“ท่านแม่ ท่านคิดอะไรอยู่เหรอ” เสียงของฟางเหมยทำให้อีกฝ่ายได้สติกลับมา

“เปล่า” นางปฏิเสธแล้วฝืนยิ้ม ก่อนฟางเหมยจะวางขนมลงบนจาน แล้วหันไปยังมารดา พลันเอ่ยบางอย่างออกมา

“ท่านแม่ ข้าได้ข่าวว่าอีกสองวัน ท่านพ่อจะไปที่จวนสกุลหวง ข้าอยากติดตามท่านพ่อไปด้วย ช่วยพูดให้ท่านพ่ออนุญาตได้หรือไม่” เซิ่นหลานขมวดคิ้วแปลกใจเล็กน้อย

“เหตุใดเ๯้าจึงอยากไปที่นั่น ที่จวนสกุลหวง ไม่มีสิ่งใดน่าสนใจ มิสู้ฝึกทำกับข้าวไว้รอพ่อเ๯้า สิ่งนี้จะเป็๞ประโยชน์มากกว่า” ฟางเหมยได้โอกาสจึงอธิบายเหตุผลช้า ๆ พร้อมสายตามีความหวัง

“ท่านแม่ ท่านคงไม่รู้อะไร ตอนที่ข้าติดตามซินหยางไปเที่ยวเล่นในเมือง ข้าเคยพบกับคุณชายหวงครั้งหนึ่ง เขาทั้งรูปงาม และเป็๲สุภาพบุรุษ ในตอนนั้นด้วยฐานะของข้า ทำให้ข้าต้องเจียมเนื้อเจียมตัว ทว่าตอนนี้ฐานะของข้า เทียบเคียงเขาแล้ว จึงอยากพบเขาอีกครั้ง ท่านแม่เมตตาข้าด้วย”

เมื่อทบทวนครู่หนึ่ง เซิ่นหลานก็เข้าใจความหมายของอีกฝ่าย จึงปล่อยยิ้มกว้างออกมาอย่างพอใจ

“ที่แท้เพราะคุณชายหวงนี่เอง เช่นนั้นข้าจะช่วยพูดให้” ฟางเหมย เผยรอยยิ้ม ก่อนจะโผเข้ากอดมารดาด้วยความดีใจอย่างถึงที่สุด

“ข้าสัญญาว่าจะไม่ทิ้งโอกาสนี้ไป ข้าจะต้องได้เป็๞สะใภ้ของสกุลหวง แทนที่ซินหยาง!” นางให้คำมั่นกับมารดาพร้อมสายตามุ่งมั่น เอาชนะซินหยางแสดงออกมาอย่างเด่นชัด

หลังจากนั้นไม่นาน ซินหยางก็ได้เปิดร้านขายชา โดยมีพ่อค้าแม่ค้าแถวนั้นแวะเวียนเข้ามาไม่ขาดสาย ด้วยรสชาติของชาที่กลมกล่อม หอมกว่าชาที่ขายกันทั่วเมือง อีกทั้งยังมีขนมกุ้ยฮวากินคู่กับชาร้อน ๆ ท่ามกลางอากาศหนาวเหน็บ ทำให้การขายชาแทบไม่ได้หยุดพัก

“เอาขนมกุ้ยฮวาอีกหนึ่งชิ้น ชาอีกสองถ้วย” เสียงของลูกค้าทำให้หญิงสาวรีบละจากงานที่ทำ เบี่ยงตัวเข้าไปในร้านออกมาพร้อมกับชาและขนมกุ้ยฮวา ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ยังไม่ทันที่นางจะก้าวเท้ากลับเข้าไป เสียงเรียกของลูกค้าอีกโต๊ะก็ดังขึ้น

“เอาขนมกุ้ยฮวาอีกสองชิ้น”

“เ๯้าค่ะ” หญิงสาวยิ้มรับ แล้วรีบเดินเข้าไปในร้านออกมาพร้อมกับขนมร้อน ๆ อีกสองชิ้นตามคำสั่ง ท่ามกลางสายตาของมารดาที่มองลูกสาววิ่งวนไปมาในร้านด้วยความเป็๞ห่วง

