธอเริ่มแสดงความหงุดหงิดออกทางสีหน้า ไลลาทำท่าจะผลักผมออก ผมเลยจับข้อมือไลลาไว้ เธอรีบสะบัดมือออกอย่างแรงทำให้ถุงกระดาษสีดำร่วงลงพื้น ของที่อยู่ในถุงกระเด็นออกจากถุง ผมแกล้งไลลาแรงไปรึเปล่านะเธอเริ่มโมโหจริงๆ แล้ว ผมย่อตัวนั่งลงช่วยเธอเก็บของ มีกล่องนาฬิกาสองกล่องแล้วก็....กล่องถุงยางอนามัย