คืนฝนหลั่งเหนือกำแพงวังหลวง ฟ้าร้องคำรามดุจลางร้าย

ตำหนักสนมอันเงียบงันกลับอบอวลด้วยกลิ่นคาวเ๧ื๪๨และลมหายใจที่กำลังริบหรี่ชีวิตหนึ่งถือกำเนิดขึ้นในยามที่ไม่ควรถือกำเนิด

โอรสผู้ไร้นามในราชสำนัก แม้ยังไม่ทันลืมตา ก็ถูกตัดสินชะตาแล้ว

สนมผู้นั้นกุมมือทารกแน่น ฝากเพียงเครื่องหยกชิ้นหนึ่งไว้แนบอกลูก

ก่อนที่แสงในดวงตาจะดับลงใต้คำสั่งที่ไม่อาจเอ่ยนาม

แม่นมอุ้มเด็กออกจากวังในความมืดประตูวังปิดลง พร้อมกับความจริงที่ถูกฝังลึกกว่าหลุมศพ

ในขณะเดียวกัน ภายในวังหลวง เสียงหัวเราะสดใสดังขึ้นท่ามกลางกฎพิธีอันตึงเครียด องค์หญิงผู้ซุกซนเติบโตภายใต้ร่มเงาแห่งอำนาจ

ณ หมู่บ้านชิงเหอ เด็กชายหน้าตาเปรอะเปื้อนดินโคลนนั่งก้มหัวกุมเขาทั้งสองข้างไว้ ถูกเด็กชายชาวบ้านระแวงนั้นรังแก “เ๯้าคนไม่มีพ่อไม่มีแม่” เสียงหัวเราะเย้ยหยันนั้น เด็กชายจำไม่มีวันลืม ”สักวันข้าจะทำให้พวกเ๯้า ต้องมาก้มหัวข้า“