เมื่อจางกุ้ยหลานตัดสินใจจากไป คนในตระกูลหลิวต่างยินดีปรีดา เพราะปากท้องที่ต้องเลี้ยงดูถึงสามคนลดลงไป! นั่นหมายถึงประหยัดเงินไปได้มากเท่าไหร่!
แต่ความสุขนั้นก็อยู่ได้ไม่นานนัก หลิวเหล่าไท่เป็คนแรกที่ไม่สามารถทนได้ เพราะไม่มีใครทำงานบ้านให้เธออีกแล้ว
ไม่ว่าจะเป็การซักผ้า ทำอาหาร หรือทำความสะอาดบ้าน ล้วนเป็หน้าที่ของเธอแต่เพียงผู้เดียว ส่วนคนอื่นๆ ในบ้าน ไม่ว่าเด็กหรือผู้ชาย ล้วนไม่เคยยื่นมือเข้ามาช่วย
หลิวเหล่าไท่ทนอยู่ได้เพียงสัปดาห์กว่าๆ ก็หมดความอดทน กระดูกของเธอแก่ชราลงทุกวัน สุดท้ายกลับต้องมาคอยปรนนิบัติคนอื่นเหมือนคนรับใช้ มันเป็ชีวิตที่น่าเวทนาอะไรเช่นนี้!
เมื่อหลิวเหล่าไท่รู้สึกว่าชีวิตตนเองไม่ดี เธอก็เริ่มอาละวาด ทำอาหารไม่ดี เพื่อให้คนอื่นๆ ในบ้านต้องเจอเื่เลวร้ายไปด้วย
"พรุ่งนี้แกไปเรียกเธอกลับมา" หลิวเหล่าไท่บอกกับลูกชาย
หลิวเซี่ยงเฉียนยังไม่ทันได้ตอบ หลิวชงก็โพล่งขึ้นมาว่า "ย่าครับ แต่ถั่วงอกของเธอทำเงินได้ตั้ง 300 หยวนต่อเดือนเลยนะครับ! ไม่ใช่ 30! ถ้าทิ้งไปก็เสียดายแย่เลย"
หากมีเงินนั้น เขาจะได้ไปสู่ขอซุนเสี่ยวฟางเสียที!
หลิวเหล่าไท่มองทะลุแผนการของหลานชาย เธอถลึงตาใส่ด้วยความโมโห หลานชายคนโตของเธอถูกยัยจิ้งจอกน้อยจากตระกูลซุนทำให้หลงใหลเสียแล้ว
"เลิกฝันไปได้แล้ว ฉันว่ามันยากแล้วล่ะ!" หลิวเหล่าไท่กล่าวตัดกำลังใจ "ไม่รู้รึไงว่า่นี้สหกรณ์ไม่ขายถั่วงอกแล้ว? พวกเขาบอกว่าอากาศไม่ดี เลยเพาะถั่วงอกคุณภาพดีไม่ได้!"
เงิน 300 หยวนต่อเดือน มันจะตกมาอยู่ในกระเป๋าของเธอแท้ๆ เธอจะไม่สนใจได้อย่างไร? ่นี้ทุกวันเธอต้องไปเฝ้าดูที่หน้าสหกรณ์ ดูว่าใครซื้อถั่วงอกไปกี่กิโล
ผลก็คือ ยิ่งวันยิ่งน้อยลง สองวันนี้ยิ่งไม่ต้องพูดถึง คือไม่ขายเลย
ถั่วงอกแค่ร้อยกว่ากิโล จะพอแบ่งให้พวกผู้นำไปได้อย่างไร จะมีเหลือมาขายได้อย่างไร
หลิวเหล่าไท่รู้สึกใจหาย เธอถึงตัดสินใจจะเรียกคนกลับมา แม้จะทำเงินได้ไม่ถึง 300 หยวน แต่ก็ยังได้ 25 หยวน! แถมยังคอยปรนนิบัติพวกเขาทั้งครอบครัวได้อีกด้วย
"อะไรนะ?" หลิวชงร้องเสียงหลง รับไม่ได้กับข่าวนี้ "ทำไมเป็อย่างนั้นไปได้?"
ในบ้านไม่มีเงิน 200 หยวนพร้อมเครื่องใช้ไฟฟ้าสามอย่าง จะไม่ได้แต่งงานกับซุนเสี่ยวฟางก็เื่หนึ่ง แต่ถ้าไม่มีเงิน ซุนไปฟ้องเขาขึ้นมาจะทำอย่างไร?
"ยัยจางกุ้ยหลานนี่มันตัวซวยชัดๆ แต่แรกไม่น่าไปแต่งกับเธอเลย!" หลิวเหล่าไท่เหลือบตาไปมองลูกชายแล้วกล่าวว่า "คนทั้งหมู่บ้านทำธุรกิจถั่วงอกได้ดี ขายได้วันละ 2,000 กิโลกรัม พอเธอกลับไป ถั่วงอก 200 กิโลกรัมก็ไม่มีแล้ว! มันเป็เพราะเธอทั้งนั้น!"
