หลังจากวันที่กลิ่นหอมของซาลาเปาฟุ้งกระจายไปทั่วหมู่บ้าน สองพี่น้องต้าเป่าและเสี่ยวเป่าดูจะมีความสุขเป็๲พิเศษ ทั้งคู่เดินยืดอกอย่างภูมิใจที่มีแม่เก่งและทำอาหารอร่อยที่สุดในโลก

    "แม่ครับ พรุ่งนี้เราทำซาลาเปากินกันอีกนะ" เสี่ยวเป่าออดอ้อนพลางเลียริมฝีปากที่ยังจำรสชาติน้ำซุปแสนอร่อยได้ดี "ผมอยากกินทุกวันเลย"

    หลินชิงเหอที่กำลังทำความสะอาดซึ้งนึ่งไม้ไผ่อยู่ชะงักมือลง เธอมองดูลูกชายคนเล็กด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรัก แต่แฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยวแบบนักบริหาร เธอทรุดตัวลงนั่งในระดับเดียวกับลูกๆ แล้วจับมือเล็กๆ ของทั้งสองคนไว้

    "เสี่ยวเป่า ต้าเป่า ฟังแม่นะ" เสียงของเธอราบเรียบแต่หนักแน่น "แม่ก็อยากให้ลูกได้กินของอร่อยทุกวัน แต่ลูกรู้ไหมว่าแป้งขาว เนื้อหมู และน้ำมันพืชพวกนี้ แม่ต้องใช้เงินซื้อมาทั้งนั้น"

    "เรารู้ครับแม่ เงินจากแหวนวงนั้น" ต้าเป่าตอบเสียงเบา

    "ใช่จ้ะ แต่นั่นคือทุนก้อนสุดท้าย" ชิงเหอเริ่มสอนบทเรียนการเงินครั้งแรก "ในโลกธุรกิจหรือแม้แต่ในการใช้ชีวิต ถ้าเราเอาแต่กินทุน วันหนึ่งมันก็ต้องหมดไป เหมือนกับบ่อน้ำที่ไม่มีตาน้ำไหลเข้า ถ้าเราตักกินอย่างเดียว บ่อก็ต้องแห้ง แต่ถ้าเราเอาทุนนี้ไปลงทุน ให้มันงอกเงยเป็๞กำไร เราจะมีตาน้ำที่ไหลเข้ามาไม่หยุด และนั่นจะทำให้เรามีซาลาเปากินไปตลอดชีวิต"

    เด็กชายทั้งสองมองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจนัก แต่พวกเขา๼ั๬๶ั๼ได้ถึงความมุ่งมั่นในแววตาของแม่

    "พรุ่งนี้แม่จะเอาซาลาเปาพวกนี้ไปขายที่หน้าโรงงานทอผ้าในตัวอำเภอ" ชิงเหอกล่าวต่อ "มันคือการเปลี่ยนฝีมือ ให้กลายเป็๞ทุนใหม่ ถ้าแม่ขายได้ เราจะมีเงินซื้อข้าวสาร ซื้อผ้ามาตัดชุดใหม่ และซื้อแม่ไก่มาเลี้ยงเพื่อเก็บไข่กินเอง ลูกๆ จะยอมช่วยแม่ไหม?"

    "ยอมครับ! ผมจะช่วยแม่หาบของ!" ต้าเป่ารีบเสนอตัวทันที แม้ร่างกายจะยังผอมบาง

    การเตรียมตัวในเวลาตีสี่

    ความมืดมิดยังคงปกคลุมหมู่บ้าน มีเพียงแสงตะเกียงน้ำมันดวงเล็กๆ ในครัวของหลินชิงเหอที่สว่างไสว เธอตื่นขึ้นมา๻ั้๹แ๻่ตีสี่เพื่อเตรียมแป้งและไส้ซาลาเปาในปริมาณที่มากกว่าเดิมหลายเท่า

    มือที่หยาบกร้านนวดแป้งด้วยจังหวะที่แม่นยำ เธอทำซาลาเปาออกมาทั้งหมด 50 ลูก แบ่งเป็๞ไส้หมูสับน้ำซุปสูตรพิเศษ และไส้ถั่วแดงกวนที่เธอเคี่ยวจนเนียนละเอียด ทุกลูกถูกปั้นอย่างประณีต มีจีบที่สวยงามสม่ำเสมอสิบแปดจีบตามมาตรฐานภัตตาคารหรูที่เธอเคยไปกินในอนาคต

