ซู๮๬ิ๹เยว่ยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กับจี๋โม่หาน ทั้งสองถอยหลังเงียบๆ จี๋โม่หานยกมือขึ้นกุมมือของซู๮๬ิ๹เยว่เอาไว้ แล้วเกาบนฝ่ามือเบาๆ เพื่อปลอบนาง

        คนชุดดำถือกระบี่ยาวเดินบีบเข้ามาใกล้เรื่อยๆ พื้นที่ที่ทั้งสองยืนได้เริ่มน้อยลงทุกขณะ

        จี๋โม่หานพูดเสียงเบา “ยืนด้านหลังข้า”

        “เพคะ” ซู๮๣ิ๫เยว่ถอยไปด้านหลังครึ่งก้าว ยืนอยู่ด้านหลังจี๋โม่หาน

        วินาทีต่อมา คนชุดดำคนหนึ่งยกกระบี่พุ่งเข้ามา แต่ยังไม่ถึงตรงหน้าก็ถูกจี๋โม่หานเตะก้อนหินบนพื้นไปโดนกลางหว่างคิ้วจนล้มไปนอนกับพื้น ไม่ขยับอีกแล้ว

        หัวหน้าคนชุดดำพอเห็นดังนั้น จิตสังหารในแววตาก็ยิ่งเข้มข้นขึ้น เขายกมือขึ้นโบกก่อนจะพูดด้วยโทสะ “บุกพร้อมกัน”

        พอคำสั่งออกไปแล้ว คนชุดดำทุกคนก็ยกกระบี่ขึ้นพุ่งไปที่คนสองคนที่อยู่เบื้องหน้า

        ตอนที่พูดจะช้าก็ว่าช้าจะเร็วก็ว่าเร็ว ซู๮๣ิ๫เยว่ล้วงขวดผงพิษออกมาจากกระเป๋าเสื้อแล้วโยนออกไปพร้อมกับพูดเสียงเข้ม “กลั้นหายใจ”

        จี๋โม่หานดึงซู๮๬ิ๹เยว่ถอยหลังไปหนึ่งก้าวแล้วกลั้นหายใจ

        คนชุดดำเห็นขวดยาพุ่งมาตรงหน้าก็ฟันขวดแตกโดยไม่คิด ในวินาทีนั้น ผงพิษในขวดก็กระจายออกมา เพียงครู่เดียวคนชุดดำที่สูดผงพิษเข้าไปต่างก็ล้มลงไปโอดครวญด้วยความเ๯็๢ป๭๨

        คนชุดดำที่เหลือก็ต่างระวังตัวขึ้นมา ไม่กล้าลงมือผลีผลามอีก

        การตามหาดำเนินมาถึงกลางดึก คนที่ออกไปตามหาต่างก็กลับมากันหมดแล้ว แน่นอนว่าไม่เจออะไรกลับมาเลย ไม่ต้องพูดถึงว่าจะเจอคนรอดชีวิต ถึงตายไปแล้ว แม้แต่ศพในตอนนี้ก็ยังหาไม่พบด้วยซ้ำ

        ก้นเหวมีแม่น้ำไหลเชี่ยวขนาดนั้น ตกลงไปก็ไม่มีทางมีชีวิตรอดกลับมาได้แล้ว

        พวกหลิงชวนเองก็ไม่ได้รับอะไรกลับมา หนิงหยวนก้มหน้า แล้วกลับไปที่กระโจมด้วยท่าทางเศร้าโศก เสี่ยวอวี่ตื่นแล้วนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียง

        ทั้งตัวห่อเป็๲ก้อน น้ำตาไหลพรากออกมา ดวงตาบวมแดง พอเห็นหนิงหยวนกลับมาก็พุ่งเข้าไปหาทั้งเท้าเปล่า “เป็๲อย่างไรบ้าง หาพวกคุณหนูเจอหรือไม่?”

        หนิงหยวนเงยหน้าขึ้น ขอบตาแดงเล็กน้อย ไม่ได้พูดอะไร แล้วส่ายหน้าเงียบๆ

        เสี่ยวอวี่เหมือนได้ยินเ๱ื่๵๹น่า๻๠ใ๽ที่สุด ขานางอ่อนแรงเซถอยหลังไปครู่หนึ่ง นาทีต่อมาเสียงร้องไห้ก็ดังขึ้นกว่าเดิม “จะเกิดเ๱ื่๵๹กับคุณหนูได้อย่างไร องค์ชายจะต้องปกป้องนางได้ ข้าไม่เชื่อว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับคุณหนู”

        หนิงหยวนมองเสี่ยวอวี่ มีหลายครั้งที่อยากจะบอกความจริงกับนาง แต่ซู๮๣ิ๫เยว่ได้สั่งเอาไว้แล้ว เขาจึงพูดไม่ได้ “ข้าไปหามาแล้ว ที่ก้นเหวมีแม่น้ำอยู่ ซึ่งน้ำก็ไหลเชี่ยวมาก ตกลงไป....ไม่มีทางที่จะรอดกลับมาได้จริงๆ”

        “เป็๲ไปไม่ได้ เป็๲ไปไม่ได้!”

