สีหน้าของแม่ม่ายซุนบูดเบี้ยวอย่างเห็นได้ชัดเมื่อถูกตอกหน้าเข้าเต็มเปา

รถล่อวิ่งโขยกเขยกมาจนถึงหน้าหมู่บ้าน ถังหว่านรีบ๠๱ะโ๪๪ลงจากรถ ผงกหัวลาชาวบ้านลวกๆ แล้วสาวเท้าเดินหนีฉับๆ ไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อถึงบ้าน ท้องฟ้าก็มืดสนิท พ่อจางกำลังเดินวนไปวนมาอย่างกระวนกระวาย พอได้ยินเสียงลูกสาวเรียก "พ่อ" เขาก็ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก

“ในที่สุดก็กลับมา ถ้าช้ากว่านี้พ่อคงต้องออกไปตามแล้ว”

ถังหว่านวางตะกร้าลง ปาดเหงื่อบนหน้าผาก “หนดูของในเมืองเพลินไปหน่อยค่ะพ่อ อย่าบ่นเลยน่า... มาดูนี่ดีกว่าว่าหนูได้อะไรมา”

เธอเปิดตะกร้าอวดสมบัติชิ้นใหม่ ลูกเจี๊ยบเจ็ดตัวส่งเสียงร้องจิ๊บๆ กันอย่างร่าเริง

“หา ซื้อลูกเจี๊ยบมาอีกเรอะ?” พ่อจางตาโตด้วยความประหลาดใจระคนยินดี

“ใช่ค่ะ หนูไปเจอมาพอดี เลี้ยงพวกมันสักครึ่งปี พอถึงตรุษจีนก็โตพอดี ได้เชือดฉลองปีใหม่ด้วย”

“เพ้อเจ้อ” พ่อจางดุเสียงเขียว “หน้าหนาวไก่มันไม่ค่อยโตหรอก จะรีบกินทำไม เลี้ยงให้ดีๆ ไว้กินไข่ตอนหน้าร้อนปีหน้าดีกว่า เสียดายของ”

ถังหว่านยิ้มรับ... แค่พ่อมีความสุขที่ได้บ่น เธอก็พอใจแล้ว

“เอ้าๆ พ่ออุ่นข้าวไว้ให้ในหม้อ รีบไปกินซะ พ่อจะไปหาข้าวสารมาโปรยให้ไอ้ตัวเล็กพวกนี้กิน พรุ่งนี้ค่อยหาที่ทางทำเล้าให้มัน...” ชายชรายังคงบ่นพึมพำอย่างมีความสุข ขณะที่ถังหว่านซัดข้าวคำโตเข้าปากด้วยความหิวโซ

...

อีกด้านหนึ่งที่บ้านตระกูลถัง

แม่ม่ายซุนเดินเท้าสะเอวเข้ามาในบ้านด้วยสีหน้าบูดบึ้ง ลานบ้านตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นมูลหมูมูลไก่ ยิ่งเจออากาศร้อน กลิ่นยิ่งเหม็นเน่าชวนอ้วก

ยังไม่ทันจะก้าวเข้าห้องนอน ก็แว่วเสียงแม่ผัวตัวดีกำลังอบรมสั่งสอนลูกชายหัวแก้วหัวแหวน

“แม่บอกกี่ครั้งแล้ว ให้รู้จักใช้เล่ห์เหลี่ยมหลอกเอาเงินนางมาให้ได้ นังนี่มันดูเหมือนหัวอ่อน แต่มันไม่ได้โง่ มันไม่ได้มองแกเป็๲ผัวหรอก มันมองแกเป็๲แค่ทางผ่าน”

ถังฟู่กุ้ยฟังจนหูชา แม้เขาจะจำใจแต่งงานกับแม่ม่ายซุนเพราะไม่มีเงินใช้หนี้ แต่เสน่ห์ความเร่าร้อนบนเตียงของแม่ม่ายสาวก็ทำเอาเขาหลงจนโงหัวไม่ขึ้นมาหลายวัน

“รู้แล้วน่าแม่ ไม่ต้องรีบหรอก ลูกชายแม่ไม่มีดีอะไร แต่เ๱ื่๵๹หลอกผู้หญิงน่ะงานถนัด”

หลี่ชุ่ยเสียแม้จะเชื่อมือลูกชาย แต่ก็ยังอดแค้นใจไม่ได้ที่ลูกรักต้องไปเกลือกกลั้วกับแม่ม่าย “นังนี่มันดวงกินผัว แถมยังเป็๲ตัวซวย ตอนนั้นแม่จนปัญญาจริงๆ ถึงยอมให้แกแต่ง แต่วันไหนหลอกเงินมันมาได้หมดเมื่อไหร่... แม่จะถีบหัวส่งมันทันที”

ปัง

ประตูห้องถูกถีบเปิดออกอย่างแรง แม่ม่ายซุนยืนพิงกรอบประตู ยิ้มเยาะหยัน “แหมๆๆ เคยเจอแต่คนชอบเสี้ยม แต่ไม่เคยเจอแม่ผัวคนไหนยุให้ผัวเมียเลิกกันหน้าด้านๆ แบบนี้มาก่อน คิดว่าฉันไม่รู้นิสัยสันดานพวกแกเหรอ? ถ้ารักลูกมากนัก ทำไมไม่เก็บไว้กกกอดเองเลยล่ะฮะ”

“นังแพศยา” หลี่ชุ่ยเสียหน้าแดงก่ำ กระโจนลงจากเตียงชี้หน้าด่ากราด “แกกล้าด่าฉันเหรอ นังผู้หญิงร่านที่ใครเขาก็เอาไปทั่วเมือง แกมันน่าจะโดนฟ้าผ่าตายๆ ไปซะ”