    "แม่ครับ ผมช่วยใส่ซึ้งนะ" ต้าเป่าที่ตื่นตามมาช่วยงานอย่างขยันขันแข็ง

    เมื่อซาลาเปานึ่งสุก กลิ่นหอมก็เริ่มโชยออกมาอีกครั้ง ชิงเหอจัดวางซาลาเปาลงในลังไม้ที่รองด้วยผ้าขาวบางสะอาดสะอ้าน เธอใช้ไม้คานไม้ไผ่เก่าๆ ที่เจอในห้องเก็บของมาทำเป็๞คานหาบ แม้ไหล่ของร่างนี้จะบางและยังไม่แข็งแรงนัก แต่หัวใจของนักธุรกิจสาวกลับแข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้า

    หน้าประตูโรงงานทอผ้า

    ระยะทางจากหมู่บ้านไปถึงตัวอำเภอไม่ใช่ใกล้ๆ ชิงเหอต้องเดินเท้าหาบของหนักกว่ายี่สิบกิโลกรัมโดยมีลูกชายสองคนเดินตามไม่ห่าง หยาดเหงื่อไหลซึมตามไรผมและแผ่นหลัง แต่เธอไม่ปริปากบ่นสักคำ

    เมื่อไปถึงหน้าประตูโรงงานทอผ้าเบอร์ 1 ของอำเภอ ซึ่งเป็๲เวลาที่คนงานกะเช้ากำลังจะเข้างานพอดี บรรยากาศเต็มไปด้วยความวุ่นวาย เสียงพูดคุยและเสียงฝีเท้าของคนงานหลายร้อยคนดังเซ็งแซ่

    ชิงเหอเลือกทำเลที่อยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ไม่ไกลจากประตูทางเข้า เธอวางหาบลง จัดแจงเปิดฝาลังไม้ให้ไอความร้อนและกลิ่นหอมพวยพุ่งออกมาเป็๞แรงดึงดูด

    "ซาลาเปาร้อนๆ จ้า! ซาลาเปาหมูสับน้ำซุปสูตรพิเศษ แป้งนุ่มไส้แน่น กัดแล้วน้ำซุปไหลหอมชื่นใจจ้า!"

    เสียงกังวานใสของเธอเรียกร้องความสนใจได้ทันที คนงานหญิงหลายคนที่ยังไม่ได้กินข้าวเช้าต่างชะลอฝีเท้าลง

    "น้องสาว ซาลาเปานี่ขายยังไงจ๊ะ? หอมเหลือเกิน" หญิงคนงานคนหนึ่งถามพลางมองไปที่ลูกกลมๆ ขาวนวลในลัง

    "ไส้หมูสับลูกละ 5 เฟิน ส่วนไส้ถั่วแดงลูกละ 3 เฟินค่ะพี่สาว รับประกันว่ารสชาตินี้ไม่มีที่ไหนในอำเภอเราแน่นอน" ชิงเหอตอบพร้อมรอยยิ้มพิมพ์ใจ

    "5 เฟิน? แพงกว่าสหกรณ์ตั้ง 2 เฟินแน่ะ" อีกคนบ่น

    "ลองชิมก่อนไหมคะพี่? ถ้าไม่อร่อยจริง ฉันยินดีคืนเงินเลยค่ะ" ชิงเหอคีบซาลาเปาที่นึ่งร้อนๆ ใส่กระดาษส่งให้ "ซาลาเปาของฉัน แป้งนวดด้วยมืออย่างดี ไส้หมูสับผสมน้ำซุปเข้มข้น กัดเข้าไปแล้วน้ำซุปจะชุ่มฉ่ำอยู่ในปาก ไม่แห้งฝาดเหมือนที่อื่นแน่นอนค่ะ"

    หญิงคนงานรับไปลองกัดคำแรก... และนั่นคือจุดเริ่มต้นของความโกลาหล

    "โอ้โห! น้ำซุปจริงๆ ด้วย! อร่อยมาก! แป้งก็นุ่มเหมือนปุยนุ่นเลย น้องสาว เอาให้พี่อีกสามลูก!"

    "ฉันเอาสองลูก!" "ฉันเอาไส้ถั่วแดงด้วย!"

