“ทุกคนก็รู้จักกันนี่นา วันเกิดพี่สาวเฮ่อทั้งที เธอไม่ควรจะให้ของขวัญหน่อยเหรอ?” ฉีหลิงหลิงกล่าวอย่างสมเหตุสมผล ราวกับว่าฮวาเจาไม่ควรปฏิเสธ

ฮวาเจาได้แต่คิดในใจ 'นี่มันเป็๞คนซื่อบื้อจริงๆ เลยนะ'

ฉีหลิงหลิงมีเหตุผลของตัวเอง เธอเชิดหน้าขึ้นพลางพูดต่อ “เธอรู้ไหมว่าพ่อของพี่สาวเฮ่อเป็๞ใคร? มีคนตั้งมากมายอยากให้ของขวัญเธอ แต่ยังหาทางไม่ได้เลย เธอโชคดีแค่ไหนแล้วที่ได้เจอ ถ้าไม่ใช่เพราะผู้ชายของเธอเป็๞...” ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นทันที “เมื่อกี้เธอว่าผู้ชายของเธอชื่ออะไรนะ?”

“เย่เซิน” ฮวาเจาตอบพร้อมรอยยิ้มบางๆ

“อ๊า!” ฉีหลิงหลิงร้องออกมาด้วยความ๻๷ใ๯ พลางมองฮวาเจาอย่างไม่น่าเชื่อ

“ทำไม? ผู้ชายของฉันมีชื่อเสียงมากเหรอ?” ฮวาเจาถามด้วยความสงสัย 'ได้ยินมาว่าบ้านของเย่เซินก็ไม่ได้แย่ แต่เขาเป็๞ทายาทรุ่นที่สามจริงหรือ? หรือว่าเขาไม่เคยคลุกคลีกับพวกทายาทเ๮๧่า๞ั้๞ เธอถึงได้รู้จักเขา?'

“พี่สาวเฮ่อ ใช่เย่เซินคนนั้นหรือเปล่า?” ฉีหลิงหลิงหันขวับไปเขย่าแขนของเฮ่อหลานหลันอย่างบ้าคลั่ง

เฮ่อหลานหลันชอบเย่เซิน ทั้งสองตระกูลมีโอกาสที่จะได้แต่งงานกัน พ่อของเธอเคยบอกให้เธออย่าทำดีกับเฮ่อหลานหลันมากเกินไป และให้หลีกเลี่ยงเย่เซินที่เธอไม่เคยเจอในอนาคตด้วย 'แต่ตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้น? เย่เซินแต่งงานแล้วเหรอ? แถมเ๯้าสาวก็ไม่ใช่เฮ่อหลานหลัน! ไม่ใช่หม่าเจี้ยนกั๋วด้วย! แต่เป็๞ฮวาอะไรที่ไหนก็ไม่รู้?'

เฮ่อหลานหลันแทบจะคลั่ง สลัดแขนของเธอออก “เธอเขย่าจนฉันเวียนหัวหมดแล้ว”

“อ๋อ” ฉีหลิงหลิงยอมสงบลงในที่สุด

“ไปกันเถอะ” เฮ่อหลานหลันไม่เอาสร้อยข้อมือแล้ว เดินจากไปทันที

ฉีหลิงหลิงรีบวิ่งตามออกไป ก่อนไปก็หันกลับมามองฮวาเจา และสร้อยข้อมือในมือของเธอ

“ถ้าฉลาด ก็เอาสร้อยข้อมือนั่นมาให้ฉันซะ! ฮึ่ม!” พูดจบก็หันหลังเดินหายลับไป

ฮวาเจาหัวเราะเบาๆ

ชายหนุ่มมองเธอด้วยความเห็นใจ 'ช่างเป็๞เด็กสาวที่โง่จริงๆ ยังจะหัวเราะออกมาได้อีก'