พอได้ยินเช่นนั้น หลิวเซี่ยงเฉียนก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา เขาจึงกล่าวอย่างท้าทายว่า "ถ้าเธอไม่ดี ก็หย่ากับเธอเสียสิ! แล้วค่อยหาเมียใหม่"
หลิวเหล่าไท่ยังไม่ทันได้ตอบ หลิวชงก็โพล่งขึ้นมาว่า "อย่าเลยพ่อ! พ่อแต่งไปสองคนแล้ว! ผมยังไม่มีสักคนเลยนะ เงินในบ้านจะให้พ่อเอาไปแต่งเมียไม่ได้หรอก! ถ้าเมื่อก่อนพ่อไม่เอาเงินไปแต่งจางกุ้ยหลานเยอะแยะ ตอนนี้ผมคงไม่ต้องลำบากเื่หาเมียแบบนี้หรอก"
"แกยังจะมาโทษพ่ออีกเรอะ?" หลิวเซี่ยงเฉียนรู้สึกเสียหน้าเป็อย่างมาก เขาถอดรองเท้าแล้วเงื้อขึ้นตีหลิวชง
หลิวชงไม่มีทางยอมให้ตีอยู่เฉยๆ เขาจึงวิ่งหนีไปพร้อมกับะโว่า "พรุ่งนี้ผมจะไปที่หมู่บ้านค่าวซาน ดูว่าจางกุ้ยหลานทำเงินได้เท่าไหร่กันแน่!"
เขายังไม่อยากยอมแพ้
อีกอย่าง ตอนนี้เป็่ที่ผลไม้กำลังสุก เขาไปหาจางกุ้ยหลานสักหน่อย เธอคงไม่ปล่อยให้เขากลับมือเปล่าหรอกกระมัง? ตอนนั้นก็จะได้เอาผักสดๆ ไปให้ตระกูลซุน ดูหน้าเสี่ยวฟาง แล้วก็ไปขอร้องเธออีกหน่อย พอได้แล้ว ไม่ต้องฟ้องเขาก็ได้ ใครจะอยากเห็นเธอท้องโตไปขึ้นศาลเล่า?
...
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น จางกุ้ยหลานกับป้าหม่าและพี่สะใภ้หลิวต่างคนต่างแบกตะกร้าไปตลาดมืด
ตะกร้าหนึ่งใส่ผักสดต่างๆ อีกตะกร้าใส่เห็ดแห้ง และอีกตะกร้าใส่แตงโมลูกใหญ่
ผักสดมัดละ 1-3 เหมา เห็ดแห้งพวงละ 1 หยวน แตงโมลูกละ 5 เหมา
ไม่นานของทั้งหมดก็ขายหมด
ยุคสมัยนี้ของขาดแคลน หากไม่มี "บัตร" ควบคุม อะไรๆ ก็คงถูกกว้านซื้อจนหมดเกลี้ยง
ผักสดที่ไม่ต้องใช้บัตร ยิ่งเป็ของที่จางกุ้ยหลานเอามาขาย ยิ่งขายได้เร็ว
จางกุ้ยหลานไม่รู้เลยว่าตอนนี้เธอมีลูกค้าประจำกลุ่มหนึ่งแล้ว แม้ที่บ้านจะไม่ขาดผัก พวกเขาก็ยังต้องมาคอยเธอทุกเช้า ไม่ว่าเธอจะขายอะไร พวกเขาก็จะซื้อ!