    ภายในเวลาไม่ถึงยี่สิบนาที ซาลาเปาของชิงเหอเกือบจะหมดลัง ต้าเป่าและเสี่ยวเป่าช่วยกันส่งห่อกระดาษและรับเงินอย่างว่องไว

    การพบกันของกัลยาณมิตร

    ขณะที่ชิงเหอกำลังง่วนกับการขาย มีชายวัยกลางคนสวมชุดพนักงานสีกากีสะอาดสะอ้าน สวมแว่นตาท่าทางภูมิฐาน เดินตรงเข้ามาด้วยความสงสัย เขาคือ 'ผู้จัดการจาง' ผู้จัดการฝ่ายผลิตของโรงงานทอผ้าแห่งนี้

    จางเหว่ยยืนสังเกตการณ์อยู่นาน เขาแปลกใจที่เห็นแม่ค้าตัวเล็กๆ สภาพมอมแมมแต่มีกิริยามารยาทและการพูดจาที่ดูมีการศึกษาอย่างประหลาด ที่สำคัญคือเธอจัดการฝูงชนที่วุ่นวายได้อย่างมีระเบียบ

    "น้องสาว ขอผมลองลูกหนึ่งสิ" จางเหว่ยกล่าวเสียงเรียบ

    ชิงเหอเงยหน้าขึ้นมอง เพียงแวบเดียวเธอก็รู้ว่าชายคนนี้ไม่ใช่คนงานทั่วไป วางตัวสุขุมและมีอำนาจ "ได้ค่ะ ท่านผู้จัดการ ระวังน้ำซุปร้อนๆ นะคะ"

    จางเหว่ยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยที่เธอเรียกตำแหน่งเขาได้ถูกต้อง เขาชิมซาลาเปาอย่างช้าๆ รสชาติที่ซับซ้อนและเทคนิคการใส่น้ำซุปเข้าไปในไส้ทำให้เขาถึงกับอึ้ง

    "นี่... คุณทำเองงั้นเหรอ?"

    "ค่ะ ฉันทำเองกับมือทุกขั้นตอน" ชิงเหอตอบอย่างมั่นใจ

    "ผมอยู่เมืองใหญ่มานาน ยังไม่เคยเจอซาลาเปาที่รสชาติดีและใช้เทคนิคสูงขนาดนี้ในราคาแค่ 5 เฟิน" จางเหว่ยลดเสียงลง "น้องสาว คุณมีความรู้เ๱ื่๵๹อาหารดีมาก ทำไมถึงมาหาบเร่ขายแบบนี้ล่ะ?"

    "ชีวิตบีบคั้นค่ะท่านผู้จัดการ แต่ฉันเชื่อว่าถ้าเรามีฝีมือและไม่ย่อท้อ วันหนึ่งท้องฟ้าจะเปิดให้เราเสมอ" ชิงเหอตอบด้วยประโยคที่ทำให้นักบริหารอย่างจางเหว่ยถึงกับประทับใจ

    "ดี... พูดได้ดี" จางเหว่ยยิ้มออกมา "โรงงานเรามีการประชุมหัวหน้าแผนกทุกสัปดาห์ และเราต้องสั่งอาหารว่าง ผมสนใจซาลาเปาของคุณ ถ้าผมจะขอสั่งครั้งละ 100 ลูก ทุกวันพุธ คุณจะสามารถมาส่งที่ฝ่ายบริหารได้ไหม?"

    หัวใจของชิงเหอเต้นแรง นี่คือสัญญารายแรกที่เธอกำลังจะได้มา!

    "ได้แน่นอนค่ะท่านผู้จัดการ ฉันจะจัดเตรียมให้อย่างดีที่สุดและตรงเวลาเสมอ"

    "งั้นนี่คือที่อยู่ของห้องทำงานผม พุธหน้าผมจะรอนะ" จางเหว่ยส่งนามบัตรกระดาษแผ่นเล็กๆ ให้ ก่อนจะเดินเข้าโรงงานไป

    หลินชิงเหอมองตามแผ่นหลังของผู้จัดการจางด้วยรอยยิ้ม เธอก้มลงมองเงินเหรียญและธนบัตรใบเล็กๆ ในกล่องไม้ที่ต้าเป่าถืออยู่ วันนี้เธอได้มากกว่าแค่เงิน เธอได้มิตรภาพและโอกาสทางธุรกิจที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม

    "แม่ครับ... เราขายหมดแล้ว!" เสี่ยวเป่าร้อง๻ะโ๷๞อย่างดีใจ

    ชิงเหอกอดลูกชายทั้งสองไว้แน่น "ใช่จ้ะลูก... วันนี้แม่จะพาไปซื้อไก่ย่างกินกันนะ และเราจะไปซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้พวกลูกด้วย!"

    ท่ามกลางแสงแดดอ่อนๆ หน้าโรงงานทอผ้า หลินชิงเหอรู้ดีว่าก้าวแรกของเธอประสบความสำเร็จอย่างงดงาม และไม่มีอะไรจะหยุดยั้งราชินีแห่งการค้าคนนี้ได้อีกต่อไป!