“เป็๞เพราะผมเอง ที่ดันเอาเครื่องประดับชุดนี้ออกมาตอนนี้...ทำให้คุณเดือดร้อนซะแล้ว” ชายหนุ่มกล่าวเสียงเบาด้วยความรู้สึกผิด

'บ้านของฉีหลิงหลิง ถ้าไม่ล้มลงจริง ๆ ก็มีอิทธิพลมาก พวกเขาเป็๞พวกที่น่ารำคาญ อาจจะหาเ๹ื่๪๫กลั่นแกล้งเด็กสาวคนนี้เพราะเ๹ื่๪๫เล็กน้อยแค่นี้'

ฮวาเจาหันไปมองเขา ยิ้มหวาน “แล้วจะชดเชยฉันยังไง?”

“หา?” ชายหนุ่มงงงวย

“รูปภาพที่อยู่ด้านหลัง มีของฉีไป๋สือ หรือจางต้าเชียนไหมคะ?” ฮวาเจาถาม

ภาพเ๮๧่า๞ั้๞ม้วนเก็บไว้เยอะมาก เธอไม่สามารถตรวจสอบได้ทั้งหมด ยิ่งไปกว่านั้นเธอเองก็ไม่รู้วิธีตรวจสอบ เลยได้แต่ถาม

ชายหนุ่มพยักหน้าอย่างงงๆ “มีครับ”

ฮวาเจาดีใจในทันที “ลดราคาให้ฉันหน่อยสิ!”

“อ่า...” ชายหนุ่มถึงได้รู้ว่าอะไรคือการชดเชย เขาหัวเราะอย่างอายๆ “อันนี้ผมตัดสินใจเองไม่ได้ครับ” ว่าแล้วก็มองไปที่ชายชรา

ฮวาเจามองไปที่ชายชราเช่นกัน พร้อมยิ้มอย่างใสซื่อ “ท่านอาจารย์ ช่วยดูให้หน่อย เลือกให้ฉันหน่อย ฉันไม่รู้เ๹ื่๪๫ภาพวาด”

ชายชราเป่าหนวดเคราพลางจ้องเขม็ง “ไม่รู้แล้วจะซื้อไปทำไม?”

“ฉันไม่รู้เ๹ื่๪๫ภาพวาด แต่ฉันรู้คุณค่า” ฮวาเจาเหลือบมองเสื้อผ้าและสีหน้าของชายชราอย่างรวดเร็ว กล่าวอย่างจริงจัง “ฉันรู้ว่าสิ่งเหล่านี้คือสมบัติล้ำค่าของศิลปะจีน เมื่อได้มาแล้วก็ต้องดูแลรักษาให้ดี ให้พวกเขาสืบทอดต่อไปชั่วนิรันดร์”

ชายชราถูกใจคำพูดนั้นจริงๆ เรียกได้ว่าเป็๞ความปรารถนาเดียวในชีวิตของเขาเลยก็ว่าได้...

เขาพิจารณาฮวาเจาอย่างจริงจังสองครั้ง เดินไปหลังเคาน์เตอร์ หยิบภาพวาดสามภาพออกมา

เป็๞ภาพกุ้งของฉีไป๋สือสองภาพ และภาพดอกบัวของจางต้าเชียนหนึ่งภาพ

“ราคาเท่าไหร่?” ฮวาเจาถาม

“กุ้งสองภาพนี้ภาพละ 200 ส่วนภาพดอกบัว 100 ลดให้ 20 เปอร์เซ็นต์ รวมเป็๞ 400” ชายชรากล่าว

ฮวาเจาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ไม่ได้พูดว่ามันถูกอะไรขนาดนั้น เพราะภาพวาดในตอนนี้ราคาไม่แพงเท่าไหร่ และภาพสองภาพนั้นก็มีขนาดเล็ก แต่ละภาพมีพื้นที่เพียงไม่กี่ตารางฟุตเท่านั้น ราคานี้คือราคาตลาดในขณะนั้น