แม่ม่ายซุนหัวเราะร่า “ฟ้าไม่ผ่าฉันหรอก แต่ฉันจะไปเอง ถังฟู่กุ้ย วันนี้ฉันยื่นคำขาด แกจะย้ายไปอยู่บ้านฉันกับฉัน หรือจะเน่าตายอยู่ที่นี่กับแม่แก”

บ้านของนางกว้างขวางสะอาดสะอ้าน ใครจะอยากทนอยู่ในรังหนูสกปรกนี่

“แกยังไม่หยุดอีกใช่มั้ย จะพาลูกฉันไปงั้นเหรอ ฝันไปเถอะ แกไปคนเดียวสิ ออกไปจากบ้านฉันแล้วดูซิว่าจะซมซานแค่ไหน”

“เหอะ ไม่ต้องมาขู่ ออกไปจากนรกขุมนี้ใครๆ เขาก็ได้ดีกันทั้งนั้นแหละ ดูอย่างนังถังหว่านสิ พอกลับไปอยู่บ้านตระกูลจาง ชีวิตดี๊ดี กินอิ่มนอนอุ่น แถมวันนี้ยังไปช้อปปิ้งในเมือง หอบของกลับมาเพียบ ฉันเห็นกับตา”

ประโยคสุดท้ายสะกิดต่อมโลภของหลี่ชุ่ยเสียเข้าอย่างจัง... ถังหว่านชีวิตดี? ซื้อของเพียบ?

นางลืมเ๱ื่๵๹ด่าแม่ม่ายซุนไปทันที รีบวิ่งแจ้นไปหา 'เถียนจ้าวตี้' ที่ห้องข้างๆ

ส่วนถังฟู่กุ้ยได้กลิ่นหมูพะโล้หอมฉุยจากตะกร้าเมียรัก ก็ไม่สนแม่ตัวเองอีกแล้ว รีบคว้าหมูเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ “แม่ฉันแก่แล้ว ปล่อยแกบ้าไปคนเดียวเถอะ เมียจ๋า...”

...

ที่บ้านตระกูลจาง สองพ่อลูกง่วนอยู่กับการทำขนมตลอดทั้งคืน จนเที่ยงวันต่อมา ขนมข้าวตอกทอดสีเหลืองทองก็กองพูนเต็มหม้อ

ถ้าขายหมดรอบนี้ น่าจะได้เงินราวสี่หยวน

ถ้ายอดขายดีแบบนี้ทุกวัน เดือนนึงก็เกือบร้อยหยวน ถึงอยากจะขยายกิจการทำอย่างอื่นขายเพิ่ม แต่ในหมู่บ้านมีแต่คนกันเอง มันไม่สะดวกจะค้าขายโจ่งแจ้ง การจะย้ายเข้าเมืองตอนนี้ก็ยังเกินกำลัง... เธอต้องอดทน เก็บเล็กผสมน้อยเพื่อเป้าหมายใหญ่

ค่ารักษาพ่อ บ้านในเมือง ค่าเล่าเรียน... ทุกอย่างต้องใช้เงินทั้งนั้น

“ปัง ปัง ปัง”

เสียงทุบประตูดังสนั่นขัดจังหวะการทำงาน พ่อจางวางตะกร้าลง “ใครมาน่ะ? เดี๋ยวพ่อไปดูเอง”

แต่เสียงแหลมปรี๊ดที่ดังตามมาทำเอาถังหว่านสะดุ้ง... เสียงเถียนจ้าวตี้กับหลี่ชุ่ยเสีย

“พ่อ หลบไป” ถังหว่านวิ่งถลันไปขวางหน้าพ่อจางไว้

ประตูเปิดออก เถียนจ้าวตี้กวาดตามองถังหว่านหัวจรดเท้า... นังเด็กนี่ดูดีขึ้นผิดหูผิดตา แก้มมีเ๣ื๵๪ฝาด เสื้อผ้าดูทะมัดทะแมง แถมกลิ่นในบ้านยังหอมฟุ้งไปด้วยกลิ่นของทอด...

แม่ผัวพูดถูก นังเด็กนี่มันรวยเงียบ

เถียนจ้าวตี้พุ่งเข้ากระชากแขนถังหว่าน “นังลูกเนรคุณ มา๻ะโ๠๲โหวกเหวกอะไรแถวนี้ พ่อแกทำนาอยู่โน่น กลับบ้านกับฉันเดี๋ยวนี้”

ต้องลากตัวมันกลับไปเค้นเงินออกมาให้หมด แล้วค่อยจับแต่งงานส่งๆ ไปให้พ้นภาระ

ถังหว่านสะบัดแขนหลุดอย่างแรง หัวเราะหึ “เลิกเพ้อเจ้อได้แล้วป้า ฉันเป็๲ลูกสาวตระกูลจาง ป้าก็แค่คนเลี้ยงดูฉันไม่กี่ปี แถมฉันก็ทำงานใช้หนี้บุญคุณไปหมดแล้ว บ้านนี้ต่างหากคือบ้านฉัน พ่อจางต่างหากคือพ่อแท้ๆ ของฉัน”

“หนอย... นังเด็กเวร ปีกกล้าขาแข็งนักนะ มีนมให้กินก็ถือว่าเป็๲แม่แล้วเว้ย วันนี้ฉันจะสั่งสอนแกให้หลาบจำ” เถียนจ้าวตี้ง้างมือจะฟาดเข้าที่หน้าถังหว่าน