ลูกค้าสองสามคนเกิดการโต้เถียงกันเล็กน้อยเื่แตงโม มีคนหนึ่งอยากจะเหมาทั้งหมด แต่คนอื่นๆ ไม่ยอม
เพราะหนทางไม่ดี แตงโม 100 กิโลกรัมก็หนักเกินไป จางกุ้ยหลานต้องพักระหว่างทางหลายครั้ง ตะกร้าที่ยกขึ้นวางลงๆ นั้น ทำให้แตงโมลูกหนึ่งแตกออก กลิ่นหอมหวานก็โชยไปทั่วบริเวณ ทำให้คนอยากจะควักเงินทั้งหมดที่มีมาซื้อ
หลิวชงที่กำลังจะไปขึ้นรถไฟ เดินผ่านมาพอดี กลิ่นหอมนั้นก็ดึงดูดเขา แต่ก่อนที่เขาจะได้เข้าไปใกล้ แตงโมก็ถูกแบ่งกันไปคนละลูกเสียแล้ว
ผู้คนต่างแยกย้ายกันไปอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นจางกุ้ยหลานที่อยู่ด้านใน
หลิวชงชะงักไป ก่อนจะรีบหันหลังเดินจากไปอย่างรวดเร็ว เขาหลบเข้าไปในที่มืด คอยสังเกตการณ์จางกุ้ยหลานอย่างเงียบๆ
เมื่อจางกุ้ยหลานขายแตงโมหมดแล้ว เธอก็ช่วยป้าหม่ากับพี่สะใภ้หลิวขายของต่อ พอรู้ว่าของในตะกร้าสองใบนั้นก็เป็ของเธอด้วย ของก็ยิ่งขายได้เร็วขึ้นไปอีก
10 นาที ของก็ขายหมด ทั้งสามคนจึงแบกตะกร้าจากไป
หลิวชงตามพวกเขาไปตลอดทาง ตามขึ้นรถไฟไป แต่ไม่ใช่รถโบกี้เดียวกัน ตอนนี้หลิวชงยังไม่อยากเผชิญหน้ากับจางกุ้ยหลาน
เขาตามทั้งสามคนไปจนถึงหมู่บ้านค่าวซาน เฝ้าดูผู้หญิงอีกสองคนแยกย้ายกันไป เขาเฝ้าดูจางกุ้ยหลานเดินเข้าไปในบ้านหลังหนึ่ง แล้วเริ่มวุ่นวายทำงาน เห็ดที่ตากไว้เต็มลาน
ท่าทางของจางกุ้ยหลานดูเป็ธรรมชาติ เหมือนอยู่ที่บ้านของตนเอง
เขาถึงเดินเข้าไป
"ป้าจาง ป้าอยู่ที่นี่เหรอครับ? ดีจังเลย" เขาจ้องมองเห็ดที่อยู่บนพื้นแล้วกล่าว
เห็ดมากมายขนาดนี้ พอตากแห้งคงได้สัก 100 กิโลกรัม และเห็ดแห้งกิโลกรัมละ 1 หยวน นี่คือราคาตลาด นั่นก็คือ 100 หยวน!
เธอเก็บมาเองเหรอ? ดีจริงๆ!
จางกุ้ยหลานได้ยินเสียงของเขา มือที่ถือไม้กวาดอยู่แทบจะหลุดออกจากมือ
เธอหันหลังไปมองคนที่อยู่หลังรั้ว ก็คือหลิวชงจริงๆ
"แก แกมาทำไมที่นี่?" หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความตื่นตระหนก
ตอนที่เธอแต่งเข้าตระกูลหลิว หลิวชงอายุได้ 13-14 ปี กำลังห้าวหาญ เขาทำร้ายเธอไม่น้อย บางครั้งทำร้ายมากกว่าหลิวเซี่ยงเฉียนเสียอีก
เธอไม่กล้าตอบโต้ หากเธอตอบโต้ คนในตระกูลหลิวทั้งหมด รวมถึงพวกอาๆ และป้าๆ ของหลิวชงที่แยกบ้านออกไปแล้ว ก็จะพากันมาทำร้ายเธอ
หลิวชงทำร้ายเธอแบบนั้นเป็เวลา 5-6 ปี จนกระทั่งหลิวชงอายุ 20 กว่า รูปร่างสูงใหญ่ และการที่เขามาทำร้ายแม่เลี้ยงที่เป็คนซื่อๆ กลายเป็เื่น่าหัวเราะเยาะ เขาถึงได้เลิกทำ
เธอจึงรู้สึกกลัวหลิวชงจากก้นบึ้งของหัวใจ
หลิวชงรู้เื่นี้ดี เขาจึงรู้สึกพอใจเป็อย่างมาก
"เห็ดพวกนี้ป้าเก็บมาเหรอครับ?" หลิวชงถาม
"ไม่ใช่ๆ!" จางกุ้ยหลานรีบส่ายหน้า "ฉันไม่ได้เก็บสักอัน! ฉันยังต้องออกไปทำงาน จะมีเวลาไปเก็บเห็ดบนูเาได้ยังไง?" เื่นี้เป็เื่จริง
"แล้วใครเก็บมา? นี่บ้านใคร? แล้วทำไมป้าถึงมาอยู่ที่นี่?" หลิวชงไม่เชื่อ เขามุ่นคิ้วถาม
"นี่เป็บ้านที่ฉันสร้างใหม่ เพราะมีที่ว่าง เพื่อนบ้านเลยมาขอยืมตากเห็ด" จางกุ้ยหลานกัดฟันโกหก
หากเป็เมื่อก่อน เธอไม่มีทางกล้าโกหกหลิวชง แต่ตอนนี้เธอจำเป็ต้องโกหก มิฉะนั้นผลงานที่ลูกสาวทั้งสามคนทำมาหลายวันก็จะถูกเขาเอาไปคนเดียวหมด!
รวมถึงผลงานในอนาคตด้วย เขาจะเอาไปทั้งหมด!
เธอรู้จักหลิวชงดีเกินไป