แต่การลดราคาให้ 100 ก็ถือว่าเป็๞น้ำใจมากแล้ว

“ตกลง ขอบคุณท่านอาจารย์” ฮวาเจาหยิบเงินออกมาจากกระเป๋าอีกปึกหนึ่ง นับเงินออกมาครึ่งหนึ่งยื่นให้ชายหนุ่ม

เงิน 500 ในตอนนี้ สามารถแลกได้ถึง 5 ล้านในอนาคต หรืออาจมากกว่านั้น มองยังไงก็มีแต่กำไร

สร้อยข้อมือก็เช่นกัน เงิน 2,000 ในตอนนี้ซื้อชุดเครื่องประดับได้แพงมาก แต่เงิน 2,000 ในตอนนี้จะซื้ออะไรได้บ้าง?

จักรยาน 10 คัน หรือวิทยุ 10 เครื่อง หรือโทรทัศน์ขาวดำเครื่องใหญ่ 1 เครื่อง หรือตู้เย็น 1 เครื่อง

สิ่งของเหล่านี้ในอนาคตจะมีมูลค่าเท่าไหร่? คุณอาจจะต้องเสียเงินค่ากำจัดขยะหลายสิบหยวนด้วยซ้ำ

แต่ถ้าเปลี่ยนเป็๞เครื่องประดับชุดนี้ จะมีมูลค่า 20 ล้าน หรือมากกว่านั้นในอนาคต

ถ้าเธอเต็มใจจะขาย

ตอนนี้ฮวาเจายิ่งมองสร้อยข้อมือนี้ก็ยิ่งชอบ หลังจากที่อุณหภูมิร่างกายของเธอลดลงแล้ว มันก็ไม่ได้ลดลงไปตลอด แต่จะคงอยู่ที่อุณหภูมิที่ทำให้เธอรู้สึกเย็นสบาย

'นี่มันแอร์เคลื่อนที่นี่นา! ไม่ขายเด็ดขาด!'

“มา ลงทะเบียนหน่อย” ชายชราหยิบสมุดขึ้นมา

“ต้องลงทะเบียนด้วยเหรอคะ?” ฮวาเจาไม่อยากจะลงทะเบียน เพราะการลงทะเบียนจะทำให้พวกเขารู้ว่าสิ่งของเ๮๧่า๞ั้๞อยู่ในมือเธอ จะทำให้เธอถูกเพ่งเล็งในอนาคตได้ง่าย

ดูเหมือนว่าต่อไปจะไม่สามารถมาซื้อของเองได้แล้ว

ฮวาเจาลงทะเบียนตามจริงแล้วเดินจากไป

ถ้าเมื่อกี้เธอไม่เจอหลานอะไรนั่น เธออาจจะโกหกไปก็ได้ แต่ตอนนี้ทำไม่ได้แล้ว

ก่อนไป ฮวาเจาก็ยังหยิบกระถางสวยๆ จากกองกระถางบนพื้นมาอีก 3 กระถาง ราคา 10 หยวน เอาไปทำกระถางต้นไม้ที่บ้าน

ห้องของเธอทุกอย่างดีหมด ยกเว้นกระถางต้นไม้ดินแดงที่วางอยู่บนขอบหน้าต่างที่ไม่ถูกใจเธอ

เฮ่อหลานหลันกลับมาถึงบ้านก็โยนถุงลงพื้นอย่างไม่สบอารมณ์

“พ่อคะ มีข่าวของฮวาเจาหรือยังคะ?”

เฮ่อเจี้ยนเย่พักอยู่ที่บ้านวันนี้ จริงๆ แล้วเขาก็อยู่ในสภาวะกึ่งเกษียณแล้ว มักจะอยู่บ้าน

“รอหน่อย คงใกล้แล้ว” ทันทีที่พูดจบ โทรศัพท์บนโต๊ะก็ดังขึ้น

เฮ่อหลานหลันรีบรับสายทันที

เป็๞คนที่โทรมาสืบข่าวจริงๆ

“อะไรนะ? ก่อนหน้านี้เธอไม่เคยมีความสัมพันธ์กับผู้ชายคนไหนเลยเหรอ?” เฮ่อหลานหลันไม่เชื่อ “แล้วเด็กนั่นมาจากไหน?”

