แล้วจู่ๆ คำพูดของนายท่านเดโชเมื่อสามปีก่อนก็แผดเข้ามาในหูของฉันเหมือนกับฝันร้ายที่ยังตามหลอกหลอนเรื่อยมา

        ‘สักวันฉันจะทำให้เธอต้องกลับมาที่บ้านหลังนี้อีก… วันนี้เธออาจจะหนีเงื้อมมือฉันไปได้ แต่เธอไม่อาจหนีชะตากรรมได้พ้น ชะตากรรมที่ฉันจะเป็๞ผู้กำหนดให้เธอเอง…’

        ฉันนิ่งงันไปชั่วขณะ…

    นิ่งราวกับถูกสะกดเพราะยังตกอยู่ในภวังค์คิดเ๹ื่๪๫คำพูดของนายท่านที่เคยประกาศเอาไว้

        “เอ่อ… คุณโมรา คุณได้ยินผมใช่ไหมครับ”

        ทนายไพศาลคงเห็นว่าฉันเงียบไปนานจึงรีบถาม

        “ค่ะ… ได้ยินค่ะ… ”

        ฉันสะดุ้ง รีบตอบอึกอัก

        “ถ้างั้นเจอกันเช้าวันเสาร์ที่บ้านของนายท่านเดโชนะครับ… ”

        ทนายไพศาลสรุป หลังจากได้พูดคุยกันต่อมาอีกครู่สั้น

        “ค่ะ… ”

        ฉันรับคำไม่เต็มปากนัก… บอกตรงๆ ว่าในใจนึกกลัวความคิดของนายท่าน

        คิดแล้วอดหวั่นใจไม่ได้ เพราะฉันรู้ว่าจิตใจของนายท่านเดโชนั้นลุ่มลึกเกินจะคาดเดา

    ฉันรู้ดีว่าเขาเหมือนคนป่วยที่ไม่มีวันจะยอมรับว่าตัวเองป่วย พฤติกรรมที่แผงเร้นอยู่ภายในจิตใจของเขาล้วนมืดดำกักขฬะเกินกว่าจะคาดเดาได้

    และวันนี้ฉันจำต้องกลับไปที่คฤหาสน์หลังใหญ่… คฤหาสน์ที่ฉันเคยหนีออกมาเมื่อสามปีก่อน

    ย้อนไปเมื่อสามปีที่แล้ว

    เหตุการณ์เกิดขึ้นในวันเกิดครบรอบอายุห้าสิบปีของนายท่าน เขาจัดงานเลี้ยงเล็กๆ ภายในห้องรับแขกที่มีเพียงแค่ฉันกับลุงคนสวนและคนขับรถในห้อง

    “ทำไมหนูต้องแต่งตัวแบบนี้… ”

    วันนี้อายุของฉันเกินสิบแปดปีแล้ว นายท่านเดโชขอตัวฉันมาจากบ้านเด็กกำพร้าเพื่ออุปการะ๻ั้๹แ๻่ตอนที่ฉันอายุสิบสามปี และวันนี้เขากำลังจะประกาศความเป็๲สามีฉันต่อหน้าทุกคนในบ้าน

    “นี่หนูจะต้องเป็๞เมียนายท่านใช่ไหม”

    ฉันถามป้าพรซึ่งเป็๲แม่ครัวและแม่บ้านทำงานรับใช้อยู่ในบ้านหลังนี้มาหลายปี

    “ใช่จ้ะ… ”

    ป้าพรตอบตามตรง…

    ในวันที่ความจริงได้ถูกเฉลยออกมาแล้วว่านายท่านหวังอะไรในตัวฉัน