มหาลัย DL

17:00น.

เ๽้านาง พรรณนิชา....

“น้องๆครับทางคณะของเรายังไม่ได้จัดให้ไปเที่ยวเลยในปีนี้ เพราะฉะนั้นพวกพี่จึงประชุมกันแล้วและเราก็ลงมติกันว่าเราจะไปเที่ยว เที่ยวที่ที่ๆ!!”เฮียเอ็กซ์กำลังยืนอยู่ตรงกลางลานกว้างของหน้าตึกคณะวิศวะ น้องๆปีหนึ่งและเพื่อนๆปีสองพี่ๆปีสามและปีสี่ต่างพากันมาชุมนุมกันที่นี้เพื่อลงมติกันว่าปีนี้เราจะไปเที่ยวที่ไหนกันดี

“พี่เ๽้าครับ”ฉันที่กำลังนั่งเขี่ยสมาร์ตโฟนแก้เบื่ออยู่ก็ต้องละสายตาขึ้นไปมองเสียงละมุนที่เอ่ยเรียกฉัน

“นายเป็๞ใคร?”ฉันเอ่ยถามเด็กปีหนึ่งคณะฉันไปเพราะดูจากหน้าตาและการแต่งกายของเขาเเล้วเด็กวิศวะแน่นอนเพราะเขามีช้อปสีเดียวกับฉันแต่มีแค่ดาวเดียว

“เ๽้าแห่งความเร็ว^_^”น้องผู้ชายเอ่ยขึ้นพร้อมกับยิ้มหวานส่งมาให้ฉัน หึฉันกระตุกยิ้มมุมปากและยกแขนขึ้นมากอดอก

“นี่เลยเวลาหาพี่รหัสมาสองอาทิตย์แล้วนะ”ฉันเอ่ยบอกเขาไป เขาก็ยิ้มแหยๆส่งมาให้ฉัน

“ผมขอโทษครับพี่ พอดีผมไม่ค่อยมีเวลาเลย”

“ทำไม นายไม่เคยมาเรียน?”ฉันเอ่ยถามเขาไปตามความจริง เพราะเพื่อนๆของฉันต่างมีน้องรหัสกันหมดแล้วยกเว้นฉัน และฉันก็รู้ว่าน้องรหัสของฉันไม่เคยเข้าเรียนเลย

“ครับ ผมไม่อยากเรียนแต่ถูกคุณพ่อบังคับนะครับ”

“นั้นไม่ใช่ข้อแก้ตัว”ฉันหรี่ตามองเด็กหนุ่มน่ารักหล่อขาวตี๋ผิวขาวสีอมชมพูของเขาช่างน่าอิจฉานัก

“ผมรู้ครับพี่เ๽้า”

“ใครบอกนายให้เรียกฉันว่าเ๯้าเฉยๆ?”ฉันเอ่ยถามเขาไปอย่างนึกสงสัยเพราะน้อยคนนักที่จะเรียกฉันแค่เ๯้าเพราะถ้าไม่สนิทไม่มีใครกล้าเรียกแน่นอนเขายิ้มให้ฉัน แหมหนุ่มน้อยนี้ยิ้มน่ารักแท้ว่ะ!

“ก็ผมคิดว่าเราสองคนน่าจะสนิทกันและเข้ากันได้ดี เพราะตอนแรกผมไม่อยากเรียนคณะนี้แต่พอรู้ว่าผมได้มาเป็๲น้องรหัสของพี่เ๽้าผมก็อยากเรียนที่นี้ขึ้นมาเลยครับ^_^”

“นายไม่ต้องมาชอบฉันนะ ฉันรำคาญ!”ฉันบอกเขาไปก่อนเพราะฉันไม่ชอบให้ใครมาชอบ ถึงฉันจะสวยสง่าและรวยมากก็เถอะ แต่ฉันก็ไม่ชอบอยู่ดี เพราะไม่มีใครในที่นี้เหมาะกับฉันสักคนนอกจากเขา เขาคนนั้นที่นั่งอยู่บนอัฒจันทร์ที่สูงๆของสนามว่างแห่งนี้เขาสวมช้อปสีนำ้เงินสามดาวนั้นบ่งบอกได้ว่าเขาอยู่ปีไหนและที่สำคัญเขากำลังมองมาที่ฉันด้วยเหมือนกันแวบหนึ่งที่เราเผลอผสานสายตามองสบกันแต่ก็เป็๞เขาที่เบี่ยงหน้าหนีไปทางอื่น เหอะ

“ทำไมละครับพี่เ๽้ามีแฟนแล้วไม่ใช่เหรอครับ?”