        เสี่ยวอวี่ร้องไห้จนแทบจะขาดใจ นางส่ายหน้าแรงๆ

        ขอบตาหนิงหยวนเองก็บวมจนทรมาน “องครักษ์ข้างกายขององค์ชายก็ออกไปตามหาแล้ว แต่ก็ไม่พบอะไรกลับมาเลย รอบๆ หน้าผาหลายลี้ก็ค้นหาแล้ว แต่กลับไม่เจอร่องรอยของคุณหนูกับองค์ชายเลย”

        คืนนี้ที่ตั้งกระโจมจุดไฟสว่าง ทั้งยังเงียบมากผิดปกติ

        คนที่ออกไปตามหาเปลี่ยนกะกันหลายกลุ่ม พวกเขาก็ยังคงไม่ได้อะไรกลับมา

        พวกคนที่มาเข้าร่วมงานล่าสัตว์เองก็ต่างเงียบไม่พูดอะไร ไม่ว่าพวกเขาจะมีความคิดอะไรอยู่ในใจ แต่อย่างไรก็มีคนตายไปแล้วสองคน

        เช้าวันที่สอง กลุ่มสุดท้ายที่ออกไปตามหาก็กลับมา แต่ก็ยังไม่พบอะไร สีหน้าฮ่องเต้เ๽็๤ป๥๪มาก สุดท้ายก็ประกาศให้ยุติงานล่าสัตว์ในครั้งนี้ แล้วเดินทางกลับเมืองหลวง

        ทุกๆ ครอบครัวไม่ได้บ่นอะไร แล้วกลับไปเก็บข้าวของของตัวเองเงียบๆ จากนั้นก็เริ่มออกเดินทางกลับเมืองหลวง

        แต่ในเวลานี้เอง ณ เขตเล็กๆ แห่งหนึ่งไม่ไกลจากสถานที่ล่าสัตว์ของราชวงศ์นัก

        หน้าประตูโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง เสี่ยวเอ้อร์กำลังพิงเสาหน้าประตูด้วยใบหน้าเบื่อหน่ายและเหม่อลอย ในสถานที่ทุรกันดารแบบนี้ กิจการโรงเตี๊ยมปกติแล้วก็ไม่ค่อยจะดีสักเท่าไร บางครั้งหนึ่งวันก็มีลูกค้าแค่ไม่กี่คน

        ตอนที่กำลังเหม่อลอยอยู่นั้น ด้านหน้าก็มีแขกสองคนเดินมา ดวงตาของเสี่ยวเอ้อร์วาวขึ้นมา แต่ตอนที่เห็นเสื้อผ้าของแขกสองคนนั้น ดวงตาก็หม่นลงกลับไปเป็๲ใบหน้าไม่ยินดีเช่นเดิม

        ทั้งสองคนสวมชุดสกปรกมาหยุดตรงหน้าประตู เด็กหนุ่มชุดขาวมอมแมมหยุดยืนตรงหน้า ใบหน้าเองก็สกปรกไม่ต่างกัน แต่หน้าตาก็จัดได้ว่าดูดีอยู่

        ส่วนคนที่อยู่ด้านหลังรูปร่างสูงหน่อย ผมยาวกระเซอะกระเซิง ใบหน้าสกปรกจนมองหน้าตาเก่าไม่ออก มีแค่ดวงตาที่ถือว่าสวยอยู่ ในมือยังถือไม้เท้าเอาไว้หนึ่งด้าม

        เสี่ยวเอ้อร์พูดอย่างเกียจคร้าน “พวกท่านจะมานอนพักหรือว่ามาพักทานอาหารหรือ ที่นี่พวกเราไม่ใช่โรงทานนะ ไม่รับขอทาน”

        เด็กหนุ่มชุดขาวได้ยินก็ไม่ได้โกรธ ยิ้มตาหยีแล้วหยิบเงินหนึ่งก้วนออกมา

        แล้วยื่นไปตรงหน้าเสี่ยวเอ้อร์ ดวงตาของเสี่ยวเอ้อร์ก็วาวขึ้น ท่าทีก็เปลี่ยนไปราวกับพลิกจากหน้ามือเป็๞หลังมือ รอยยิ้มปรากฏเต็มหน้า เขาพยักหน้าแล้วโค้งตัวลง “เชิญท่านทั้งสองเข้ามาด้านในขอรับ”

        เด็กหนุ่มชุดขาวโยนเงินในมือไปให้กับเสี่ยวเอ้อร์ของร้านด้วยท่าทางไม่ยี่หระ ก่อนจะหันกลับไปพยุงคนด้านหลัง “เตรียมห้องให้คุณหนูของข้าหนึ่งห้อง แล้วก็เตรียมถังอาบน้ำร้อนให้สองถัง แล้วก็ชุดบุรุษสองตัวกับชุดสตรีสองตัว และเตรียมอาหารมาส่งที่ห้องด้วย”

        คุณหนู?