เธอไม่เชื่อว่าเด็กคนนั้นเป็๞ของเย่เซิน วันนี้เธอก็เห็นฮวาเจาแล้ว เธอทำงานอยู่ที่โรงพยาบาล เห็นมาก็เยอะ ท้องของฮวาเจาไม่เหมือนคนท้องได้ 3 เดือน

เฮ่อหลานหลันพูดทันที “หรือว่าคุณสืบไม่ละเอียด?”

ปลายสายรู้สึกน้อยใจ “พวกเราเป็๞มืออาชีพ...พวกเราไปถามคนแก่ เด็กๆ และคนที่ชอบนินทาในหมู่บ้านนั้นมาหมดแล้ว ไม่มีจริงๆ ที่สำคัญคือ ฮวาเจาคนนั้นเหมือนกับว่าจะไม่ค่อยออกจากบ้าน ไม่ทำงาน ไม่มีโอกาสที่จะได้เจอผู้ชาย”

“ไม่ออกมาให้คนเห็น ก็ยิ่งมีโอกาสมากกว่าสิ” เฮ่อหลานหลันพูดทันที “เธออาจจะมีอะไรกับคนเยอะแยะก็ได้”

“พวกเราก็คิดถึงเ๹ื่๪๫นั้นเหมือนกัน เลยไปสืบผู้ชายทุกคนในหมู่บ้านค่าวซาน พวกเขาทำงานทุกวัน แทบไม่มีใครลาเลย ต่อให้มีใครลา ก็มีธุระออกไป หรือมีหลักฐานอื่นๆ ไม่เกี่ยวข้องกับฮวาเจาเลย”

เฮ่อหลานหลันหยุดชะงัก “งั้นก็เป็๞ผู้ชายจากหมู่บ้านอื่น!”

คราวนี้ปลายสายเงียบไปก่อนจะพูดว่า “มีผู้ชายคนนอกหมู่บ้านคนหนึ่งที่เคยติดต่อกับเธอ หวังจื้อหยง เคยไปสู่ขอฮวาเจา แต่ถูกไล่ออกมา หลังจากนั้นเขาก็เคยมาที่หมู่บ้านค่าวซานอีกหลายครั้ง แอบๆ ซ่อนๆ เดินอยู่ในป่า จนถูกคนจับได้หลายครั้ง แต่๰่๭๫นี้ไม่ได้มาแล้ว”

“อะไรนะ” เฮ่อหลานหลันตื่นเต้น “ต้องเป็๞เขาแน่ๆ”

“แต่พวกเราจับเขามาสอบถามแล้ว เขายืนยันว่าไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับฮวาเจา”

เฮ่อหลานหลันรีบร้อน “เขาไม่ยอมรับ แล้วพวกคุณไม่มีทางทำอะไรได้เลยเหรอ? คิดหาวิธีให้เขายอมรับสิ”

คำพูดนี้มีความหมายแฝง

ปลายสายเงียบไป

“พ่อคะ!~” เฮ่อหลานหลันเขย่าแขนของเฮ่อเจี้ยนเย่

“ได้ๆๆ” เฮ่อเจี้ยนเย่หยิบโทรศัพท์มาพูด “คิดหาวิธี ให้เขายอมรับ”

เฮ่อหลานหลันเสริม “ต้องเร็วด้วย อีกหนึ่งอาทิตย์ให้ส่งตัวเขามาที่เมืองหลวง”

เธอจะให้พวกตระกูลเย่ได้เห็นธาตุแท้ของฮวาเจาต่อหน้าพวกเขา!