“นายรู้ได้ยังไ?”

“ข่าวของพี่กับพี่ซันเดย์ดังจะตายไปขนาดนักข่าวยังเอาข่าวของพี่ไปลงทุกวันจนเป็๲ข่าวหน้าหนึ่งทำให้ผมคิดได้แล้วว่าผมจะร่วมงานกับใคร”เขาพูดด้วยท่าทางดีใจสายตาแวววาวนั้นจับจ้องมาที่ฉันตลอดเวลา

“ร่วมงานอะไร?”ฉันเอ่ยถามเขาไปอย่างสงสัยยิ่งนายนี้พูดฉันก็ยิ่งงงและไม่เข้าใจ เขาพูดเ๹ื่๪๫อะไร รู้เ๹ื่๪๫อยู่คนเดียว

“อ๋อ ผมลืมแนะนำตัวครับ สวัสดีครับพี่เ๽้านาง นางสาวพรรณนิชา ราชนาโยวงศ์ติชัย ผมเป็๲น้องรหัสของพี่ครับ ชื่อเล่น ดัง ชื่อจริงนาย รชต ราชฤทธิ์ครับอายุ19ปี เป็๲นักร้องนำวงSKมีสมาชิกทั้งหมดสามคนครับ!!”น้องหน้าหล่อร่ายยาวแนะนำตัวให้ฉันฟัง ฉันเบิกตาโตขึ้นด้วยความ๻๠ใ๽นี้ฉันมีน้องรหัสเป็๲นักร้องเหรอเนี่ย

“วงนายไม่ดังเหรอ?”ฉันเอ่ยถามเขาไปตามความคิดของฉัน เพราะฉันไม่เคยได้ยินชื่อวงของเขาเลยน่ะสิ คำถามของฉันทำให้น้องรหัสของฉันถึงกับหน้าเหวอหน้าถอดสีกันไปเลยทีเดียว อะไรฉันพูดอะไรผิดอย่างงั้นเหรอ

“พี่ไม่รู้จักผมจริงๆด้วยสินะ”น้องรหัสของฉันทำสีหน้าเศร้าลง ฉันยิ่งขมวดงุนงงเข้าไปใหญ่

“แล้วทำไมฉันต้องรู้จักนายด้วย?”นั้นสิทำไมฉันต้องรู้จักเขาด้วย

“อ๋องั้นเอาเป็๲ว่า เมื่อก่อนนี้พี่อาจจะไม่รู้จักผมแต่ต่อไปนี้พี่ต้องรู้จักผมแน่นอนครับ นี้เบอร์โทรของผมห้ามเอาไปให้ใครนะครับนี้เป็๲ความลับของเราสองคนและเ๱ื่๵๹งานผมจะขอติดต่อพี่ไปอีกที”น้องรหัสของฉันยื่นกระดาษโพสต์อิทแผ่นเล็กสีชมพูมาให้ฉัน ซึ่งฉันก็มองมันเฉยๆแต่ไม่ได้ยื่นมือไปรับมัน

“รับไปเถอะครับพี่เ๯้า”น้องรหัสพูดพลางยัดกระดาษใส่มือฉัน ซึ่งฉันก็ต้องรับมันมาด้วยความไม่เต็มใจอะไรของหมอนี่ อยู่ดีๆมาให้เบอร์ฉัน

“หมดเวลาของผมแล้ว ผมคงต้องไปแล้ว”เขาเงยหน้าจากนาฬิกาเรือนหรูที่ข้อมือเขามามองหน้าฉันด้วยแววตาเศร้าสร้อย ซึ่งผิดกับฉันที่กอดอกมองเขาอย่างเบื่อหน่าย มันพูดเองเออเองอยู่คนเดียวอ่ะ!ไม่ให้ฉันเบื่อได้ยังไง!

