บทที่ ๖๘:ลำนำ...แด่ดอกเหมยสามวันผ่านไป... รุ่งอรุณของวันใหม่มาเยือนเมือง หยางปี้... ที่ไม่ได้มาพร้อมกับกลิ่นคาวเลือดหรือเสียงโห่ร้องแห่งความบ้าคลั่ง แต่กลับมาพร้อมกับแสงสุวรรณอันอบอุ่นที่สาดส่องลงมาอย่างอ่อนโยน ราวกับเมืองทั้งเมืองกำลังพยายามจะชำระล้...