แสงแดดยามสายส่องลอดหน้าต่างเข้ามาในบ้านไม้ ของพี่น้อง ลุคกับรูริ ทั้งคู่ยังคงทำกิจวัตรประจำวันเหมือนเดิม แต่ในบรรยากาศกลับมีบางอย่างแปลกออกไป

รูรินั่งบดสมุนไพรอยู่บนโต๊ะเช่นเคย แต่ท่าทางเธอไม่ค่อยตั้งใจนัก มือเล็กเผลอหยุดกลางคันเป็๲ระยะ ดวงตากลมโตเผลอหลุบต่ำไปเหมือนกำลังนึกถึงอะไรบางอย่างในคืนที่ผ่านมา แก้มเธอแดงระเรื่อเพียงแค่หวนคิดถึงเสียงครางของตัวเองที่เรียกชื่อชายอื่นต่อหน้าพี่ชาย

ส่วนลุคที่นั่งข้าง ๆ กำลังเหลาไม้ก็ไม่ได้ดีไปกว่าเธอ เขาขมวดคิ้วเคร่งขรึมกว่าปกติ และพยายามไม่สบตาน้องสาวนัก เพราะเพียงแค่หันไปเห็นดวงหน้าขาวใสที่ตอนนี้ยังแฝงความเขินอาย เขาก็อดนึกถึงผ้าห่มที่เปียกชุ่มกับภาพเมื่อคืนไม่ได้

ทั้งคู่จึงมีท่าทีเกร็ง ๆ เงียบกว่าปกติ แม้พยายามทำเหมือนทุกอย่างเป็๲เ๱ื่๵๹ธรรมดา

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ตัดบรรยากาศอึดอัดทันที

เมื่อประตูเปิดออก ร่างสูงโปร่งของ นิค ปรากฏตรงนั้น เขามีรอยยิ้มเ๽้าเล่ห์เจือความอบอุ่นติดบนใบหน้าเหมือนเดิม มือถือห่อผ้าเล็ก ๆ เข้ามาด้วย

“อรุณสวัสดิ์ รูริ วันนี้ก็ยังน่ารักเหมือนเดิมเลยนะ” 

เขาเอ่ยทักเสียงนุ่ม สายตาจับจ้องไปยังเด็กสาวผมดำทันที

รูริสะดุ้งเล็กน้อย แก้มที่แดงอยู่แล้วกลับแดงเข้มขึ้นกว่าเดิม เธอก้มหน้ารับคำทักทายเบา ๆ 

“ส…สวัสดีค่ะ คุณนิค”

ลุคที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กำด้ามมีดแน่น ความหวงและความระแวงผุดขึ้นมาอีกครั้ง แต่เขาไม่อาจพูดห้ามออกมาตรง ๆ ได้ เพียงเอ่ยเสียงเรียบ

 “มีธุระอะไรแต่เช้าเหรอ”

นิคยกห่อผ้าในมือขึ้นพลางยิ้ม

 “เมื่อคืนข้าลองปรุงน้ำยาใหม่ เลยอยากเอามาให้รูริลองดูน่ะ เป็๲สูตรที่ช่วยให้สมาธิแน่วแน่ขึ้น เหมาะสำหรับเวลาที่ต้องปรุงยาต่อเนื่อง”

เขาวางห่อนั้นตรงหน้าเธออย่างสุภาพ แต่สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่เธอไม่ละไปไหน

รูริเงยหน้ามองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะรีบก้มลงรับของอย่างระมัดระวัง

 “ข…ขอบคุณค่ะ คุณนิค ใจดีเหลือเกิน”

ลุคที่มองอยู่ข้าง ๆ กลับรู้สึกเหมือนมีหินก้อนใหญ่ทับอก เขารู้ดีว่านิคกำลังเข้าหาน้องสาวของเขาอย่างชัดเจน แต่เพราะอีกฝ่ายคือผู้กล้า เขาจึงได้แต่กัดฟันกลืนคำพูดลงไป

นิคยิ้มกว้างขึ้นเมื่อเห็นรอยแดงบนแก้มรูริ 

“ถ้ามีเวลา ข้าอยากลองปรุงด้วยกันนะ ข้ารู้สึกว่าเราสองคนคงจะเข้าขากันได้ดีทีเดียว”

คำพูดที่ฟังดูปกติ แต่กลับมีนัยบางอย่างซ่อนอยู่ ทำเอารูริก้มหน้ามากกว่าเดิม หัวใจเธอเต้นแรงแปลก ๆ เพราะในใจลึก ๆ เธอยังไม่ทันลืมเ๱ื่๵๹เมื่อคืน เสียงครางของตัวเองที่เรียกชื่อนิคยังวนเวียนอยู่ในหู

เธอกำผ้ากันเปื้อนแน่น พยายามตอบเสียงเบา

 “ถ้ามีโอกาส…รูริจะลองพิจารณาดูค่ะ”

ลุคที่ได้ยินคำตอบนั้นเหมือนถูกมีดกรีดกลางอก เขากำหมัดจนสั่น แต่ยังฝืนยิ้มจาง ๆ ออกมา 

“รูริยังมีงานอีกมากนะ อย่าไปรบกวนเธอมากเลย คุณนิค”

นิคหันไปมองลุค ดวงตาเป็๲ประกายเล็กน้อยเหมือนจะเข้าใจบางอย่าง แต่ก็เพียงยักไหล่แล้วหัวเราะเบา ๆ 

“ไม่เป็๲ไร ข้าไม่รีบร้อน” 

จากนั้นก็หันมาพูดกับรูริอีกครั้ง

 “งั้นข้าจะไม่กวนแล้ว ไว้พบกันนะ”

เมื่อเขาก้าวออกไป ความเงียบก็กลับมาในบ้านอีกครั้ง

รูริยังคงก้มหน้า มือเล็กกำขอบโต๊ะแน่น หัวใจเธอเต้นแรงไม่หยุด เหมือนร่างกายกำลังตอบสนองต่อบางสิ่งที่ไม่ควรเกิดขึ้น ขณะที่ลุคก็ยืนอยู่เงียบ ๆ ข้าง ๆ แววตาเต็มไปด้วยความหึงหวงและความกังวล

ทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่บรรยากาศหนักอึ้งที่คลุมอยู่ในห้องไม้เล็ก ๆ นี้ กลับสื่อชัดเจนว่า… เ๱ื่๵๹เมื่อคืนกำลังส่งผลกระทบมาถึงวันนี้แล้ว