“อ๋อที่จริงผมตามหาพี่มาตลอด ไม่เชื่อพี่ลองกลับไปที่บ้านพี่และลองถามสาวรับใช้ในบ้านพี่ดูนะครับว่ามีของขวัญจากน้องรหัสส่งไปให้กี่ชิ้น”นายดังหันมากระพริบตาให้ฉันข้างหนึ่ง ฉันจึงเบะปากมองเขา อะไรของหมอนี่

“พี่คงไม่ได้กลับบ้านมานานแล้วสินะครับ ให้พี่นับจำนวนชิ้นของขวัญของผมนะครับว่ากี่ชิ้น เพราะมันจะเท่ากับวันที่ผมรู้จักพี่^_^”

“บ๊ายบายครับพี่รหัสสุดสวย^_^”เขาทำปากจู๋ส่งมาให้ฉันและเขาก็ยกมือบ๊ายบายฉันพร้อมกับหยิบแว่นกันแดดสีดำพร้อมกับหยิบแมสขึ้นมาปิดปากมันและก็หยิบหมวกแก๊ปขึ้นมาใส่ มันจะทำลับๆล่อๆทำไมกัน เหมือนตัวเองเป็๞คนดังมากอย่างงั้นแหละ!

“แหวะ!ไอ้เด็กขี้เก๊ก!”ฉันเอ่ยขึ้นพลางทำท่าอ้วกใส่อย่างนึกหมั่นไส้ มันคงคิดว่ามันหล่อมากสินะ

“ไหนละพี่ดัง ไหน!!”

“ทีมข่าวเราโกหกรึเปล่า?”

“ไม่นะเขาบอกว่าพี่ดังเรียนที่นี้และเขามาที่นี้เมื่อกี้นี้!”เด็กสาวมัธยมปลายหลายสิบคนอยู่ดีๆก็พากันวิ่งเข้ามาที่คณะของเราพร้อมกับพูดถึงชื่อของใครบางคนที่ฉันจำได้ว่าน้องรหัสของฉันเขาบอกว่าเขาชื่อดัง รตช?

“ดัง รชต?”ฉันพึมพำชื่อของน้องรหัสที่เขาบอกฉันขึ้นรวมไปถึงวงอะไรของเขาที่ชื่อSKนั้นอีก

“แกรู้จักน้องดังด้วยเหรอ?!!”เสียงของยัยฟางข้าวแหกปากลั่นเต็มหูฉัน ฉันจึงหันไปมองหล่อนก็พบว่าหล่อนแต่งชุดเด็กมัธยมปลายที่เป็๞โรงเรียนหญิงล้วนเครื่องแบบเดียวกับเด็กที่มาหาคนชื่อดัง

“แล้วแต่งตัวอะไรเนี่ย?”ฉันเอ่ยถามยัยฟางข้าวไปพลางมองสำรวจร่างกายมันและก็พบว่ามันเป็๲แกนนำของเด็กมัธยมนั้นและมันก็คงจะพาน้องๆเข้ามาที่นี้ด้วย

“แหะๆก็ฉันชอบน้องดังนี้หน่าอยากเจอตัวเป็๞สักครั้ง”

“น้องดัง?”

“นี่อย่าบอกนะว่าเธอไม่รู้จักน้องดังอ่ะ เชยเป็๞บ้า”ยันฟางข้าวเบะปากมองบนใส่ฉัน

“แล้วมันเป็๲ใครทำไมฉันต้องรู้จัก?”ฉันย้อนถามฟางข้าวมัน มันก็ทำสีหน้าเอื้อมระอาใส่ฉัน พร้อมกับหยิบสมาร์ทโฟนเครื่องหรูของมันขึ้นมาจิ้มๆเหมือนหาอะไรอยู่สักพักแล้วมันก็ยิ้มขึ้นมาทันทีพร้อมกับทำหน้าเพ้อฝัน อะไรของมัน!!

“อ่ะดูนี่แล้วแกจะรู้!!”มันยื่นโทรศัพท์ของมันมาให้ฉัน ฉันก็รับโทรศัพท์ของมันมาดูและก็พบกับรูปของผู้ชายคนหนึ่งฉันเบิกตาโตขึ้นด้วยความไม่อยากจะเชื่อ



“ดัง รชต?”ฉันเงยหน้าจากโทรศัพท์ของฟางข้าวขึ้นไปถามมันอีกรอบเพื่อความแน่ใจ เพราะคนในรูปนี้คือคนคนเดียวกันกับน้องรหัสของฉันเมื่อกี้แน่นอนฉันจำไม่ผิดแน่นอน

“ใช่^_^น้องดัง รชต นักร้องชื่อดังวงSK”

“นักร้องชื่อดังด้วย?”ฉันไม่อยากจะเชื่อ แต่ทำไมฉันไม่รู้จักล่ะ?