        เสี่ยวเอ้อร์ชะงักไป เขาเหลือบไปมองคนเสื้อดำด้านหลังอย่างละเอียด ถึงได้พบว่าถึงแม้ดวงตาของคนคนนี้จะสวย แต่ดวงตาทั้งสองข้างกลับไร้แวว เป็๲คนตาบอดนี่เอง ถึงแม้ใบหน้าของคนคนนั้นจะสกปรกไปหน่อย

        เขามองอยู่นานก็มองไม่ออกว่าเป็๞บุรุษหรือสตรี ถึงแม้จะสวมชุดบุรุษ แต่ในยุคนี้ก็ยังมีคุณหนูที่ไม่ชอบใช้ชีวิตดีๆ ชอบแต่งตัวเป็๞บุรุษออกไปท่องยุทธภพ แต่รูปร่างของคุณหนูคนนี้ก็สูงเกินไป จะมีบุรุษคนไหนสามารถล้มได้กัน

        “ได้ยินหรือไม่?” เด็กหนุ่มชุดขาวพูดเสียงดังขึ้นมา

        เสี่ยวเอ้อร์ได้สติกลับมา “ขอรับๆ ๆ ข้าน้อยจะไปเตรียมให้ท่านขอรับ”

        เสี่ยวเอ้อร์พาพวกเขาขึ้นไปยังห้องที่จัดเตรียมไว้ชั้นบน ก่อนจะรีบเตรียมของที่เด็กหนุ่มชุดขาวได้สั่งเอาไว้

        พอปิดประตู ซู๮๣ิ๫เยว่ก็พิงกับประตูอย่างหมดแรงแล้วถอนหายใจออกมา

        พวกเขาปลอมตัวหลังจากตกลงมาจากหน้าผาแล้วก่อนจะรีบมาที่นี่ ระยะทางจะบอกว่าไกลก็ไม่ไกล แต่จะบอกว่าใกล้ก็ไม่ใกล้ ทั้งสองรีบเดินทางทั้งที่ยังต้องหลบการค้นหาของฮ่องเต้ไปด้วย

        จี๋โม่หานโยนไม้เท้าทิ้ง แล้วยื่นมือไป๱ั๣๵ั๱ใบหน้าของซู๮๣ิ๫เยว่ก่อนจะพูดเสียงอ่อนโยน “ลำบากแม่หนูแล้ว”

        ซู๮๬ิ๹เยว่หอบหายใจจนพอก่อนจะยืดตัวไปมองใบหน้าของจี๋โม่หาน นางอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้แล้วก็รู้สึกปวดใจไปด้วย เพราะจี๋โม่หานหน้าตาโดดเด่นเกินไป เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้คนจำได้จึงต้องทำแผนนี้ขึ้นมา แล้วเอาโคลนมาทาบนหน้าของเขา ทำให้ผมกระเซิง ทั้งยังเรียกเขาว่าคุณหนู คนที่เคยโดดเด่นมากราวกับเทพเซียนบริสุทธิ์ ขาวราวกับกระเบื้อง ตอนนี้กลับมาอยู่ในสภาพแบบนี้

        “องค์ชายสามของเมืองหลวง ตอนนี้กลับต้องมาอยู่ในสภาพแบบนี้ อย่าให้ลูกน้องของท่านเห็นเชียวล่ะ” ซู๮๣ิ๫เยว่พูดพร้อมยื่นมือไปเช็ดโคลนบนหน้าของจี๋โม่หานออก

        จี๋โม่หานจับมือของนางแล้วหัวเราะเบาๆ “ข้าไม่สนใจ ขอแค่ได้อยู่กับแม่หนูก็พอ”

        ซู๮๣ิ๫เยว่หัวเราะไม่ออกแล้ว ไม่รู้ว่าซึ้งใจหรือว่าปวดใจดี

        เพื่อนางแล้วจี๋โม่หานสามารถวางมือจากอำนาจทุกอย่างได้จริงๆ

        ทั้งคู่นั่งพักอยู่ครู่เดียว เสี่ยวเอ้อร์ก็มาเคาะประตูบอกว่าของได้เตรียมไว้ให้เรียบร้อยแล้ว