“ให้แม่ออกไปช่วยเ๽้าอีกแรง ดีหรือไม่” ซูซินเอ่ยถาม ก่อนซินหยางจะส่งยิ้มให้

“ท่านแม่รีบทำขนมกุ้ยฮวาต่อเถอะ ตอนนี้เหลืออีกไม่มากแล้วล่ะ ข้ากลัวเสร็จไม่ทันขาย ด้านหน้าร้านข้ายังไหว” นางพูดจบ ก็รีบวิ่งไปที่โถชา พลันหยิบส่วนผสมมาปรุงตามสูตร ไม่นานนักขนมกุ้ยฮวาร้อน ๆ ก็ยกขึ้นจากเตา พร้อมเสียงเรียกขอขนมจากลูกค้าดังเข้ามา ซูซินมองดูทุกอย่างอย่างเงียบ ๆ ก่อนจะเข้าไปในครัวรื้อหาวัตถุดิบบางอย่าง แล้วนำมาบด เพื่อทำขนมอย่างอื่นนอกเหนือจากกุ้ยฮวา ระหว่างนั้นหน้าที่ดูแลลูกค้า เป็๞หน้าที่ของซินหยาง นับจากเช้าจรดเย็น ร้านขายชาของซินหยางมีลูกค้าแวะเวียนเข้ามาไม่ขาดสาย เผลอเดี๋ยวเดียวท้องฟ้าด้านนอกก็เริ่มทอแสงลับขอบฟ้า เมื่อไม่มีลูกค้าแล้วซินหยางจึงตัดสินใจ เก็บข้าวของแล้วปิดร้าน เสร็จแล้วจึงเดินมายังโต๊ะบัญชี ทอดสายตามองกองเงินที่วางอยู่ ด้วยสายตาสั่นไหว

“ทำการค้าไม่ใช่เ๱ื่๵๹ง่าย เหนื่อยทั้งวัน แต่ได้เงินเท่านี้” ซูซินเดินเข้ามาแล้วพูดขึ้นลอย ๆ ก่อนซินหยางจะหันมายังมารดาแล้วตัดสินใจย่อตัวลงนั่งนับเงินอย่างช้า ๆ ก่อนจะพูดขึ้น

“ข้าต้องหาอย่างอื่นมาขายเพิ่ม” สิ้นเสียงของซินหยาง ซูซิน ยิ้มกว้าง พลันเดินหายไปครู่หนึ่งแล้วกลับออกมาพร้อมกับขนมเถียนผิ่น

“ขนมนี้เป็๲ขนมที่เ๽้าชอบในตอนนั้นเด็ก แต่ทำยากกว่าขนมชนิดอื่น หากแม่ทำมาขายเพิ่มเ๽้าว่าดีหรือไม่” ซินหยางเอื้อมมาหยิบขนมเถียนผิ่นเข้าปาก แล้วเคี้ยวช้า ๆ เพื่อรับรส ก่อนจะยิ้มกว้างออกมา

“ท่านแม่ ข้าจะเอาขนมนี้วางขายพร้อมกับขนมกุ้ยฮวา” มารดาพยักหน้ายิ้มรับ ก่อนจะย่อตัวลงนั่งด้านข้าง พากันนั่งนับเงินและทำบัญชี แม้ว่าจะได้กำไรน้อยกว่าที่คิด แต่ทั้งสองก็ไม่ย่อท้อ พยายามมุ่งมั่นเพื่อให้การค้าของตัวเอง ให้สามารถเลี้ยงปากท้องได้ในอนาคต

ภายในจวนสกุลหวง ขณะที่ใต้เท้าหลี่กับใต้เท้าหวงนั่งสนทนากันอยู่ด้านใน ร่างของฟางเหมยเดินชมบรรยากาศภายในจวนอย่างเงียบ ๆ มีเรือนหลายหลังปลูกสลับซับซ้อน แบ่งแยกเป็๲สัดส่วน อีกทั้งยังมีสวนดอกไม้ชูช่องดงามท่ามกลางสายลมอ่อนพัดมาปะทะกายเป็๲ระยะ

‘จวนสกุลหวงใหญ่โตไม่ต่างจากสกุลหลี่จริง ๆ บ่าวไพร่มากมาย สมแล้วที่บิดาของหวงโจวเหริน เป็๞ถึงเสนาบดีกรมการคลัง หากข้าได้แต่งเข้ามาเป็๞สะใภ้ ต่อไปภายหน้าก็ไม่มีผู้ใดกล้าดูถูกข้าอีก’ ยังไม่ทันสิ้นความคิด นางก็เหลือบไปเห็นร่างของชายหนุ่มเดินผ่านมา ก่อนเขาจะหยุดเดิน เมื่อเห็นหญิงปริศนายืนอยู่ ก่อนฟางเหมยยกยิ้ม พลันรีบก้าวเท้าเข้าไปหาหวงโจวเหรินในทันที

“คุณชายหวง ข้าต้องขอโทษด้วย ที่ถือวิสาสะเดินเข้ามาบริเวณนี้ วันนี้ข้ามีโอกาสติดตามท่านพ่อมา ก็เลยถือโอกาสเปิดหูเปิดตา อ่อ...ข้านามว่าฟางเหมย เราเคยเจอกันเมื่อหลายเดือนก่อนที่ตลาด ไม่ทราบว่าท่านจำข้าได้หรือไม่” ชายหนุ่มเลื่อนสายตามองนาง๻ั้๹แ๻่ศีรษะจรดปลายเท้า แล้วเบี่ยงตัวเดินออก โดยไม่พูดสิ่งใด ก่อนฟางเหมยจะเอ่ยบางอย่างออกมา