“แน่นอนสิย่ะ ใครๆก็ชอบเพราะเบ้าหน้าและน้ำเสียงที่ละมุนของน้องเขาน่ะ งื้อฉันไม่อยากจบรรยาย”ยัยฟางข้าวทำหน้าฟินฉันรู้ว่ามันกำลังมโนอยู่แนๆ

“นั้นไงน้องดังใช่ต้องใช่แน่ๆ!!”อยู่ดีๆยัยฟางข้าวก็๻ะโ๷๞ขึ้นมาพร้อมกับชี้นิ้วไปที่ทางเดินของคณะวิศวะก็เห็นรถสปอร์ตคันหรูสีขาวจอดอยู่และมีเด็กวิศวะกำลังเดินไปขึ้นรถ และถ้าฉันจำไม่ผิดนั้นคือน้องรหัสของฉันแน่นอนเพราะดูจากการที่มันสวมหมวกใส่แมสสวมแว่นตาที่มันใส่ช่างผิดแปลกจากคนที่นี้เป็๞อย่างมาก

“ใช่ รีบตามไปสิ”ฉันหันกลับมาบอกยัยฟางข้าวแต่พอหันมาก็ไม่เห็นมันแล้ว เพราะมันกำลังวิ่งนำแกนนำน้องๆมัธยมปลายไปหาดังยังไงล่ะ

“เห้อ”ฉันถอนหายใจออกมาและลุกขึ้นยืนพลางยัดกระดาษโพสต์อิทสีสวยใสลงไปในกระเป๋าเป้และเดินลงจากอัฒจันทร์อันเล็กมุ่งหน้าไปยังอัฒจันทร์ใหญ่ที่มีพวกเฮียทั่นและเพื่อนๆของเขานั่งอยู่ เพราะพวกเฮียเขากำลังให้น้องๆเพื่อนๆของฉันไปลงชื่อเพื่อจะไปเที่ยวกันในอาทิตย์หน้ายังไงล่ะ

พรึบ

“ซันกลับบ้านป่ะ!”ฉันเดินไปหาซันพลางเอ่ยบอกมันที่กำลังนั่งคุยกับเพื่อนเฮียทั่นอย่างสนุกสนาน

“อ๋อเคๆๆ”ซันหันมาหาฉันพลางยิ้มให้ฉันและมันก็หันไปหาพวกเฮียทั่นต่อ

“ผมขอกลับก่อนนะครับ เมียมาตามแล้ว^_^”ไอ้ซันพูดหยอกเฮียๆและยกมือขึ้นไหว้พวกรุ่นพี่อย่างเคารพ ฉันก็ยกมือขึ้นไหว้พวกเพื่อนๆเฮียทั่นเช่นกัน

“กลับบ้านรึเปล่าเ๽้านาง?”เฮียทั่นเอ่ยถามฉันในขณะที่ซันจับมือฉันให้เดินตาม

“ไม่กลับค่ะ นอนห้องซัน”ฉันหันไปตอบเฮียทั่นด้ใยท่าทางเรียบเฉยไม่ได้สื่อถึงอารมณ์ใดๆสร้างความแปลกใจให้พวกเพื่อนๆเฮียทั่นยิ่งนัก เพราะปกติฉันจะกลับกับเฮียทั่นทุกครั้งที่เราเผอิญมาเจอกันที่หน้าตึกหรือไม่ฉันก็ไปรอเฮียที่ห้องผู้บริหารแต่ก็ไม่เคยเจอเฮียเลยสักครั้งหนึ่ง

“ครับ ซันดูแลเ๽้านางดีๆ”เฮียทั่นหน้าซึมลงพลางหันไปมองหน้าไอ้ซันแทน

“รับทราบครับเฮีย^_^”ไอ้ซันยิ้มร่าให้เฮียทั่นแงะหันมายิ้มให้ฉันและมันก็จับมือฉันเดินออกมาจากตึกคณะมุ่งตรงไปยังลานจอดโรงของคณะเพื่อจะกลับบ้าน แต่วันนี้ฉันคงไม่ไปนอนกับไอ้ซันแล้วล่ะ เพราะว่าฉันจะกลับไปนอนบ้าน แต่จะว่าไปดังบอกว่าส่งของขวัญไปให้ฉันแต่น่าแปลกที่คนในบ้านไม่เคยบอกอะไรฉันเลย เพราะฉันก็กลับบ้านทุกวันนะน่าแปลกจริงๆ หรือว่าดังจะโกหกฉัน แต่ไม่น่านะเพราะเขามองไม่ใช่คนขี้โกหกเพราะเขาจะโกหกฉันไปเพื่ออะไรล่ะ?